Secuencia

        

Ven, Espírito divino,

manda a túa luz do ceo.

Pai amoroso do pobre

don, nos teus dons xeneroso,

luz que penetra nas almas,

fonte de todo consolo.

Ven, hóspede desexado,

descanso do noso esforzo,

tregua no duro traballo,

brisa nas horas de afogo,

gozo que as bágoas enxuga

e reconforta na dor.

Entra ata o fondo da alma,

divina luz, e enriquécenos.

Mira o baleiro do home

se Ti lle faltas por dentro,

mira o que pode o pecado

cando falta o teu alento.

Lava en nós todo o manchado,

rega o árido e sedento,

sanda as feridas do pobo;

amolece o que está teso,

pon calor onde hai friaxe,

dános bo discernimento.

Reparte os teus sete dons

segundo a fe dos teus servos.

Segundo a túa bondade,

dálle ao esforzo o teu premio,

salva a quen busca salvarse

e dános o gozo eterno.

Amén. Aleluia.

As Confirmacións: Foto de Familia

Salmo de agradecemento

Que gusto dá espertar

coa túa luz cada día

e ir contemplando as cousas

coas que encher a vida!

Que gusto verte a ti nelas

rompendo a noite co día!

Na nai que coida dos nenos,

que os mantén e os arroupa

para que vaian medrando

con ilusión e con forza

eu véxote a ti, pai noso,

agarimador da xente toda.

No labrego apaixonado,

loitador comunitario,

que busca no pan a paz

e a forza para o seu traballo

vexo a Xesús defensor

da dignidade dos baixos.

En cada gromo que agroma,

en cada herbiña que apunta,

en cada flor que xa asoma,

no nacer dunha leituga

vexo o Espírito de vida

que á vida feliz me empuxa.

Que gusto dá espertar

e verte nas cousas todas!

Que gusto dá traballar

para que a xustiza as envolva!

Que gusto dá espertar

e cantar a túa gloria!

LECTURAS

A ASCENSIÓN DO SEÑOR - B

Primeira Lectura     Feit 1, 1-11

LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS

Elevouse á vista deles

            O primeiro libro fíxeno, Teófilo, acerca de todo o que Xesús obrou e ensinou desde o comezo, ata o día que foi levado ao ceo, logo de ter dado instrucións polo Espírito Santo aos apóstolos que escollera.

            Ós mesmos que tamén se lles amosara vivo, con moitas probas despois da súa paixón, aparecéuselles durante corenta días e faláballes das cousas referentes ao Reino de Deus.

            E comendo con eles, encomendoulles que non se retirasen de Xerusalén, senón que agardasen a promesa do Pai que me escoitastes a min: porque Xoán bautizou con auga, mais a vós bautizarásevos co Espírito Santo, de aquí a poucos días.

            Os que estaban reunidos preguntábanlle:

-         Señor, é agora cando vas restablecer o Reino de Israel?

            El respondeulles:

-         Non vos acae a vós coñecer o tempo ou a oportunidade que o Pai fixou co seu propio poder. Pero recibiredes a forza do Espírito Santo, que virá sobre vós e seredes as miñas testemuñas en Xerusalén, en toda a Xudea e Samaría e ata os confíns da terra.

-         

            En dicindo isto, elevouse á vista deles e unha nube quitóullelo da súa vista. E estando eles fitando para o ceo mentres el marchaba, presentáronselles dous homes con vestidos brancos, que dixeron:

            ‑ Galileos, que facedes ollando para o ceo? Este Xesús que vos foi levado de entre vós ao ceo, ha volver do mesmo xeito que o vistes ir.

                        Palabra do Señor                                          R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL      Sal 46, 2-3. 6-7. 8-9

R/. (6): Deus sobe entre aclamacións, o Señor, ao son de trompetas.

Ou: Aleluia.

Aplaudide, pobos todos,

aclamade a Deus con cancións.

O Señor é excelso e terrible,

o gran rei de toda a terra.

Deus sobe entre aclamacións,

o Señor, ao son de trompetas.

Cantádelle a Deus, cantádelle,

cantádelle ao noso rei, cantádelle.

Deus é o rei de toda a terra:

cantádelle con xeito.

Deus reina sobre as nacións,

sentado no seu trono sagrado.

Segunda Lectura      Ef 1, 17-23

LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS EFESIOS

Sentouno á súa dereita no ceo

            Irmáns:

            O Deus do noso Señor Xesús Cristo, o Pai da gloria, vos conceda espírito de sabedoría e de revelación, para o coñecerdes ben; que manteña iluminados os ollos da vosa alma, para que comprendades cal é a esperanza da súa chamada, cal a riqueza da gloria da súa herdanza nos crentes, e cal o extraordinario portento do seu poder verbo de nós, os crentes, en consonancia co vigor da súa potencia e da súa forza, que exerceu con Cristo resucitándoo de entre os mortos e sentándoo á súa dereita nos ceos, por riba de todo principado e potestade, de toda virtude e dominación, e por riba de todo título de honra recoñecido neste mundo e tamén no vindeiro.     

            Someteullo todo baixo os seus pés e púxollo por riba de todo como cabeza á Igrexa, que é o seu corpo, a plenitude daquel que o enche todo en todas as cousas.

                        Palabra do Señor                                          R/. Grazas a Deus

ALELUIA      Mt 28, 19a. 20b

Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.

Ide e ensinade a todas as xentes, di o Señor:

eu estou convosco todos os días ata a fin do mundo.

Aleluia.

Evanxeo Mc 16, 15-20

LECTURA DO FINAL DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS

Foi elevado ao ceo e senta á dereita de Deus

            Naquel tempo, aparecéuselles Xesús aos Once e díxolles:

            ‑ Ide polo mundo enteiro, e anunciade a Boa Nova a toda a creación. Quen crea e reciba o bautismo, será salvo; e quen non crea, ha ser condenado.

            Os que crean, irán acompañados destes sinais: No meu nome han botar os demos fóra e falarán linguas novas; collerán serpes coas mans, e se chegan a beber algún veleno, non lles fará mal ningún; imporanlles as mans aos enfer­mos, e estes curarán.

            E o Señor Xesús, despois de lles falar así, foi levado ao ceo e sentou á dereita de Deus.

            Eles saíron a predicar por todas as partes, e o Señor cooperaba e confirmaba a Palabra cos sinais que os acompañaban.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus

Comentario

Cantas veces a comodidade, o deixar andar, a vulgaridade, o pesimismo, a desilusión... se instalan na nosa vida e todo nos dá igual!. A festa que celebramos hoxe, a Ascensión do Señor, quere ser unha posta de largo, unha toma de conciencia do noso quefacer coma cristiáns, unha chamada a asumir responsabilidades. Porque a relixión entendida só de xeito vertical fixo e fai que moitos cristiáns quedaramos e quedemos mirando cara ao ceo, inmóbiles, cos brazos cruzados, sen preocupármonos das mal chamadas “cousas mundanas”, senón só das “celestiais”. Así, ao contemplarmos a Ascensión de Xesús sentimos ganas de fuxir con el, de abandonar o telexornal da crise, da prima de risco, dos recortes, do paro, da inxustiza, da desigualdade, da incultura... retirándonos á vida privada, ao individualismo, ao illamento, á salvación da alma... desencantándonos do mundo e afastándonos del. Deste xeito, cantas oportunidades perdemos de ser felices, de sentirnos útiles, de realizarnos como persoas botando unha man sen pedir nada a cambio, facendo un rato de compaña a quen se sente só ou a quen está triste ou visitando a quen está enfermo. Por que non daremos descuberto que a fe ten que levarnos xustamente a iso: a andar pola vida doutro xeito, con outro talante, con máis esperanza?.

Que facedes aí plantados mirando ao ceo?; que facedes con esa dobre moral hipócrita á que tan afeitos estamos?; que facedes crispando e sen mover nin un só dedo para que o mundo mude?; que facedes calando diante da que está caendo?; que facedes aí, refuxiados nos cuarteis de inverno de sancristías e templos, sen saír a dar razón da vosa esperanza?. Estas son as preguntas que hoxe se nos chama a responder. A Ascensión constitúe unha invitación a descender, a volver á vila, a deixar as alturas e as nubes, a non empreñar do aire. Hai que poñer os pés no chan, aterrar, mirar ao noso redor e poñernos mans á obra. Porque Deus quere e espera de nós que sexamos cristiáns adultos, en marcha, mirando cara adiante e construíndo sociedade. Porque hoxe tamén hai realidades que cambiar, rostros tristes que aledar, bágoas que enxugar, cadeas que romper. Porque hoxe tamén é tempo de denuncia... pero, do mesmo xeito, tamén é tempo de salvación.

E o escenario onde se desenvolve a nosa tarefa non pode ser outro máis que aquel onde vivimos: o mundo. O noso compromiso cristián ten que levarnos a transformalo desde abaixo e desde dentro, como fixo Xesús. Estamos chamados a mergullarnos na sociedade, a politizarnos, a “mundanizarnos”, dando a nosa man a todos aqueles que, coma nós, traballen por construír a civilización do amor desde o respecto á dignidade da persoa. Non somos mellores ca ninguén, non somos perseguidos (pero tampouco perseguidores), non temos a posesión da verdade, non queremos impoñer... Queremos traballar xuntos e ilusionados, dando testemuño da nosa fe coas nosas actitudes, coas nosas obras e coas nosas palabras. E cada un alí onde desenvolve o seu quefacer cotián: na súa casa, coa súa familia, cos compañeiros de traballo, nas asociacións de veciños, de pais e nais, nas nosas comunidades parroquiais... conscientes e responsables de que así construímos o Reino de Deus. Velaí que queremos ser unha Igrexa en movemento, a que esperamos para empezar a camiñar?.

LECTURAS

6º DOMINGO DE PASCUA - CICLO B

Primeira Lectura    Feit 10, 25-26. 34-35. 44-48

LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS

Tamén entre os xentís foi derramada a graza do Espírito Santo

                Cando Pedro ía entrar, foi Cornelio á porta e botándoselle aos pés, prostrouse. Pero Pedro levantouno, dicíndolle:

                ‑ Érguete, que eu tamén son un home.

                Tomou entón Pedro a palabra e dixo:

                ‑ Abofé, vexo que Deus non fai distinción de persoas, senón que acepta ao que lle é fiel e practica a xustiza, sexa da nación que sexa.

                Aínda Pedro estaba a dicir estas cousas, cando o Espírito Santo veu sobre todos os que escoitaban a palabra.

                Tódolos crentes da circuncisión, que viñeran con Pedro, ficaron cheos de asombro ao veren que o don de Espírito Santo tamén se espallaba sobre os pagáns, pois sentíanos falar en linguas e loar a Deus.

                Entón Pedro dixo:

                ‑ Pode alguén negarlle a auga do bautismo aos que recibiron o Espírito Santo o mesmo ca nós?

                E mandou que os bautizasen no nome de Xesús Cristo. Entón pedíronlle que quedase con eles algúns días.

                               Palabra do Señor                                                R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL    Sal 97, 1. 2-3ab. 3cd-4

R/. (cf. 2b): O Señor revela a súa xustiza ante os pobos.

 Ou: Aleluia

Cantade ao Señor un cántico novo,

pois fixo marabillas;

a súa destra deulle a vitoria,

o seu brazo santo.

0 Señor dá a coñecer a súa vitoria,

revela a súa xustiza ante os pobos.

Lembrou a súa misericordia e a súa fidelidade

coa casa de Israel.

Os confíns todos da terra percibiron

a vitoria do noso Deus.

Aclama ao Señor, terra enteira,

rompede a cantar e a tocar.

Segunda Lectura    1 Xn 4, 7-10

LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN XOÁN

Deus é amor

                Meus amigos, amémonos uns aos outros, porque o amor vén de Deus; e todo aquel que ama naceu de Deus e coñece a Deus. O que non ama, aínda non coñece a Deus, porque Deus é amor.

                O amor de Deus fíxose ver entre nós en que Deus mandou ao mundo o seu Fillo Unixénito, para que nos dese a súa vida.

                Hai amor dentro de nós, non porque nós teñamos amado a Deus, senón porque El nos amou a nós e mandou o seu Fillo para que expiase os nosos pecados.

                               Palabra do Señor                                                R/. Grazas a Deus

ALELUIA      Xn 14, 23

Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.

Quen me ama, cumprirá a miña palabra, di o Señor;

e o meu Pai amarao e viremos a el.

Aleluia.

Evanxeo     Xn 15, 9-17

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN

Ninguén ten amor meirande ca este: que un dea a súa vida polos amigos

                 Naquel tempo díxolles Xesús aos seus discípulos:

                - Como me amou o Pai, así vos amei eu: permanecede no meu amor. Se gardades os meus mandamentos, permaneceredes no meu amor, como eu gardei os mandamentos de meu Pai, e permanezo no seu amor.

                Díxenvos estas cousas para que a miña alegría estea en vós, e a vosa alegría sexa plena.

                Este é o meu mandamento: que vos amedes uns a outros como eu vos amei. Ninguén ten amor meirande ca este: que un dea a súa vida polos amigos. Vós sodes amigos meus, se facedes canto eu vos mando.

                Xa non vos chamo servos, que o servo non sabe o que fai o seu señor: a vós trateivos de amigos, pois todo o que lle oín a meu Pai déivolo a coñecer.

                Non me escollestes vós a min, senón que vos escollín eu a vós; e púxenvos para que vaiades e levedes froito e o voso froito permaneza; de xeito que todo o que lle pidades ao Pai no meu nome, volo conceda.

                Mándovos isto: que vos amedes uns a outros.

                               Palabra do Señor                                                R/. Grazas a Deus

LECTURAS

5º DOMINGO DE PASCUA - CICLO B

Primeira Lectura     Feit 9, 26-31

LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS

Contoulles como vira o Señor no camiño

                Naqueles días, cando chegou Saulo a Xerusalén, procuraba xuntarse cos discípulos; pero todos lle tiñan medo, non crendo que fose discípulo de verdade.

                Pero Bernabé, colleuno consigo e levouno onda os apóstolos. Saulo contoulles que vira o Señor no camiño, que lle falara e que en Damasco predicara publicamente no nome de Xesús.

                Conviviu con eles en Xerusalén, predicando con ousadía no nome do Señor. Falaba e discutía tamén cos helenistas, pero estes queríano matar. Ao sabelo, os irmáns levárono para Cesarea e fixérono seguir a Tarso.

                Daquela, a Igrexa tiña paz en toda a Xudea, Galilea e mais Samaría. Crecía coma un edificio, progresaba na fidelidade ao Señor e coa asistencia do Espírito Santo ía aumentando en número.

                               Palabra do Señor                                                R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL     Sal 21, 26b-27. 28 e 30. 31-32

R/.  (26a):  Ti espertas a miña loanza na asemblea!

Ou:  Aleluia.

Cumprirei os meus votos na  presenza dos que o temen.

0s pobres comerán ata fartarse,

loarán o Señor os que o buscan

e gozarán de vida duradeira.

Lembraranse do Señor e volverán a El

tódolos confíns da terra;

axeonllaranse na súa  presenza

as familias todas dos pobos.

Prostraranse perante El os que repousan na terra,

axeonllaranse na súa  presenza os que baixan ao po.

Eu hei vivir para El,

e hao servir a miña proxenie.

Falarase do Señor á xeración vindeira,

a súa xustiza será revelada ao pobo que ha de nacer:

"Velaí a obra do Señor".

Segunda Lectura    1 Xn 3, 18-24

LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN XOÁN

Este é o seu mandamento, que creamos e amemos

                Meus filliños, non amemos de palabra e de lingua, senón con feitos e na verdade. Deste xeito saberemos que vivimos conforme á verdade e sosegaremos o noso corazón diante do tribunal de Deus. Porque aínda que o noso corazón nos acuse, Deus é meirande có noso corazón e coñece todo.

                Meus amigos, se o corazón non nos acusa, temos confianza para nos achegar a Deus e El dános o que lle pidamos, porque cumprimos cos seus mandamentos e facemos o que a El lle agrada.

                Isto é o que El manda: que creamos no seu Fillo Xesús Cristo e que nos queiramos ben uns aos outros, coma el nos mandou.

                O que cumpre cos seus mandamentos está en comuñón con Deus, e Deus en comuñón con el: coñecemos que Deus está en comuñón connosco polo Espírito que nos deu.

                               Palabra do Señor                                                R/. Grazas a Deus

ALELUIA    Xn 15, 4a. 5b

Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.

Permanecede en min e eu en vós, di o Señor;

quen permanece en min, dá froito abondoso.

Aleluia.

Evanxeo     Xn 15, 1-8

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN

Quen permanece en min e eu nel, é portador de froito abondoso

                Naquel tempo díxolles Xesús aos seus discípulos:

-          Eu son a verdadeira vide, e meu Pai é o labrador. O bacelo que en min non leva froito, arríncao; e o que leva froito, límpao, para que leve aínda máis froito. Vós xa estades limpos, pola palabra que vos teño falado. Permanecede en min e eu en vós.

                Así como o ramo non pode levar froito pola súa conta, se non permanece na vide, tampouco vós, se non permanecedes en min. Eu son a vide; vós os bacelos.

                Quen permanece en min e eu nel, ese leva froito abondoso, pois fóra de min non podedes facer nada. Se alguén non permanece en min, é coma os ramos arrincados fóra, que secan; apáñanos, bótanos no lume e arden.

                Se permanecedes en min e as miñas palabras permanecen en vós, pedide o que queirades e hásevos facer.

                Nisto é glorificado meu Pai: en que levedes froito abondoso e vos mostredes coma discípulos meus.

                           Palabra do Señor                                                R/. Grazas a Deus

                              

LECTURAS

4º DOMINGO DE PASCUA - CICLO B

Primeira Lectura     Feit 4, 8-12

LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS

En ningún outro hai salvación

            Naqueles días, Pedro, cheo do Espírito Santo, díxolles:

            ‑ Xefes do pobo e anciáns, xa que nos demandades polo favor feito a un enfermo e sobre o xeito como se curou, sabede todos vós e sáibao o pobo de Israel que é no nome de Xesús Cristo de Nazaret, a quen vós crucificastes e Deus resucitou de entre os mortos: por El está este home en pé e san diante de vós.

            El é a pedra que refugastes vós, os construtores, e que se converteu en pedra esquinal. En ningún outro hai salvación, porque non hai ningún outro nome baixo do ceo, dado aos homes, no que nos poidamos salvar.

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL     Sal 117, 1 e 8-9. 21-23. 26 e 28cd e 29

R/.  (22):         A pedra que os canteiros desbotaran,

                        esa mesma converteuse en esquinal.

Ou:  Aleluia.

Loade o Señor porque é bo,

porque é para sempre a súa misericordia.

Máis vale abeirarse no Señor

que fiarse dos homes.

Máis vale abeirarse no Señor

que fiarse dos grandes.

Douche  grazas porque me escoitaches,

por teres sido a miña salvación.

A pedra que os canteiros desbotaron,

esa mesma, converteuse en esquinal.

Foi o Señor quen o fixo,

unha marabilla á nosa vista.

Bendito o que vén no nome do Señor:

desde a casa do Señor bendicímosvos.

Ti es o meu Deus, veño darche  grazas;

meu Deus, veño enxalzarte.

Loade o Señor, porque é bo,

porque é para sempre a súa misericordia.

Segunda Lectura    1 Xn 3, 1-2

LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN XOÁN

Veremos a Deus tal como é

            Meus amigos:

            Vede o moito que nos quixo o Pai, para nos chamarmos fillos de Deus e sérmolo de verdade.

             Por iso o mundo non nos recoñece: porque tampouco non o recoñeceu a El.

             Meus amigos, xa somos fillos de Deus, pero aínda non está á vista o que seremos; sabemos que cando Xesús apareza, nós seremos coma el, xa que o veremos tal e como é.

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus

ALELUIA     Xn 10, 14

Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.

Eu son o bo pastor, di o Señor;

coñezo as miñas ovellas e elas coñécenme a min.

Aleluia.

Evanxeo    Xn 10, 11-18

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN

O bo pastor dá a súa vida polas ovellas

            Naquel tempo, díxolles Xesús aos fariseos:

            - Eu son o Bo Pastor. O Bo Pastor dá a súa vida polas ovellas.

            O criado, que non é pastor, de quen non son as ovellas, cando ve vir o lobo, deixa as ovellas e foxe e o lobo rapínaas e dispérsaas; porque el anda ao xornal e as ovellas non lle importan.

            Eu son o Bo Pastor: coñezo as miñas e as miñas coñécenme a min. Igual que o Pai me coñece a min e eu coñezo o Pai, e dou a miña vida polas ovellas. Teño ademais outras ovellas que non son deste curro: tamén a esas téñoas que guiar, e escoitarán a miña voz e farase un único rabaño e un único pastor.

            Por iso ámame o Pai: porque eu dou a miña vida, para tomala de novo. Ninguén ma quita; non, eu douna voluntariamente. Teño poder para dala e teño poder para tomala de novo. Este mandato recibino do meu Pai.

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus

LECTURAS

DOMINGO 3º DE PASCUA - CICLO B

Primeira Lectura      Feit 3, 13-15. 17-19

LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS

Matastes o autor da vida, a quen Deus resucitou de entre os mortos

                Naqueles días, díxolle Pedro ao pobo:

                O Deus de Abrahán, de Isaac e de Xacob, o Deus de nosos pais, glorificou ao seu servo Xesús, a quen vós entregastes e negastes diante de Pilato, cando este estaba decidido a deixalo en liberdade.

                Pero vós rexeitastes o Santo e o Xusto; pedistes que indultasen a un asasino, mentres que matastes o dono da vida, a quen Deus resucitou de entre os mortos; disto nós somos testemuñas.

                Xa sei, irmáns, que obrastes por ignorancia, como tamén as vosas autoridades; pero Deus cumpriu así o que anunciara por boca dos profetas: que o seu Cristo padecería. Arrepentídevos, logo, e convertédevos, para que se borren os vosos pecados.

                               Palabra do Señor                                                R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL      Sal 4, 2. 4. 7. 9

R/. (7a): Fai brillar sobre nós, Señor, a luz do teu rostro.

Ou: Aleluia.

Cando te invoco, respóndeme,

meu Deus, meu defensor;

na estreiteza ti déchesme fartura;

apiádate de min e escoita a miña oración.

Recoñecede que o Señor enalteceu o seu amigo,

que o Señor me responde cando o chamo.

Moitos din: "Quen nos amosará a felicidade,

se fuxiu de nós, Señor, a luz do teu rostro?"

Déitome en paz e logo adormezo,

porque só ti, Señor, me dás seguridade.

Segunda Lectura     1 Xn 2, 1-5a

LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN XOÁN

El é propiciación polos nosos pecados e polos de todo o mundo

                Meus filliños, escríbovos estas cousas para que non pequedes; pero, se algún peca, temos quen nos defenda diante do Pai: Xesús Cristo, o xusto. El é quen expía os nosos pecados; e non só os nosos, senón tamén os de todo o mundo.

                Sabemos que o coñecemos de verdade polo feito de que cumprimos cos seus mandamentos. O que di: "Eu coñézoo" pero non cumpre cos seus mandamentos, é un mentireiro e non ten en si a verdade revelada.

                Quen garda a súa Palabra, nel o amor de Deus chega de verdade ao máximo.

                               Palabra do Señor                                                R/. Grazas a Deus

ALELUIA     Cf. Lc 24, 32

Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.

Señor Xesús, descúbrenos o sentido das Escrituras;

fai arder o noso corazón mentres nos falas.

Aleluia.

Evanxeo     Lc 24, 35-48

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS

Tal está escrito, que Cristo ha padecer e resucitar de entre os mortos ao terceiro día

            Naquel tempo, os discípulos de Xesús que volveron de Emaús contaron o que lles pasara polo camiño, e como o recoñeceran no partir o pan.

                Estando eles comentando estas cousas, presentóuselles Xesús no medio e díxolles:

                ‑ A paz sexa convosco!

                Sobresaltados e cheos de medo, coidaban contemplar un espírito. Pero el díxolles:

                ‑ Por que estades asustados, e a que veñen esas dúbidas? Mirade para as miñas mans e para os meus pés: sonvos eu. Palpade aquí e decatádevos de que un espírito non ten carne nin ósos, como vedes que teño eu.

                E dicindo isto, mostroulles as mans e mais os pés. Pero eles, tolos de contento e sen saíren do seu asombro, non acababan de crer. Xesús preguntoulles:

                ‑ Tedes por aí algo que comer?

                Déronlle un anaco de peixe asado. El colleuno e comeuno diante deles. Logo díxolles:

                ‑ A isto referíame eu cando, estando aínda convosco, vos dicía que conviña que se cumprise todo o que está escrito na Lei de Moisés, nos Profetas e mais nos Salmos acerca de min.

                E abriu os seus entendementos para que comprendesen as Escrituras. E engadiu:         

                ‑ Así está escrito: o Mesías padecerá e resucitará de entre os mortos no terceiro día, e predicarase no seu nome a conversión e mais o perdón dos pecados a todos os pobos, empezando por Xerusalén. Vós seredes testemuñas de todo isto.

                               Palabra do Señor                                                R/. Grazas a Deus

Reflexión, Oración..Contemplación

Reflexión

Xesús no encontro persoal cos homes ofreceu a súa benévola presenza e esperou que as sementes da palabra e da fe xerminasen. O abandono dos apóstolos, a negación de Pedro, o amor da pecadora, a cerrazón dos fariseos non o escandalizaron, nin turbaron. Sabía que non se perdería o que lles dixera... e de feito despois de Pentecostes os mesmos homes preséntanse diante do sanedrín sen temor, para afirmar que é necesario obedecer a Deus antes que aos homes. Pedro predica abertamente ata morrer nunha cruz como o seu Mestre, as mulleres son enviadas como testemuñas da resurrección aos apóstolos, e un fariseo fillo de fariseo, Pablo de Tarso, convértese no apóstolo das xentes. Se non podes subtraerte, home, a vivir cotiamente a morte de ti mesmo, debes polo menos esquecer que a resurrección escóndese nas túas feridas para facerte vivir del, dende agora. No irmán que para tí pode ser sepulcro de morte e de lama, unha cruz maldita, encontrarás a vida nova. Si; porque Cristo Resucitado asumirá a descrición dos teus irmáns: un campesiño, un camiñante, un espírito, un home á beira do lago...Cando saibas acoller "o reto" de Pilato que penetra os séculos e non aceptes o cambio proposto (Xn 18, 39-40), porque aprendeses na noite do abandono que non se pode cambiar a vida dun bandoleiro, ti que levas indignamente o seu nome: Bar-Abba, fillo do Pai, pola vida de Xesús, o Fillo unixénito do Deus vivente, o Señor da vida e da muerte...entonces berrarás tamén ti como o apóstolo Tomás no estupor da fe: "Señor meu e Deus meu" (Jn 20,28), o meu Deus e o meu todo, e non fuxirá máis no horizonte dos teus días a beleza da alegría.

Oración
Señor, nós buscámoste e desexamos o teu rostro:
un día, quitado o veo, poderemos contemplarte.
Buscámoste nas Escrituras que nos falan de tí:
baixo o veo da sabedoría acollemos a cruz, o teu don ás xentes.
Buscámoste nos rostros radiantes de irmáns e irmás:
vémoste na pegada da túa paixón nos seus corpos sufridores.
Non os ollos, senón o corazón ten a visión de ti:
ao resplandor da esperanza, nós esperamos encontrarte para falar contigo.
Contemplación
Señor, dános a tenacidade de camiñar cara aos cumios, á luz da única Palabra que salva. Como irmá de sangue, daquel Sangue que nos fai a todos irmáns, eu quedo aquí, xunto á tumba de toda morte interior para dirixirme como un camiñante polos sendeiros dun non sentido e situarme nos sendeiros da amizade e do encontro. Quero hoxe compartir a marabilla do amor humano, o gozo das persoas marabillosas que viven xunta min, non na periferia da súa existencia, senón nas súas pasaxes secretas, alí onde o corazón abraza o Absoluto de Deus. Grazas a Tí que me dás o teu rostro resucitado, polo teu corazón namorado da Vida e bicado do Eterno. Grazas pola túa liberdade de explorador que se somerxe nos abismos do Esencial. Deus do deserto que se fai xardín, que eu sexa unha pequena chama acendida na obscuridad da busca humana, unha calor que se esparexe alí onde o xélido vento do mal destrúe e aparta do horizonte da Verdade e da Beleza, para narrar ao mundo a estupenda aventura do amor humano resucitado, aquel amor que sabe morrer para encarnar o sorriso de Deus. Amén.

LECTURAS

2º DOMINGO DE PASCUA  -CICLO B

Primeira Lectura    Feit 4, 32-35

LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS

Un só corazón e unha soa alma

            A comunidade dos crentes tiña un só corazón e unha soa alma, e ninguén consideraba coma seu o que posuía, senón que todas as cousas eran comúns.

            Os apóstolos, con gran poder, daban testemuño da resurrección do Señor Xesús, e todos eles eran ben considerados.

            Non había entre eles ningún necesitado, porque todos os que tiñan bens ou casas vendíanos, levaban os cartos e depositábanos aos pés dos apóstolos, que repartían a cadaquén segundo precisaba.

                        Palabra do Señor                            

                       R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL    Sal 117, 2-4. 16ab-18. 22-24

R/. (1): Loade o Señor, porque é bo, porque é para sempre a súa misericordia.

Ou:  Aleluia.

Que o diga a casa de Israel:

é para sempre a súa misericordia.

Que o diga a casa de Aharón:

é para sempre a súa misericordia.

Que o digan os que temen o Señor:

é para sempre a súa misericordia.

A destra do Señor é excelsa,

a destra do Señor fixo proezas.

Non hei morrer, vou vivir,

e pregoar os feitos do Señor.

Castigoume o Señor, castigoume,

mais non me entregou á morte.

A pedra que os canteiros desbotaron,

esa mesma, converteuse en esquinal.

Foi o Señor quen o fixo,

unha marabilla á nosa vista.

Este é o día no que o Señor actuou:

alegrémonos nel e relouquemos.

Segunda Lectura      1 Xn 5, 1-6

LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN XOÁN

Canto nace de Deus vence o mundo

            Irmáns benqueridos:

            Todos cantos cren que Xesús é o Mesías, naceron de Deus; e quen ama o que xera, ama tamén a quen aquel xerou. Sabemos que amamos os fillos de Deus, se amamos a Deus e cumprimos cos seus mandamentos.

            Porque o amor a Deus consiste en cumprir cos seus mandamentos. Os mandamentos de Deus non son pesados, porque nacer de Deus permítenos vencer o mundo. E esta é a vitoria que derrota o mundo: a nosa fe.

            Porque, quen é o que derrota o mundo, senón o que cre que Xesús é o Fillo de Deus?

            O que veu con auga e sangue, foi el, Xesús Cristo; non veu con auga só, senón con auga e con sangue.

            E o Espírito é quen dá testemuño, xa que o Espírito é a Verdade.

                        Palabra do Señor                                         

                       R/. Grazas a Deus

ALELUIA   Xn 20, 29

Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.

Porque me viches, Tomé, tes fe, di o Señor;

ditosos os que creron sen veren.

Aleluia.

Evanxeo    Xn 20, 19-31

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN

Pasados oito días, veu Xesús

            Naquel día, o primeiro da semana, ao serán, estando pechadas as portas onde estaban os discípulos, por medo dos xudeus, chegou Xesús e, poñéndose no medio, díxolles:

            ‑ Paz convosco.

            Dito isto, mostroulles as mans e mais o costado. Os discípulos alegráronse, vendo o Señor. El díxolles outra vez:

            ‑ Paz convosco: coma o Pai me mandou a min, tamén eu vos mando a vós.

            E dito isto alentou sobre eles, e díxolles:

            ‑ Recibide o Espírito Santo: a quen lles perdoedes os pecados, quedaranlles perdoados; a quen llelos reteñades, quedaranlles retidos.

            Pero Tomé, un dos Doce, o chamado Xemelgo, non estaba con eles cando chegou Xesús.   

            Dicíanlle entón os outros discípulos:

            ‑ Vimos o Señor.

            Pero el contestoulles:

            ‑ Como non vexa nas súas mans as furas dos cravos e non meta nelas o meu dedo; como non meta a miña man no seu costado, non crerei.

            Oito días despois estaban outra vez dentro os discípulos, e Tomé con eles. Chegou Xesús, estando pechadas as portas, e poñéndose no medio, dixo:

            ‑ Paz convosco.

            Despois díxolle a Tomé:

            ‑ Trae aquí o teu dedo e mira as miñas mans; trae a túa man e métea no meu costado. Non sexas incrédulo, senón home de fe.

            Tomé respondeulle:

            ‑ Meu Señor e meu Deus!

            Xesús díxolle:

            ‑ Tes fe porque me viches? Benia os que creron sen veren!

            Moitos outros signos fixo Xesús diante dos seus discípulos, que non se escribiron neste libro. Estes escribíronse para que creades que Xesús é o Mesías, o Fillo de Deus e, crendo, teñades vida nel.

                        Palabra do Señor                                         

                          R/. Grazas a Deus

LECTIO

COMENTARIO

Ao atardecer daquel día, o primeiro da semana: os discípulos están a vivir un día extraordinario. O día seguinte ao sábado, no momento no que vén escrito o IV evanxeo, é xa para a comunidade " o día do Señor" (Ap 1-10), Dies Domini (domingo) e ten máis importancia que a tradición do sábado para os Xudeus.

Mentres estaban pechadas as portas: unha anotación para indicar que o corpo de Cristo Resucitado, aínda sendo recoñecible, non está suxeito ás leis ordinarias da vida humana.
Paz convosco: non é un desexo, senón a paz que prometera cando estaban aflixidos pola súa partida (Xn 14,27; 2Tes 3,16; Rom 5,3), a paz mesiánica, o cumprimento das promesas de Deus, a liberación de todo medo, a vitoria sobre o pecado e sobre a morte, a reconciliación con Deus, froito da súa paixón, don gratuíto de Deus. Repítese por tres veces nesta pasaxe, como tamén a introdución (20,19) repítese máis adiante (20,26) de modo idéntico.
Mostroulles as mans e o costado: Xesús reforza as probas evidentes e tanxibles de que é El o que foi crucificado. Só Xoán recorda especialmente a ferida do costado producida pola lanza dun soldado romano, mentres Lucas ten en conta as feridas dos pés (Lc 24-39). Ao mostrar as feridas quere facer evidente que a paz que El dá, vén da cruz (2Tim 2,1-13). Forman parte da súa identidade de Resucitado (Ap 5,6).

Os discípulos alegráronse de ver ao Señor: É o mesmo gozo que expresa o profeta Isaías ao describir o banquete divino (Is 25,8-9), o gozo escatolóxico, que preanunciara nos discursos de despedida, gozo que ningún xamais poderá arrebatar (Jn 16,22; 20,27). Cfr. Tamén Lc 24,39-40; Mt 28,8; Lc 24,41.
Como o Pai me enviou, tamén eu vos envío: Xesús é o primeiro misioneiro, o "apóstolo e sumo sacerdote da fe que profesamos" (Ap 3,1). Despois da experiencia da cruz e da resurrección actualízase a oración de Xesús ao Pai (Xn 13,20; 17,18; 21,15,17). Non se trata dunha nova misión, senón da mesma misión de Xesús que se estende a tódolos que son os seus discípulos, unidos a El como a vide á vide (15,9), como tamén á súa Igrexa (Mt 28,18-20; Mc16,15-18; Lc 24,47-49). O Fillo eterno de Deus foi enviado para que "o mundo se salve por medio de Él" (Xn 3,17) e toda a súa existencia terrea, de plena identificación coa vontade salvífica do Pai, é unha constante manifestación daquela vontade divina de que todos se salven. Este proxecto histórico déixao en consigna e herdanza a toda a Igrexa e de modo particular, dentro dela, aos ministros ordenados.
Alentou sobre eles: o xesto recorda o sopro de Deus que dá a vida ao home (Gn 2,7); non se encontra outro no Novo Testamento. Sinala o principio dunha creación nova.
Recibide o Espírito Santo: despois que Xesús foi glorificado vén dado o Espírito Santo (Jn 7,39). Aquí trátase da transmisión do Espírito para unha misión particular, mentres Pentecostes (Act 2) é a baixada do Espírito Santo sobre todo o pobo de Deus.

Aos que perdoedes os pecados, quédanlles perdoados; aos que llos reteñades, quédanlles retidos: o poder de perdoar ou non perdoar (remitir) os pecados encóntrase tamén en Mateo de forma máis xurídica (Mt 16,19; 18,18). É Deus quen ten o poder de perdoar os pecados, segundo os escribas e fariseos (Mc 2,7), como segundo a tradición (Is 43,25). Xesús ten este poder (Lc 5,24) e transmíteo á súa Igrexa. Convén non proxectar sobre este texto, na meditación, o desenvolvemento teolóxico da tradición eclesial e as controversias teolóxicas que seguiron. No IV evanxeo a expresión pódese considerar dun modo amplo. Indícase o poder de perdoar os pecados na Igrexa como comunidade de salvación, da que están especialmente dotados aqueles que participan por sucesión e misión do carisma apostólico. Neste poder xeral está tamén mesmo o poder de perdoar os pecados despois do bautismo, o que nós chamamos "sacramento da reconciliación" expresado de diversas formas no curso da historia da Igrexa.
Tomé, un dos Doce, chamado o Xemelgo: Tomé é un dos protagonistas do IV evanxeo, ponse en evidencia o seu carácter dubidoso e doado ao desánimo (11,16; 14,5). "Un dos doce" é xa unha frase feita (6,71), porque en realidade eran once. "Dídimo" quere dicir Mellizo, nós poderemos ser "xemelgos" con el pola dificultade de crer en Xesús, Fillo de Deus morto e resucitado.
Vimos o Señor! Xa antes Andrés, Xoán e Filipe, despois de encontrar o mesías, correron para anuncialo aos outros (Jn 1,41-45). Agora é o anuncio oficial por parte das testemuñas oculares (Xn20,18).
Se non vexo nas súas mans o sinal dos cravos e non meto o meu dedo no burato dos cravos e non meto a miña man no seu costado, crerei: Tomé non consegue crer a través das testemuñas oculares. Quere facer a súa experiencia. O evanxeo é consciente da dificultade de calquera para crer na Resurrección (Lc 24, 34-40; Mc16,11; 1Cor 15,5-8), especialmente aqueles que non viron o Señor.Tomé é o seu (noso) intérprete. El está disposto a crer, pero quere resolver persoalmente toda dúbida, por temor a errar. Xesús non ve en Tomé un escéptico indiferente, senón un home en busca da verdade e satisfaino plenamente. É polo tanto a ocasión para lanzar unha apreciación cara aos futuros crentes (versículo 29).

Achega aquí o teu dedo e mira as miñas mans; trae a túa man e métea no meu costado, e non sexas incrédulo senón crente: Xesús repite as palabras de Tomé, entra en diálogo con el, entende as súas dúbidas e quere axudalo. Xesús sabe que Tomé o ama e lle ten compaixón, porque aínda non goza da paz que vén da fe. Axúdao a progresar na fe. Para afondar máis na meditación, pódense confrontar os lugares paralelos: 1 Xn 1-2; Sal 78,38; 103,13-14;Rom 5,20; 1Tim 1,14-16.
Señor meu e Deus meu!: É a profesión de fe no Resucitado e na súa divindade como está proclamado tamén ao comezo do evanxeo de Xoán (1,1) No Antigo Testamento "Señor" e "Deus" corresponden respectivamente a"Iahvé" e a "Elohim" (Sal 35,23-24; Ap 4,11). É a profesión de fe pascual na divindade de Xesús máis explicita e directa. No ambiente xudaico adquiría aínda máis valor, en canto que se aplicaban a Xesús textos que se refiren a Deus. Xesús non corrixe as palabras de Tomé, como corrixiu aquelas dos xudeus que o acusaban de querer facerse "igual a Deus" (Jn 5,18ss), aprobando así o recoñecemento da súa divindade.
Porque me viches criches. Ditosos os que non viron e creron: Xesús nunca soporta os que están á busca de signos e prodixios para crer (Xn 4,48) e parece reprochar a Tomé. Encontramos aquí unha pasaxe cara a unha fe máis auténtica, un "camiño de perfección" cara a unha fe á que se debe chegar tamén sen as pretensións de Tomé, a fe aceptada como don e acto de confianza. Como a fe exemplar dos nosos pais (Ap 11) e como a de María (Lc 1,45). A nós, que estamos a máis de dous mil anos de distancia da vinda de Xesús, dísenos que, aínda que non o vísemos, o podemos amar e crendo en Él podemos exultar de "un gozo indicible e glorioso" (1Pt1,8).
Estes [signos] foron escritos para que creades que Xesús é o Cristo, o Fillo de Deus, e para que crendo teñades vida no seu nome: O IV evanxeo, como os outros, non ten a finalidade de escribir a vida completa de Xesús, senón só de mostrar que Xesús era o Cristo, o Mesías esperado, o Liberador e que era Fillo de Deus. Crendo en Él temos a vida eterna. Se Xesús non é Deus, va é a nosa fe!

Mensaxe do Papa no Domingo de Pascua

Na mañá do Domingo de Pascua de Resurrección, o santo pai Benedicto XVI presidiu a santa misa do día no adro da praza de San Pedro do Vaticano, a cal tivo un cheo total.
Na celebración, que se abriu co rito do "Resurrexit" --a apertura da icona do Resucitado--, participaron fieis romanos e peregrinos de diversas partes do mundo con ocasión das festas pascuais.
O papa non pronunciou a homilía, porque rematada a misa proseguiu coa bendición "Urbi et Orbi" e a Mensaxe pascual, a cal reproducimos a continuación.

Queridos hermanos y hermanas de Roma y del mundo entero:

«Surrexit Christus, spes mea» – «Resucitó Cristo, mi esperanza» (Secuencia pascual).

Llegue a todos vosotros la voz exultante de la Iglesia, con las palabras que el antiguo himno pone en labios de María Magdalena, la primera en encontrar en la mañana de Pascua a Jesús resucitado. Ella corrió hacia los otros discípulos y, con el corazón sobrecogido, les anunció: «He visto al Señor» (Jn 20,18). También nosotros, que hemos atravesado el desierto de la Cuaresma y los días dolorosos de la Pasión, hoy abrimos las puertas al grito de victoria: «¡Ha resucitado! ¡Ha resucitado verdaderamente!».

Todo cristiano revive la experiencia de María Magdalena. Es un encuentro que cambia la vida: el encuentro con un hombre único, que nos hace sentir toda la bondad y la verdad de Dios, que nos libra del mal, no de un modo superficial, momentáneo, sino que nos libra de él radicalmente, nos cura completamente y nos devuelve nuestra dignidad. He aquí porqué la Magdalena llama a Jesús «mi esperanza»: porque ha sido Él quien la ha hecho renacer, le ha dado un futuro nuevo, una existencia buena, libre del mal. «Cristo, mi esperanza», significa que cada deseo mío de bien encuentra en Él una posibilidad real: con Él puedo esperar que mi vida sea buena y sea plena, eterna, porque es Dios mismo que se ha hecho cercano hasta entrar en nuestra humanidad.

Pero María Magdalena, como los otros discípulos, han tenido que ver a Jesús rechazado por los jefes del pueblo, capturado, flagelado, condenado a muerte y crucificado. Debe haber sido insoportable ver la Bondad en persona sometida a la maldad humana, la Verdad escarnecida por la mentira, la Misericordia injuriada por la venganza. Con la muerte de Jesús, parecía fracasar la esperanza de cuantos confiaron en Él. Pero aquella fe nunca dejó de faltar completamente: sobre todo en el corazón de la Virgen María, la madre de Jesús, la llama quedó encendida con viveza también en la oscuridad de la noche.

 En este mundo, la esperanza no puede dejar de hacer cuentas con la dureza del mal. No es solamente el muro de la muerte lo que la obstaculiza, sino más aún las puntas aguzadas de la envidia y el orgullo, de la mentira y de la violencia. Jesús ha pasado por esta trama mortal, para abrirnos el paso hacia el reino de la vida. Hubo un momento en el que Jesús aparecía derrotado: las tinieblas habían invadido la tierra, el silencio de Dios era total, la esperanza una palabra que ya parecía vana.

Y he aquí que, al alba del día después del sábado, se encuentra el sepulcro vacío. Después, Jesús se manifiesta a la Magdalena, a las otras mujeres, a los discípulos. La fe renace más viva y más fuerte que nunca, ya invencible, porque fundada en una experiencia decisiva: «Lucharon vida y muerte / en singular batalla, / y, muerto el que es Vida, triunfante se levanta». Las señales de la resurrección testimonian la victoria de la vida sobre la muerte, del amor sobre el odio, de la misericordia sobre la venganza: «Mi Señor glorioso, / la tumba abandonada, / los ángeles testigos, / sudarios y mortaja».

Queridos hermanos y hermanas: si Jesús ha resucitado, entonces – y sólo entonces – ha ocurrido algo realmente nuevo, que cambia la condición del hombre y del mundo. Entonces Él, Jesús, es alguien del que podemos fiarnos de modo absoluto, y no solamente confiar en su mensaje, sino precisamente en Él, porque el resucitado no pertenece al pasado, sino que está presente hoy, vivo. Cristo es esperanza y consuelo de modo particular para las comunidades cristianas que más pruebas padecen a causa de la fe, por discriminaciones y persecuciones. Y está presente como fuerza de esperanza a través de su Iglesia, cercano a cada situación humana de sufrimiento e injusticia.

Que Cristo resucitado otorgue esperanza a Oriente Próximo, para que todos los componentes étnicos, culturales y religiosos de esa Región colaboren en favor del bien común y el respeto de los derechos humanos. En particular, que en Siria cese el derramamiento de sangre y se emprenda sin demora la vía del respeto, del diálogo y de la reconciliación, como auspicia también la comunidad internacional. Y que los numerosos prófugos provenientes de ese país y necesitados de asistencia humanitaria, encuentren la acogida y solidaridad que alivien sus penosos sufrimientos. Que la victoria pascual aliente al pueblo iraquí a no escatimar ningún esfuerzo para avanzar en el camino de la estabilidad y del desarrollo. Y, en Tierra Santa, que israelíes y palestinos reemprendan el proceso de paz.

Que el Señor, vencedor del mal y de la muerte, sustente a las comunidades cristianas del Continente africano, las dé esperanza para afrontar las dificultades y las haga agentes de paz y artífices del desarrollo de las sociedades a las que pertenecen.

Que Jesús resucitado reconforte a las poblaciones del Cuerno de África y favorezca su reconciliación; que ayude a la Región de los Grandes Lagos, a Sudán y Sudán del Sur, concediendo a sus respectivos habitantes la fuerza del perdón. Y que a Malí, que atraviesa un momento político delicado, Cristo glorioso le dé paz y estabilidad. Que a Nigeria, teatro en los últimos tiempos de sangrientos atentados terroristas, la alegría pascual le infunda las energías necesarias para recomenzar a construir una sociedad pacífica y respetuosa de la libertad religiosa de sus ciudadanos. ¡Feliz Pascua a todos!