Conducido polo Espírito, Xesús é probado no deserto. O
relato, en aparencia lineal e inxenuo, está cargado de sentido e simbolismo:
Xesús repite a experiencia de Israel e sae, ata 'outra' ocasión, triunfador do
maligno. A posesión do Espírito de Deus e o seu dominio da Palabra conducirano
a unha triple vitoria: vitoria sobre a súa propia necesidade vital, vitoria
sobre a súa sede de poder e vitoria sobre a súa propia conciencia de ser fillo
de Deus. Nos tres casos, Xesús deixa que Deus sexa Deus e ese é o seu éxito
fronte ao tentador: famento, prefire o querer de Deus como alimento; necesitado
de poder, ponse a disposición de Deus; sabendo fillo, opta por non o tentar. Se
o fillo probou a tentación e deixou probada a súa filiación, dificilmente
podería aspirar a ser considerado fillo quen rexeite a proba ou tema sucumbir
nela. Quen posúa o Espírito de Xesús e apoie a súa obediencia na Palabra, sairá
vitorioso de calquera proba, porque saberá contar con Deus mesmo cando a
tentación nos poña a proba a súa fidelidade.
Por inexplicable que nos pareza, hoxe tería que ser para nós
unha boa noticia o saber que Xesús fose tentado. Hai algo bo e esperanzador
niso. Non en van se nos acaba de proclamar como palabra de Deus a narración das
probas a que foi sometido Xesús no deserto. E o primeiro que deberiamos
aprender do evanxeo de hoxe é que nada hai de lamentable, nada é indigno, en
padecer tentación: se o Fillo de Deus a coñeceu, non debería humillarnos ter
que recoñecer que vivimos expostos a ela. Quen non sabe de dúbidas, non se
saberá nunca seguro. Se non sentimos a tentación de liberarse de Deus, se
sentirá a alegría de manternos na súa presenza; quen non puido abandonar a
Deus, non terá tampouco razóns para quedar con Él. Quen non sentiu a ilusión de
programarse a vida dende si mesmo, e cos propios recursos, non consentirá de
todo ao plan que Deus lle propón. Quen non intentou vivir á súa propia luz e
coas súas propias forzas, non saberá que significa vivir á luz de Deus e coa
súa forza.
O crente tentado non é un fiel máis débil, senón quen máis
posibilidade ten de mostrar a súa fortaleza. Só quen foi probado, deixou
probada a súa fidelidade. Unha fidelidade non probada é, aínda unha fidelidade
por probar, algo de pouco monta. Teriamos que recordar máis a miúdo que a
tentación, as nosas tentacións diarias, non son o obstáculo para encontrarnos
con Deus, senón a ocasión para quedar con Él. Non se sente tentado de deixar
Deus senón quen convive con Él. É gratificante, é esperanzador, é en verdade
unha boa noticia, saber que a tentación a teñen os fillos de Deus, non os seus
inimigos, os estraños. O odio non é tentación para o inimigo, senón só para o
amigo e familiar. Sentirse provocado para renunciar ao pai é a proba que
caracteriza os seus fillos. Un día foi a proba de Xesús, o Fillo de Deus.
Sabelo débenos levar a aproveitar as nosas tentacións, esas probas pequenas, as
máis frecuentes, e esas outras máis importantes, as menos correntes, para
probar a Deus nosa fidelidade e para permitirlle que nos aprobe como os seus
fillos.
A primeira tentación que coñeceu Xesús refírese á súa
necesidade de alimento. Tras corenta días de xaxún, sentiu fame e a tentación
de satisfacela co seu poder divino; abondáballe, en efecto, berrárllelo ás
pedras para que se lle convertesen en manxar. Pero resistiu a súa fame e negouse
a satisfacela milagrosamente; sabía que a Deus, o seu Pai, debía a vida e era a
Él a quen competía a súa custodia. Preferiu confiarse a Deus a confiarse nas
súas forzas; era para el máis forte a necesidade de Deus que o necesario pan.
O fillo sabe que o decisivo non é vivir angustiado por
satisfacer os propios desexos e necesidades, por vitais que estes sexan, senón
vivir para satisfacer os desexos e a necesidade do Pai. Non define o fillo o
que este necesita, senón canto o necesita o seu pai. Perder tempo e vitalidade
en procurarse un alimento que lle satisfaga, fai inútil o pai que vive para dar
vida aos seus fillos e para manterlla. Non hai que marabillarse de que Xesús
sentise fame, nin sequera de que sentise a tentación de procurarse alimento;
pero hai que envexarlle a súa capacidade de atrasar a súa satisfacción para
concederlle a Deus, o seu Pai, a satisfacción de esgotarlla. Deberiamos
aprender de Xesús, o fillo de Deus, se queremos facer a Deus o noso Pai, a
poñer nas súas mans nosas necesidades e a esperar de Él a súa satisfacción;
para os fillos de Deus nada, nin a urxencia máis irresistible, é preferible á
vontade do Pai.
A segunda proba que sentiu Xesús é aínda máis actual, máis
perigosa tamén. Ofrecéuselle todo o poder do mundo, se renegaba do seu Pai e
Deus. A negativa de Xesús é neta: só Deus pode aspirar a esixirlle un servizo
exclusivo. Unicamente ao pai se lle debe obediencia filial. Nada é preferible a
Deus, nin sequera un poder tan grande que nos a Él nos asemellase: contar con
Deus como Pai é contar co poder de Deus.
Quen, como Xesús, se libera da tentación de exercer o poder
sobre os demais, non se fai máis débil. Permite que Deus sexa con maior
facilidade o seu Deus e convértese con maior seguridade no seu fillo. E é que
saber servo dun só Deus nos libera de todos os demais deuses. Ben o sabemos:
ninguén é máis libre que quen ten a un só señor que servir. Ter a Deus como
único Deus nos fai fillos dun único Pai. Con canta maior liberdade viviriamos,
se vivísemos cultivando unicamente a Deus! En cambio, porque nos desvivimos
cultivando os nosos medos a ser insignificantes, acrecentando a nosa angustia
ante o pouco que valemos ou podemos, comparándonos continuamente con canto
conseguiron os outros, non logramos vivir seguros de ter a todo un Deus como
Pai e Señor único. Non optando por servilo unicamente a Él e perdémonos a
oportunidade de que poña á nosa disposición a súa omnipotencia de Deus;
alimentando outras filiacións, negámoslle que sexa Él o noso único Pai.
A terceira proba que superou Xesús foi a máis sutil e grave.
Como estaba tan seguro de ser fillo de Deus, sentiu que podía contar sen máis
coa protección do seu Pai. Para que serve un Pai que non pode salvar o seu
fillo? De pouco serviría un Deus que non axudase os seus. A confianza de Xesús
puido levalo á temeridade: a vida do fillo non pode arriscarse só porque se
está seguro de estar ao coidado do pai. Para autenticarse como fillo non hai
que poñer a proba o propio Pai.
Xesús, o fillo verdadeiro non tentou o Pai poñéndoo a proba
só porque se sabía fillo. Quen espera demasiado de Deus, quen lle esixe máis do
que Él está disposto a conceder nun momento dado, quen se defrauda dun Deus que
non acode cando se lle necesita, pon a proba a Deus, menospreza as súas
decisións e despreza o seu querer. Un Deus que se preza, non está a disposición
de quen o necesita ou só cando se lle necesita. O Pai de Xesús quere ser Deus o
noso sempre, na necesidade e na abundancia, no choro e na alegría, no aperto e
en anchura. Tomalo en serio cando nos fai falta equivale a facelo inútil se non
temos de Él necesidade. Non facelo Deus sempre é non facelo Deus nunca. E un bo
fillo cóidase de non prescindir do seu Pai: nin cando necesita dos seus
coidados nin cando pode prescindir deles, deixa de considerarse fillo.
Xesús, o Fillo de Deus, recórdanos hoxe que sufrir tentación
non é algo vergonzoso, que non hai fillo que se prece se non sentiu algunha vez
desexos de deixar o seu pai. Se iso é consolador, non é menos esixente. Só quen
opta por quedar na casa, xunto ao seu Pai, facendo a súa vontade custe o que
custe, é fillo para o seu Deus. Se a tentación é o camiño para quedar de forma
máis consciente con Deus como Pai, benvida sexa.
.jpg)
