VÍA LUCIS. 6ª PARTE

Como rezar o Via Lucis - 6ª parte

12ª ESTACIÓN:

A DESPEDIDA: XESÚS ENCARGA A SÚA MISIÓN AOS APÓSTOLOS

Antes de deixar aos seus discípulos o Señor failles o encargo apostólico: a tarefa de estender o Reino de Deus por todo o mundo, de facer chegar a todos os recunchos a Boa Noticia.

Do Evanxeo segundo San Mateo 28, 16-20. (cf. Lc 24, 44-48).

Os once discípulos fóronse para Galilea ó monte onde Xesús os citara. E véndoo, postráronse ante el, anque algúns dubidaban. Xesús, achegándose, díxolles:

‑Déuseme todo poder no ceo e mais na terra. Ide, pois, e facede discípulos meus a tódolos pobos, bautizándoos no nome do Pai e do Fillo e do Espírito Santo; ensinándolles a gardar canto vos mandei. Asegúrovos que eu estarei sempre convosco ata a fin do mundo.

Comentario

Os últimos días de Xesús na terra xunto aos seus discípulos deberon quedar moi gravados nas súas mentes e nos seus corazóns. A intimidade da amizade se ha ir concretando coa proximidade do resucitado, que lles axudou a saborear estes últimos instantes con El. Pero o Señor pon no seu horizonte toda a tarefa que teñen por diante: 'Ide ao mundo enteiro...'. Ese é o seu testamento: hai que porse en camiño para levar a todos a mensaxe que viron e oído.

Están por diante o tres grandes tarefas de todo apóstolo, de todo cristián: predicar, falar de Deus para que a xente crea; bautizar, facer que as persoas cheguen a ser fillos de Deus, que celebren os sacramentos; e vivir segundo o Evanxeo, para parecerse cada día máis a Xesús, o Mestre, o Señor.

Oración

Señor Xesús, que enchiches de esperanza aos apóstolos

co doce mandato de predicar a Boa Nova,

dilata o noso corazón para que creza en nós

o desexo de levar ao mundo, a cada home, a todo home,

a alegría da túa Resurrección, para que así o mundo crea,

e crendo sexa transformado á túa imaxe.

13ª ESTACIÓN:

XESÚS ASCENDE AO CEO

Cumprida a súa misión entre os homes, Xesús ascende ao ceo. Saíu do Pai, agora volve ao Pai e está sentado á súa dereita. Cristo glorioso está no ceo, e desde alí haberá de vir como Xuíz de vivos e mortos.

Dos Feitos dos Apóstolos 1, 9-11 (cf. Mc 16, 19-20; Lc 24, 50-53).

En dicindo isto, elevouse á vista deles e unha nube quitóullelo da súa vista. E estando eles fitando para o ceo mentres el marchaba, presentáronselles dous homes con vestidos brancos, que dixeron:

‑Galileos, ¿que facedes ollando para o ceo? Este Xesús que vos foi levado de entre vós ó ceo, ha volver do mesmo xeito que o vistes ir.

Comentario

Todos reuníronse para a despedida do Mestre. Senten a dor da separación, pero o Señor encheulles de esperanza. Unha esperanza firme: 'Eu estarei convosco todos os días até o fin do mundo'. Por iso os anxos sácanlles deses primeiros instantes de desconcerto, de 'mirar ao ceo'. É o momento de porse a traballar, de empregarse a fondo para levar a mensaxe de alegría, a Boa Noticia, até os confíns do mundo, porque contamos coa compañía de Xesús, que non nos abandona. E non podemos perder un instante, porque o tempo non é noso, senón de Deus, para queimalo no seu servizo.

Xesucristo quixo ir por diante de nós, para que vivamos coa ardente esperanza de acompañalo un día no seu Reino. E está sentado á dereita do Pai, ata que volva ao final dos tempos.

Oración

Señor Xesús,

a túa ascensión ao ceo anúncianos a gloria futura

que destinaches para os que che aman.

Fai, Señor, que a esperanza do ceo nos axude a traballar sen descanso aquí na terra.

Que non permanezamos nunca de brazos cruzados,

senón que fagamos da nosa vida unha sementa continua

de paz e de alegría.

14ª ESTACIÓN:

A CHEGADA DO ESPÍRITO SANTO EN PENTECOSTE

A promesa firme que Xesús fixo aos seus discípulos é a de enviarlles un Consolador. Cincuenta días despois da Resurrección, o Espírito Santo derrámase sobre a Igrexa nacente para fortalecela, confirmala, santificarla.

Dos Feitos dos Apóstolos 2, 1-4

Cando se cumpriron os días de Pentecostés, estaban todos xuntos no mesmo sitio. De súpeto, veu do ceo un ruído coma dun forte golpe de vento, que encheu toda a casa onde estaban; e apareceron talmente coma linguas de lume, que, repartidas, foron pousando unha sobre cada un deles. Que-daron cheos do Espírito Santo e puxéronse a falar noutras linguas, conforme lles concedía o Espírito.

Comentario

Xesús, o Fillo de Deus, está xa no ceo, pero prometeu aos seus amigos que non quedarán sós. E fiel á promesa, o Pai, pola oración de Xesús, envía ao Espírito Santo, a Terceira Persoa da Santísima Trindade. Moi pegados á Virxe, Nai da Igrexa, reciben o Espírito Santo. El é o que enche de luz a mente e de lume o corazón dos discípulos para darlles a forza e o impulso para predicar o Reino de Deus. Queda inaugurado o 'tempo da Igrexa'.

A partir deste momento a Igrexa, que somos todos os bautizados, está en peregrinación por este mundo. O Espírito Santo a guía ao longo da historia da humanidade, pero tamén ao longo da propia historia persoal de cada un, ata que un día participemos do gozo xunto a Deus no ceo.

Oración

Deus Espírito Santo, Doce Hóspede da alma,

Consolador e Santificador noso,

inflama o noso corazón, chea de luz a nosa mente

para que tratémosche cada vez máis e coñezámosche mellor.

Derrama sobre nós o lume do teu amor

para que, transformados pola túa forza,

poñámosche na entraña do noso ser e do noso obrar,

e todo o fagamos baixo o teu impulso.

ORACIÓN FINAL

Señor e noso Deus,

fonte de alegría e de esperanza,

vivimos co teu Fillo os acontecementos

da súa Resurrección e Ascensión

ata a chegada do Espírito Santo;

fai que a contemplación destes misterios

nos encha da túa graza e nos capacite

para dar testemuño de Xesucristo no medio do mundo.

Pedímosche pola túa Santa Igrexa:

que sexa fiel reflexo das pegadas de Cristo na historia

e que, enchida do Espírito Santo,

manifeste ao mundo os tesouros do teu amor,

santifique aos teus fieis cos sacramentos

e faga partícipes a todos os homes da resurrección eterna.

Por Xesucristo o noso Señor.

Reflexión

Hoxe, domingo de Pentecoste, remata o tempo de Pascua. Ao longo dos cincuenta últimos días fomos acompañados polos textos da Escritura que nos narraban todo canto foran experimentando os Apóstolos logo da resurrección de Xesús: o paso da incredulidade, a incerteza, o desconcerto e desconfianza á confianza, á ilusión, ao sentido de descubrirse comunidade, á alegría de ir tomando conciencia de que Xesús seguía entre eles, que a morte non fora o seu final; que todo aquilo que lle foran escoitando e foran vendo no seu actuar seguía presente entre eles. Nunha palabra, que o fracaso non entraba nas súas vidas. E toda esta pluralidade de situacións anímicas e vivencias, descubriran tamén que era necesario dalas a coñecer, compartilas, comunicalas, para que outras persoas puideran sentir a mesma alegría e o gozo deles. É esta segunda experiencia a que tamén fomos seguindo ao longo do tempo de Pascua coa lectura dos textos do libro dos Feitos dos Apóstolos: as dificultades, problemas, inseguridades; a necesidade de estar xuntos, de colaborar de preocuparse uns polos outros... foron vivencias e situacións que a Palabra de Deus foi achegándonos.

Hoxe remata este camiño coa festa de Pentecostes. Alí os apóstolos perderon e medo e descubriron a importancia de dar a coñecer canto crían e vivían. Que tamén nós saibamos testemuñar con alegría esta experiencia de fe que temos recibido, e que cada domingo compartimos.

LECTURAS

DOMINGO DE PENTECOSTE - C

Primeira Lectura     Feit 2, 1-11

LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS

Quedaron cheos do Espírito Santo e puxéronse a falar

            Cando se cumpriron os días de Pentecoste, estaban todos xuntos no mesmo sitio. De súpeto, veu do ceo un ruído coma dun forte golpe de vento que encheu toda a casa onde estaban; e apareceron talmente coma linguas de lume, que, repartidas, foron pousando unha sobre cada un deles.

            Quedaron cheos do Espírito Santo e puxéronse a falar noutras linguas, conforme lles concedía o Espírito.

            Había daquela en Xerusalén xudeus piadosos de todas as nacións da terra. Ao se producir aquel estrondo, xuntouse a xente e ficou moi desconcertada, porque cada un os sentía falar na súa propia lingua. Pasmados e admirados, dicíanlles uns a outros:

            "Olla! E todos estes que están aí a falar non son galileos? E logo como é que os sentimos falar cada un de nós no noso propio idioma nativo? Partos, medos, elamitas, xente da Mesopotamia, Xudea, Capadocia, Ponto, Asia, Frixia e Panfilia, do Exipto e da parte de Libia contra Cirene, forasteiros romanos tanto xudeus coma prosélitos, cretenses e árabes, sentimos falar nas nosas linguas das grandezas de Deus".

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL      Sal 103, 1ab e 24 ac. 29bc-30. 31 e 34

R/. (30): Manda, Señor, o teu Espírito e renova a cara da terra.

Ou: Aleluia.

Alma miña, bendí o Señor.

Señor, meu Deus, ti es moi grande,

Cantas son, Señor, as túas obras,

A terra está chea das túas criaturas.

Retiras o teu alento, e expiran,

volvendo ao seu po.

Mandas o teu alento, e son creados

e renovas a cara da terra.

Gloria ao Señor por sempre,

alégrese o Señor coas súas obras.

Que El acolla o meu cantar

e alegrareime eu no Señor.

Segunda Lectura      1 Cor 12, 3b-7. 12-13

LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS CORINTIOS

A todos nos bautizaron nun único Espírito, para formarmos un único corpo

            Irmáns:

            Ninguén que diga "Renegado sexa Xesús", fala movido polo Espírito de Deus; e ninguén é capaz a dicir "Xesús é o Señor", se non é baixo o influxo do Espírito Santo.

            Hai diversidade de dons, pero un mesmo Espírito. Hai diversidade de servizo s, pero un mesmo Señor. Hai diversidade de realizacións, pero un mesmo Deus, que é quen realiza todo en todos.

            A cadaquén dáselle a manifestación do Espírito para o ben común.

Porque igual que o corpo, sendo un, ten moitos membros e todos estes membros, con seren moitos, non fan máis dun corpo: así tamén Cristo.

            Porque a todos nos bautizaron nun único Espírito, para formarmos un único corpo: tanto xudeus coma gregos, tanto escravos coma libres. E a todos se nos deu a beber un único Espírito.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus

SECUENCIA               

Ven, Espírito divino,

manda a túa luz do ceo.

Pai amoroso do pobre

don, nos teus dons xeneroso,

luz que penetra nas almas,

fonte de todo consolo.

Ven, hóspede desexado,

descanso do noso esforzo,

tregua no duro traballo,

brisa nas horas de afogo,

gozo que as bágoas enxuga

e reconforta na dor.

Entra ata o fondo da alma,

divina luz, e enriquécenos.

Mira o baleiro do home

se Ti lle faltas por dentro,

mira o que pode o pecado

cando falta o teu alento.

Lava en nós todo o manchado,

rega o árido e sedento,

sanda as feridas do pobo;

amolece o que está teso,

pon calor onde hai friaxe,

dános bo discernimento.

Reparte os teus sete dons

segundo a fe dos teus servos.

Segundo a túa bondade,

dálle ao esforzo o teu premio,

salva a quen busca salvarse

e dános o gozo eterno.

Amén. Aleluia.

ALELUIA

Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.

Ven, Espírito Santo, enche o corazón dos teus fieis;

e acende neles o lume do teu amor.

Aleluia.

Evanxeo       Xn 20, 19-23

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN

Como me mandou a min o Pai, así vos mando eu a vós: recibide o Espírito Santo

            Naquel día, o primeiro da semana, ao serán, estando pechadas as portas onde estaban os discípulos, por medo dos xudeus, chegou Xesús e, poñéndose no medio, díxolles:

            ‑ Paz convosco.

            Dito isto, mostroulles as mans e mais o costado. Os discípulos alegráronse, vendo o Señor.

            El díxolles outra vez:

            ‑ Paz convosco: coma o Pai me mandou a min, tamén eu vos mando a vós.

            E dito isto alentou sobre eles, e díxolles:

            ‑ Recibide o Espírito Santo: a quen

lles perdoedes os pecados, quedaranlles perdoados; a quen llelos reteñades, quedaranlles retidos.

                        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo           

VIAL LUCIS. 5ª PARTE

Como rezar o Via Lucis - 5ª parte

9ª ESTACIÓN:

XESÚS FORTALECE A FE DE TOMÉ.

Tomé non estaba cos demais apóstolos no primeiro encontro con Xesús resucitado. Eles contáronlle a súa experiencia gozosa, pero non se deixou convencer. Por iso o Señor, agora diríxese a el para confirmar a súa fe.

Do Evanxeo segundo San Xoán 20, 26-29

Oito días despois estaban outra vez dentro os discípulos, e Tomé con eles. Chegou Xesús, estando pechadas as portas, e poñéndose no medio, dixo:

‑Paz convosco.

Despois díxolle a Tomé:

‑Trae aquí o teu dedo e mira as miñas mans; trae a túa man e métea no meu costado. Non sexas incrédulo, senón home de fe.

Tomé respondeulle:

‑¡Meu Señor e meu Deus!

Xesús díxolle:

‑¿Tes fe porque me viches? ¡Benia os que creron sen veren!

Comentario

Tomás non se deixa convencer polas palabras, polo testemuño dos demais apóstolos, e busca os feitos: ver e tocar. Xesús, que coñece tan intimamente o noso corazón, busca recuperar esa confianza que parece perdida. A fe é unha graza de Deus que nos leva recoñecelo como Señor, que move o noso corazón cara a El, que nos abre os ollos do espírito. A fe supera as nosas capacidades pero non é irracional, nin algo que se impoña contra a nosa liberdade: é máis ben unha luz que ilumina a nosa existencia e axúdanos e fortalece para recoñecer a verdade e aprender a amala.

Que importante é estar pegados a Cristo, aínda que non o sintamos preto, aínda que non o toquemos, aínda que non o vexamos!

Oración

Señor Xesús, auméntanos a fe, a esperanza e o amor.

Dános unha fe forte e firme, chea de confianza.

Pedímosche a humildade de crer sen ver,

de esperar contra toda esperanza

e de amar sen medida, cun corazón grande.

Como dixeches ao apóstolo Tomé,

queremos, aínda sen ver, render o noso xuízo

e abrazarnos con firmeza á túa palabra

e ao maxisterio da Igrexa que has instituido,

para que o teu Pobo permaneza na verdade que libera.

10ª ESTACIÓN:

XESÚS RESUCITADO NO LAGO DE GALILEA

Os apóstolos volveron ao seu traballo: á pesca. Durante toda a noite esforzáronse, sen conseguir nada. Desde a beira Xesús convídalles a empezar de novo. E a obediencia outórgalles un xentío de peces.

Do Evanxeo segundo San Xoán 21, 1-6a

Máis adiante aparecéuselles outra vez Xesús ós seus discípulos onda o lago de Tiberíades. Foi deste xeito: estaban xuntos Simón Pedro, Tomé o chamado Xémeo, Natanael o de Caná de Galilea, os do Zebedeo, e mais outros dous discípulos seus. Simón Pedro díxolles:

‑Vou pescar.

Eles contestaron:

‑Imos nós contigo tamén.

Saíron, e subiron a bordo. Pero aquela noite non colleron nada. Xusto cando acababa de rompe-lo día, presentouse Xesús na ribeira do lago. Pero non se decataron os discípulos de que era Xesús. Xesús preguntoulles:

‑Rapaces, ¿tedes algo que comer?

Eles responderon:

‑Non.

Díxolles entón:

‑Largade o aparello por estribor e atoparedes.

Comentario

Nos momentos de incerteza, os apóstolos únense no traballo con Pedro. A barca de Pedro, o pescador de Galilea, é imaxe da Igrexa, cuxos membros, ao longo da historia están chamados a pór por obra o mandato do Señor: 'seredes pescadores de homes'. Pero non vale unicamente o esforzo humano, hai que contar co Señor, fiándonos da súa palabra, e botar as redes.

Nas circunstancias difíciles, cando parece que humanamente se puxo todo pola nosa banda, é o momento da confianza en Deus, da fidelidade á  Igrexa, á súa doutrina. O apostolado, a extensión do Reino, é froito da graza de Deus e do esforzo e docilidade do home. Pero hai que saber descubrir a Xesús na beira, con esa mirada que afina o amor. E El premiaranos con froitos abundantes.

Oración

Señor Xesús,

fai que nos sintamos orgullosos de estar subidos

na barca de Pedro, na Igrexa.

Que aprendamos a amala e respectala como nai.

Ensínanos, Señor,

a apoiarnos non só en nós mesmos e na nosa actividade,

senón sobre todo en Ti.

Que nunca che perdamos de vista,

e sigamos sempre as túas indicacións,

aínda que nos parezan difíciles ou absurdas,

porque só así recolleremos froitos abundantes

que serán teus, non nosos.

11ª ESTACIÓN.

XESÚS CONFIRMA A PEDRO NO AMOR

Xesús colleu aparte a Pedro porque quere preguntarlle polo seu amor. Quere polo á fronte da nacente Igrexa. Pedro, pescador de Galilea, vai converterse no Pastor dos que seguen ao Señor.

Do Evanxeo segundo San Xoán 21, 15-19.

Cando xa comeran, preguntoulle Xesús a Simón Pedro:

‑Simón de Xoán ¿ámasme máis ca estes?

El contestoulle:

‑Si, Señor, ti sabes que te quero.

Xesús díxolle:

‑Apacenta os meus años.

E de novo preguntoulle por segunda vez:

‑Simón de Xoán, ¿ámasme?

El respondeulle:

‑Si, Señor, ti sabes que te quero.

Xesús díxolle:

‑Apacenta as miñas ovellas.

E preguntoulle por terceira vez:

‑Simón de Xoán, ¿quéresme?

Entristeceuse Pedro de que lle preguntase por terceira vez  "¿quéresme?", e respondeulle:

‑Señor, ti sábelo todo, ti ben sabes que te quero.

Xesús díxolle:

‑Apacenta as miñas ovellas. Con toda verdade cho aseguro: cando eras novo vestíaste ti e ías onde querías; cando te fagas vello, estendera-las túas mans, e vestirate outro e levarate onde non queres.

Dixo isto para significar con que clase de morte había de dar gloria a Deus. E despois engadiu:

‑Sígueme.

Comentario

Pedro, o impulsivo, o fogoso, queda a soas co Señor. Séntese avergoñado porque lle fallou cando máis o necesitaba. Pero Xesús non lle reprocha a súa covardía: o amor é máis grande que todas as nosas miserias. Lévalle polo camiño de renovar o amor, de recomenzar, porque nunca hai nada perdido. O tres preguntas de Xesús son a mellor proba de que El si é fiel ás súas promesas, de que nunca abandona aos seus: sempre está aberta, de pao a pao, a porta da esperanza para quen sabe amar.

A resposta de Cristo, Bo Pastor, é porlle a el e aos seus Sucesores á fronte da nacente Igrexa, para pastorear ao Pobo de Deus coa solicitude dun pai, dun mestre, dun irmán, dun servidor. Así, Pedro, o primeiro Papa, e logo os seus sucesores son 'o Servo dos servos de Deus'.

Oración

Señor Xesús,

que saibamos reaccionar antes os nosos pecados,

que son traizóns á túa amizade,

e volvamos a Ti respondendo o amor con amor.

Axúdanos a estar moi unidos ao sucesor de Pedro,

ao Santo Pai, o Papa, co apoio eficaz que dá a obediencia,

porque é garantía da unidade da Igrexa e da fidelidade ao Evanxeo.

VÍA LUCIS. 4ª PARTE

Como rezar o Vía Lucis - 4ª parte

6ª ESTACIÓN.

XESÚS NO CENÁCULO MOSTRA AS SÚAS CHAGAS AOS APÓSTOLOS

Os discípulos están no Cenáculo, o lugar onde foi a Última Cea. Medorentos e desesperanzados, comentan os sucesos ocorridos. É entón cando Xesús preséntase no medio deles, e o medo dá paso á paz.

Do Evanxeo segundo San Lucas 24, 36-43 (cf. Mc 16, 14-18; Xn, 20, 19-23).

36Estando eles comentando estas cousas, presentóuselles Xesús no medio e díxolles:

‑¡A paz sexa convosco!

Sobresaltados e cheos de medo, coidaban contemplar un espírito. Pero el díxolles:

‑¿Por que estades asustados, e a que veñen esas dúbidas? Mirade para as miñas mans e para os meus pés: sonvos eu. Palpade aquí e decatádevos de que un espírito non ten carne nin ósos, como vedes que teño eu.

E dicindo isto, mostróulle-las mans e mailos pés. Pero eles, tolos de contento e sen saíren do seu asombro, non acababan de crer. Xesús preguntoulles:

‑¿Tedes por aí algo que comer?

Déronlle un anaco de peixe asado. El colleuno e comeuno diante deles.

Comentario

Cristo resucitado é o mesmo Xesús que naceu en Belén e traballou durante anos en Nazaret, o mesmo que percorreu os camiños de Palestina predicando e facendo milagres, o mesmo que lavou os pés aos seus discípulos e entregouse aos seus inimigos para morrer na Cruz. Xesucristo, o Señor que é verdadeiro Deus e home verdadeiro. Pero os apóstolos apenas poden crelo: están asustados, medorentos de correr o seu mesma sorte. É entón cando se presenta no medio deles, e móstralles as súas chagas como trofeo, o sinal da súa vitoria sobre a morte e o pecado. Con elas rescatounos.

Foron o prezo da nosa redención. Non é unha pantasma. É verdadeiramente o mesmo Xesús que os elixiu como amigos, e agora come con eles. O Señor, que se encarnou por nós, quérenos mostrar, aínda máis explicitamente, que a materia non é algo malo, senón que foi transformada porque Xesús a asumiu.

Oración

Señor Xesús, dános a fe e a confianza

para descubrirche en todo momento,

mesmo cando non esperámosche.

Que sexas para nós

non unha figura afastada que existiu na historia,

senón que, vivo e presente entre nós,

ilumines o noso camiño nesta vida e, despois,

transformes o noso corpo fráxil

en corpo glorioso como o teu.

7ª ESTACIÓN.

NO CAMIÑO DE EMAÚS

Esa mesma tarde dous discípulos volven desilusionados ás súas casas. Pero un camiñante devólvelles esperanza. Os seus corazóns vibran de gozo coa súa compañía, con todo só se lles abren os ollos ao velo partir o pan.

Do Evanxeo segundo San Lucas 24, 13-32

Aquel mesmo día dous deles ían camiño de Emaús, unha aldea que está a uns dez quilómetros de Xerusalén. Ian falando de canto pasara. E resulta que mentres parolaban e discutían, Xesús en persoa, achegouse e camiñaba canda eles. Pero os seus ollos estaban incapacitados para o recoñeceren. Entón preguntoulles:

‑¿De que ides falando polo camiño?

Eles pararon cun semblante moi tristeiro, e Cleofás, un deles, respondeulle:

‑¿Seica es ti o único forasteiro en Xerusalén, que non sabe nada do que pasou alí durante estes días?

El preguntou:

‑¿De que, logo?

Eles contestaron:

‑Do asunto de Xesús o Nazareno, que foi un profeta poderoso en obras e palabras, ante Deus e ante o pobo todo; de como os nosos sumos sacerdotes e demais xefes o condenaron á morte e o crucificaron. Nós esperabamos que el fose quen liberase a Israel; pero xa van alá tres días desde que pasaron estas cousas. Claro que algunhas mulleres das nosas déronnos un susto, porque foron ó risca-lo día ó sepulcro, e, ó non atoparen o corpo, volveron falando dunha visión de anxos, que lles aseguraron que el vive. E algúns dos nosos alá foron ó sepulcro, atopando todo como as mulleres dixeran; pero a el non o viron.

Entón díxolles:

‑¡Que parvos e lentos sodes para crer todo o que anunciaron os profetas! E logo ¿non cumpría que o Cristo padecese todo isto, antes de entrar na súa gloria?

E comezando por Moisés e tódolos profetas, foilles interpretando o que as Escrituras falaban del.

O entraren na aldea onde ían, fixo coma quen quería seguir para adiante. Pero eles porfiáronlle, dicindo:

‑Quédate connosco, porque se fai tarde, e a noite bótase enriba.

Quedou con eles. E mentres estaban na mesa, colleu o pan, bendiciuno e partiuno e déullelo. Entón abríronselle-los ollos e recoñecérono; pero el desapareceu. E dixeron:

‑¿Non ardía o noso corazón, cando nos falaba polo camiño, interpretándono-las Escrituras?

Comentario

Os de Emaús íanse tristes e desesperanzados: como tantos homes e mulleres que ven con perplexidade como as cousas non saen segundo previran. Non acaban de confiar no Señor. Con todo Cristo 'vístese de camiñante' para iluminar os seus pasos decepcionados, para recuperar a súa esperanza. E mentres lles explica as Escrituras, o seu corazón, sen terminar de entender, énchese de luz, 'arde' de fe, alegría e amor.

Ata que, postos á mesa, Xesús parte o pan e ábrenselles a mente e o corazón. E descobren que era o Señor. Nós comprendemos con eles que Xesús vainos acompañando no noso camiño diario para encamiñarnos á Eucaristía: para escoitar a súa Palabra e compartir o Pan.

Oración

Señor Xesús,

cantas veces estamos de volta de todo e de todos!

tantas veces estamos desengañados e tristes!

Axúdanos a descubrirche no camiño da vida,

na lectura da túa Palabra e na celebración da Eucaristía,

onde te ofreces a nós como alimento cotián.

Que sempre nos leve a ti, Señor,

un desexo ardente de atoparche tamén nos irmáns.

8ª ESTACIÓN.

XESÚS DÁ AOS APÓSTOLOS O PODER DE PERDOAR OS PECADOS.

Xesús preséntase ante os seus discípulos. E o temor dun primeiro momento dá paso á alegría. Vai ser entón cando o Señor daralles o poder de perdoar os pecados, de ofrecer aos homes a misericordia de Deus.

Do Evanxeo segundo San Xoán 20, 19-23 (cf. Mc 16, 14; Lc 24, 36-45).

Naquel día, o primeiro da semana, ó serán, estando pechadas as portas onde estaban os discípulos, por medo dos xudeus, chegou Xesús, e, poñéndose no medio, díxolles:

‑Paz convosco.

Dito isto, mostróulle-las mans e mailo costado. Os discípulos alegráronse, vendo o Señor. El díxolles outra vez:

‑Paz convosco: coma o Pai me mandou a min, tamén eu vos mando a vós.

E dito isto alentou sobre eles, e díxolles:

‑Recibide o Espírito Santo: a quen lles perdoéde-los pecados, quedaranlles perdoados; a quen llelos reteñades, quedaranlles retidos.

Comentario

Os apóstolos non terminaron de entender o que ocorreu nestes días, pero iso non importa agora, porque Cristo está outra vez xunto a eles. Volven vivir a intimidade do amor, a proximidade do Mestre. As portas están pechadas polo medo, e El vailles a axudar a abrir de par en par o seu corazón para acoller a todo home. Durante a Última Cea deulles o poder de renovar a súa entrega por amor: o poder de celebrar o sacrificio da Eucaristía. Nestes momentos, failles partícipes da misericordia de Deus: o poder de perdoar os pecados. Os apóstolos, e con eles todos os sacerdotes, acolleron este agasallo precioso que Deus outorga ao home: a capacidade de volver á amizade con Deus despois de abandonalo polo pecado, a reconciliación.

Oración

Señor Xesús,

que saibamos descubrir nos sacerdotes outros Cristos,

porque fixeches deles os dispensadores dos misterios de Deus.

E, cando nos afastemos de Ti polo pecado,

axúdanos a sentir a alegría profunda da túa misericordia

no sacramento da Penitencia.

Porque a Penitencia limpa a alma, devolvéndonos a túa amizade,

reconcílianos coa Igrexa e ofrécenos

a paz e serenidade de conciencia para reemprender con forza

o combate cristián.

Reflexión

Hoxe é a festa da Ascensión. Nesta celebración quéresenos invitar aos crentes a tomar conciencia de que a vivencia da fe non pode ser doutro xeito máis que asentándose no mundo. Só quen é capaz de entender que a plenitude en Deus pasa pola plenitude e o compromiso coas causas xustas que moven as persoas, conseguirá entender por que, no tramo final do tempo de Pascua, celebramos a festa da Ascensión. Si, tamén nós aspiramos a entrar en diálogo e comuñón con Deus; tamén nós sabemos que o sentido final de canto facemos, rezamos e compartimos ten o seu punto de chegada nese encontro total e definitivo con Deus, ao final do noso camiño. Pero antes de gozar del, necesitamos ancorarnos ben no aquí e agora da historia que cada un de nós, xunto cos que con nós a comparten, imos construíndo e desenvolvendo. De aí que, como nos di a palabra de Deus, non podemos quedar mirando ao ceo agardando o final, senón que estamos chamados a facer da nosa vida oferta de disposición a traballar en todas aquelas causas nas que o ser humano se ve inmerso. Só desde este xeito activo de estar no mundo poderemos entender por que a plenitude de todo e a meta non pode estar máis que no encontro final con Deus. Dispoñámonos a celebrar facendo presentes na oración os problemas e tamén as esperanzas de cantos nos esforzamos, coa nosa presenza e traballo, para que o mundo siga avanzando e non se estanque.

Lecturas

Domingo VII de Pascua -A ASCENSIÓN DO SEÑOR. Ciclo C

  

Primeira Lectura     Feit 1, 1-11

LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS

Elevouse á vista deles

 

            O primeiro libro fíxeno, Teófilo, acerca de todo o que Xesús obrou e ensinou desde o comezo, ata o día que foi levado ao ceo, logo de ter dado instrucións polo Espírito Santo aos apóstolos que escollera.

            Ós mesmos que tamén se lles amosara vivo, con moitas probas despois da súa paixón, aparecéuselles durante corenta días e faláballes das cousas referentes ao Reino de Deus.

            E comendo con eles, encomendoulles que non se retirasen de Xerusalén, senón que agardasen a promesa do Pai que me escoitastes a min: porque Xoán bautizou con auga, mais a vós bautizarásevos co Espírito Santo, de aquí a poucos días.

            Os que estaban reunidos preguntábanlle:

            ‑ Señor, é agora cando vas restablecer o Reino de Israel?

            El respondeulles:

            ‑ Non vos acae a vós coñecer o tempo ou a oportunidade que o Pai fixou co seu propio poder. Pero recibiredes a forza do Espírito Santo, que virá sobre vós e seredes as miñas testemuñas en Xerusalén, en toda a Xudea e Samaría e ata os confíns da terra.

            En dicindo isto, elevouse á vista deles e unha nube quitóullelo da súa vista. E estando eles fitando para o ceo mentres el marchaba, presentáronselles dous homes con vestidos brancos, que dixeron:

            ‑ Galileos, que facedes ollando para o ceo? Este Xesús que vos foi levado de entre vós ao ceo, ha volver do mesmo xeito que o vistes ir.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL      Sal 46, 2-3. 6-7. 8-9

R/. (6): Deus sobe entre aclamacións, o Señor, ao son de trompetas.

Ou: Aleluia.

Aplaudide, pobos todos,

aclamade a Deus con cancións.

O Señor é excelso e terrible,

o gran rei de toda a terra.

Deus sobe entre aclamacións,

o Señor, ao son de trompetas.

Cantádelle a Deus, cantádelle,

cantádelle ao noso rei, cantádelle.

Deus é o rei de toda a terra:

cantádelle con xeito.

Deus reina sobre as nacións,

sentado no seu trono sagrado.

Segunda Lectura      Ef 1, 17-23

LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS EFESIOS

Sentouno á súa dereita no ceo

            Irmáns:

            O Deus do noso Señor Xesús Cristo, o Pai da gloria, vos conceda espírito de sabedoría e de revelación, para o coñecerdes ben; que manteña iluminados os ollos da vosa alma, para que comprendades cal é a esperanza da súa chamada, cal a riqueza da gloria da súa herdanza nos crentes, e cal o extraordinario portento do seu poder verbo de nós, os crentes, en consonancia co vigor da súa potencia e da súa forza, que exerceu con Cristo resucitándoo de entre os mortos e sentándoo á súa dereita nos ceos, por riba de todo principado e potestade, de toda virtude e dominación, e por riba de todo título de honra recoñecido neste mundo e tamén no vindeiro. 

            Someteullo todo baixo os seus pés e púxollo por riba de todo como cabeza á Igrexa, que é o seu corpo, a plenitude daquel que o enche todo en todas as cousas.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus

ALELUIA      Mt 28, 19a. 20b

Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.

Ide e ensinade a todas as xentes, di o Señor:

eu estou convosco todos os días ata a fin do mundo.

Aleluia.

Evanxeo Lc 24, 46-53

LECTURA DO FINAL DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS

Mentres os bendicía, era levado ao ceo

            Naquel tempo, díxolles Xesús aos seus discípulos:

            ‑ Así está escrito: o Mesías padecerá e resucitará de entre os mortos no terceiro día, e predicarase no seu nome a conversión e mais o perdón dos pecados a todos os pobos, empezando por Xerusalén.

            Vós seredes testemuñas de todo isto. E eu heivos mandar o don prometido por meu Pai. Entrementres seguide na cidade, ata que se vos revista co poder que vén de arriba.

            Despois levounos para fóra, a un lugar preto de Betania, e alí, erguendo as mans, bendiciunos.

            E mentres os bendicía, foise separando deles, e foi elevado ao ceo. Eles, despois de se prostraren perante el, volveron para Xerusalén cheos de alegría. E seguían decote, no templo, bendicindo a Deus.

                        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo

VÍA LUCIS. 3ª PARTE

Como rezar o Via Lucis - 3ª Parte

3ª ESTACIÓN

XESÚS APARÉCESE ÁS MULLERES

As mulleres ven desbordadas polos feitos: o sepulcro está baleiro e un anxo anúncialles que Cristo vive. E failles un encargo: anunciádeo aos apóstolos. Pero a maior alegría é ver a Xesús, que sae ao seu encontro.

Do Evanxeo segundo San Mateo 28, 8-10.

Elas marcharon do sepulcro con toda a présa, con temor pero cheas de gozo; e correron para llelo comunicaren ós seus discípulos.

Entón Xesús saíulles ó encontro dicindo:

‑Alegrádevos.

Elas, achegándose, abrazáronlle os pés e postráronse ante el. Xesús díxolles:

‑Non teñades medo: ide avisar a meus irmáns de que marchen para Galilea, que alí me verán.

Comentario

As mulleres son as primeiras en reaccionar ante a morte de Xesús. E obran con dilixencia: o seu agarimo é tan auténtico que non repara en respectos humanos, no que dirán. Cando embalsamaron o corpo de Xesús tivérono que facer tan rapidamente que non puideron terminar ese piadoso servizo ao Mestre. Por iso, como aprenderon a querer, a facer as cousas até o final, van acabar o seu traballo. Son valentes e xenerosas, porque aman con obras. Botaron fóra o soño e a preguiza e, antes de despuntar o día, xa se encamiñan cara ao sepulcro.

Hai dificultades obxectivas: os soldados, a pesada pedra que cobre a estancia onde está colocado o Señor. Pero elas non se asustan porque saben pór todo en mans de Deus.

Oración

Señor Xesús, dános a valentía daquelas mulleres,

a súa fortaleza interior para facer fronte a calquera obstáculo.

Que, a pesar das dificultades, interiores ou exteriores,

saibamos confiar e non nos deixemos vencer pola tristeza ou o

desalento, que o noso único móbil sexa o amor,

ó pornos ao teu servizo porque, como aquelas mulleres,

e as boas mulleres de todos os tempos,

queremos estar, desde o silencio, ao servizo dos demais.

4ª ESTACIÓN:

OS SOLDADOS CUSTODIAN O SEPULCRO DE CRISTO

Para ratificar a resurrección de Cristo, Deus permitiu que houbese unhas testemuñas especiais: os soldados postos polos príncipes dos sacerdotes, precisamente para evitar que houbese un engano.

Do Evanxeo segundo San Mateo 28, 11-15.

Mentres elas ían, algúns da garda foran á cidade para informaren ós sumos sacerdotes de canto acontecera. Eles, reuníndose cos senadores, acordaron darlles unha boa presa de cartos ós soldados, encargán-dolles:

‑Vós dicide: "os seus discípulos fórono roubar de noite, mentres nós durmiamos". E, se o gobernador chega a saber algo, xa o convenceremos nós, sacándovos do apuro.

Eles, collendo os cartos, fixeron tal como lles mandaran. E así correu este rumor entre os xudeus ata o día de hoxe.

Comentario

Os inimigos de Cristo quixeron cerciorarse de que o seu corpo non puidese ser roubado polos seus discípulos e, para iso, aseguraron o sepulcro, selando a pedra e montando a garda. E son precisamente eles quen contaron o ocorrido. Que acertado é o comentario dun Pai da Igrexa cando di aos soldados: 'Se durmiades por que sabedes que o roubaron?, e se os vistes, por que non llo impedistes?'. Pero non hai peor cego que o que non quere ver.

En lugar de crer, os sumos sacerdotes e os anciáns queren ocultar o acontecemento da Resurrección e, con diñeiro, compran aos soldados, porque a verdade non lles interesa cando é contraria ao que eles pensan.

Oración

Señor Xesús, dános a limpeza de corazón

e a claridade de mente para recoñecer a verdade.

Que nunca negociemos con ela para ocultar as nosas fraquezas,

a nosa falta de entrega, que nunca sirvamos á mentira,

para sacar adiante os nosos intereses.

Que che recoñezamos, Señor, como a Verdade da nosa vida.

5ª ESTACIÓN:

PEDRO E XOÁN CONTEMPLAN O SEPULCRO BALEIRO

Os apóstolos recibiron con desconfianza a noticia que lles deron as mulleres. Están confusos, pero o amor pode máis. Por iso Pedro e Xoán achéganse ao sepulcro coa rapidez da súa esperanza.

Do Evanxeo segundo San Xoán 20, 3-10 (cf. Lc 24, 12).

Pedro e mailo outro discípulo saíron correndo cara ó sepulcro. Corrían os dous á par. Pero o outro discípulo correu máis lixeiro ca Pedro, e chegou primeiro ó sepulcro. Abaixándose, viu que estaban os lenzos, pero non entrou. Entón chegou tamén Simón Pedro, que o seguía, e entrou no sepulcro. Viu os lenzos pousados alí. Pero o sudario que envolvera a súa cabeza, non estaba cos panos, senón á parte, enrolado noutro lugar. Entón entrou tamén o outro discípulo, que chegara primeiro, ó sepulcro; viu e creu. (Pois aínda non entenderan que, conforme a Escritura, era preciso que resucitase de entre os mortos). Entón os discípulos voltaron para a casa.

Comentario

Pedro e Xoán son os primeiros apóstolos en ir ao sepulcro. Chegaron correndo, coa alma esperanzada e o corazón latexando forte. E comproban que todo é como lles dixeron as mulleres. Até os máis pequenos detalles de como estaba o sudario quedan gravados no seu interior, e reflectidos na Escritura. Cristo venceu á morte, e non é unha va ilusión: é un feito da historia, que vai cambiar a historia. Despois deste feito, o Señor sairía ao encontro de Pedro, como expresión da delicadeza do seu amor; e así, o que chegaría a ser Cabeza dos Apóstolos, e tería que confirmalos na fe, recibiu unha visita persoal de Xesús. Así nolo conta Pablo e Lucas: '[Cristo] apareceuse a Cefas e logo aos Doce' (1 Cor 15, 5; cf. Lc 24, 34).

Oración

Señor Xesús, tamén nós como Pedro e Xoán,

necesitamos encamiñarnos cara a Ti, sen deixalo para despois.

Por iso pedímosche ese impulso interior

para responder con prontitude ao que poidas querer de nós.

Que saibamos escoitar aos que nos falan no teu nome

para que corramos con esperanza a buscarche.

Reflexión

O medo, unha vez máis, volve aparecer no texto da primeira lectura. Pouco aprenderan de Xesús! Non daban entendido que non era con ameazas, imposicións e exclusións como se tiña que desenvolver o seguimento ao que El os chamara. Por iso van a Xerusalén para dialogar –todos, non só un que mandase sobre os demais– sobre como tratar a aqueles primeiros cristiáns que non proviñan do xudaísmo. Cómo imporlle máis cargas cando para eles a mensaxe de Xesús era nova, creativa, liberadora? Pero nada hai que un bo diálogo, con razóns e argumentos non con imposicións, non poida solucionar. E así o fan aqueles primeiros seguidores.Non lles importa cambiar a súa opinión, están abertos a acoller outras visións, non se encirran en manter o sempre foi así, aquí non se cambia nada, ou isto é así porque o digo eu. Non, dialogan, escóitanse, chegan a acordos e toman decisións. Canto temos que aprender! Que importante é non esquecer a metodoloxía das primeiras comunidades! Radicais, si, pero nunca pechados a escoitarse. Como fixera Xesús. Verdade que tamén nós temos campo aberto para facer o mesmo? E non só no que se refire ao Papa, os bispos ou os curas, senón que non estaría mal que miraramos para cada un de nós, e nos decidiramos dunha vez por todas a abandonar actitudes prepotentes, sectarias ou clasistas, porque á fin e ao cabo moitas veces os segrares son os que máis impiden, protestan e atascan calquera cambio ou renovación que se queira levar a cabo na Igrexa. Tan apegados estamos aos costumes e tan despegados da mensaxe de Xesús? Repasemos na nosa casa, con calma e reflexión, o texto do libro dos Feitos dos Apóstolos que hoxe lemos como primeira lectura. Seguro que todos nos vemos reflectidos nel; e seguro, tamén, que desde el poderemos aprender, descubrir e aplicar á nosa vida a metodoloxía que eles utilizaron para tomar unha decisión que non excluía a ninguén e posibilitaba que se acollese a quen chegaba de novas á fe de Xesús. A fe non é unha carga, senón unha experiencia de amor, de encontro, de fraternidade, e como consecuencia, de sentido da vida. As cargas poñémolas nós, non veñen “de serie”, por que nos empeñamos, uns e outros, en non querer entendelo?

Só desde a universalidade de quen non identifica a fe cristiá –a mensaxe de Xesús– cunha cultura determinada, cuns costumes ou cunhas prácticas, podemos entender a oración do Salmo 66 onde se nos invita a loar a Deus. Porque a fe é universal, porque non é patrimonio duns poucos, porque non está pechada nin ao diálogo nin ao entendemento con tódalas persoas, quere ser sempre unha invitación a compartir calquera proxecto que teña como centro á persoa, ao ser humano sempre querido e agarimado por Deus. Por iso tamén nós, coma o salmista, podemos dicir convencidos: “que te loen os pobos, que todos os pobos te loen”. Si, que te loen, tamén neste momento de dificultade e desespero, porque diante da adversidade vai xurdindo o mellor de cada unha das persoas, o tesouro que estaba agochado, e que mostra en forma de solidariedade, tempo compartido, axuda económica ou tempo entregado de balde ao servizo de quen o poida necesitar. E iso só pode ser un agasallo de Deus, a quen loamos convencidos, por ter posto en nós esa semente que vai dando froitos que poñen alivio, consolo, sorriso e esperanza nas vidas de tantas persoas necesitadas. A mágoa é que tivo que vir esta crise galopante, para que cada un de nós fose capaz de sacar o mellor que levaba dentro de si para poñelo ao servizo da fraternidade que en Deus compartimos.

Para non decaer nesta tarefa, sentimos a presenza do Espírito. El será a forza, o compañeiro de camiño, o alento cando nos veñamos abaixo, a man amiga que tira de nós para que non afundamos. O Espírito Santo que Deus nos dá é quen nos fai caer na conta de que non é a violencia o camiño, senón que o camiño é a paz. Nela e desde ela vaise mostrando o verdadeiro amor, que non é paternalista, proteccionista ou acaparador, senón un amor en e na liberdade, que vai facendo que non nos sintamos solos. A paz que nos ofrece Xesús realízase desde o amor real, sinxelo e sincero, que vai posibilitando que nos encontremos cos irmáns que, camiñando coma nós, nos tenden a man para que a acollamos e non nos sintamos illados.

Lecturas

VI DOMINGO DE PASCUA CICLO C

Primeira Lectura     Feit 15, 1-2. 22-29

LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS

Decidimos, o Espírito Santo e mais nós, non vos impoñer máis cargas cás precisas

            Naqueles días, algúns que baixaron desde Xudea ensinaban aos irmáns: "se non vos circuncidades conforme á tradición de Moisés, non vos podedes salvar".

            Como se orixinou un desacordo e unha disputa non pequena de Paulo e Bernabé contra eles, acordaron que Paulo, Bernabé e algúns outros subisen a Xerusalén a tratar a cuestión cos apóstolos e os responsables.

            Entón, os apóstolos e os responsables de acordo con toda a Igrexa, decidiron elixir algúns de entre eles e mandalos a Antioquía, xunto con Paulo e Bernabé; Xudas, chamado Barsabás, e Silas, homes que destacaban entre os irmáns. E por medio deles mandaron esta carta:

            "Os irmáns apóstolos e responsables saúdan aos irmáns de orixe pagá, que están en Antioquía, Siria e Cilicia. Somos sabedores de que algúns, saídos de aquí e a quen non demos mandato ningún, andan por aí desacougándovos coas súas palabras; decidimos escoller uns delegados e mandárvolos, xunto cos nosos benqueridos Bernabé e Saulo, que teñen dedicado a súa vida á causa de noso Señor Xesús Cristo; mandámosvos, logo, a Xudas e Silas, que vos dirán de palabra as mesmas cousas.

            Porque decidimos, o Espírito Santo e mais nós, non vos impoñer máis cargas cás precisas: absterse de carnes ofrecidas aos ídolos, do sangue, de animais afogados e da unión deshonesta; faredes ben en gardarvos destas cousas. Saúde".

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL     Sal 66, 2-3. 5. 6 e 8

R/.  (4): Lóente os pobos, oh Deus, lóente os pobos todos.

Ou:  Aleluia.

Deus teña piedade de nós e nos bendiga,

faga brillar o seu rostro sobre nós.

Que se coñeza na terra o teu camiño,

en todas as nacións a túa salvación.

Alégrense e canten as nacións,

porque xulgar os pobos rectamente

e na terra gobernar as nacións.

Lóente os pobos, oh Deus,

lóente os pobos todos.

Que nos bendiga Deus e que o teman

os confíns todos do mundo.

Segunda Lectura     Ap 21, 10-14. 22-23

LECTURA DO LIBRO DA APOCALIPSE

Mostroume a santa cidade que descendía do ceo

            O anxo levoume en espírito á cima dun monte moi grande e alto e amosoume a cidade santa, Xerusalén, que baixaba do ceo de onda Deus; tiña a gloria do mesmo Deus. O seu resplandor imitaba o dunha pedra preciosa, unha pedra cristalina de xaspe.

            Tiña unha muralla grande e alta con doce portas de entrada; e enriba das portas doce anxos; e escritos nelas os seus nomes, que son os das doce tribos de Israel: tres portas polo Nacente, tres portas polo Norte, tres portas polo Mediodía e tres portas polo Poñente. A muralla da cidade tiña doce alicerces e sobre os alicerces, doce nomes, que son os dos doce Apóstolos do Año.

            Nela non vin santuario ningún, porque o seu santuario é o Señor Deus, que todo o sostén, e mais o Año. A cidade non precisa sol nin lúa que a ilumine, que a ilumina a gloria de Deus; e o Año é a súa lámpada.

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus

ALELUIA      Xn 14, 23

Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.

Quen me ama, cumprirá a miña palabra, di o Señor;

e o meu Pai amarao e viremos a el.

Aleluia.

Evanxeo     Xn 14, 23-29

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN

O Espírito Santo recordaravos todo canto vos dixen

            Naquel tempo díxolles Xesús aos seus discípulos:

            ‑ Se alguén me ama, gardará a miña palabra, e meu Pai amarao, e viremos onda el, e faremos vida con el. O que non me ama, non garda as miñas palabras; e a palabra que escoitades de min, non é miña, é do Pai que me mandou.

            Díxenvos estas cousas mentres estaba convosco; pero o Paráclito, o Espírito Santo que meu Pai mandará no meu nome, ese havos ensinar todo e traeravos á memoria canto eu vos dixen.

            Déixovos a paz, douvos a miña paz: eu non vola dou como o mundo a dá.

            Non vos angustiedes, nin teñades medo. Oístes que vos dixen "voume e logo volvo onda vós".

            Se me amasedes, alegrariádesvos de que eu vaia onda o Pai, xa que o Pai é máis ca min.

            Díxenvolo agora, antes de que suceda, para que, cando suceda, creades.

                        Palabra do Señor                                         R/. Loámoste, Cristo

VÍA LUCIS. 2ª PARTE

Como rezar o Via Lucis - 2ª parte

Oración Preparatoria

Señor Xesús, coa túa Resurrección

 triunfaches sobre a morte

e vives para sempre comunicándonos a vida,

a alegría, a esperanza firme.

Ti que fortaleciches a fe dos apóstolos,

das mulleres e dos teus discípulos

ensinándoos a amar con obras,

fortalece tamén o noso espírito vacilante,

para que nos entreguemos de cheo a ti.

Queremos compartir contigo

 e coa túa Nai Santísima

a alegría da túa Resurrección gloriosa.

Ti que nos abriches o camiño cara ao Pai,

feixe que, iluminados polo Espírito Santo,

gocemos un día da gloria eterna.

1ª ESTACIÓN:

CRISTO VIVE!: RESUCITOU!

Na cidade santa, Xerusalén, a noite vai deixando paso ao Primeiro Día da semana. É un amencer glorioso, de alegría desbordante, porque Cristo venceu definitivamente á morte. Cristo vive! Aleluia!

Do Evanxeo segundo S. Mateo 28, 1-7 (Mc 16, 1-8; Lc, 24, 1-9; Xn 20, 1-2)

Pasado o sábado, na alborada do primeiro día da semana, María Magdalena e maila outra María foron visita-lo sepulcro. Entón produciuse un grande terremoto, xa que o anxo do Señor, baixando do ceo, removeu a lousa e sentou enriba dela. Tiña o aspecto dun relampo e o seu vestido era branco coma a neve. Os gardas tremeron co medo, ficando coma mortos. Mais o anxo díxolles ás mulleres:

‑Non teñades medo, ben sei que buscades a Xesús o crucificado. Non está aquí, resucitou tal como dixera. Vinde ve-lo sitio onde estaba. E ide axiña dicirlles ós seus discípulos: "Resucitou de entre os mortos e vai diante de vós para Galilea: alí o veredes". Iso é o que vos tiña que dicir.

Comentario

Nos sepulcros adoita pór 'Aquí xace', en cambio no de Xesús o epitafio non estaba escrito senón que o dixeron os anxos: 'Por que buscades entre os mortos ao que vive? Non está aquí, senón que resucitou' (Lc 24, 5-6).

Cando todo parece que está acabado, cando a morte parece dicir a última palabra, hai que proclamar cheos de gozo que Cristo vive, porque resucitou. Esa é a gran noticia, a gran verdade que dá consistencia á nosa fe, que enche dunha alegría desbordante nosa vida, e que se entrega a todos: 'até aos mortos foi anunciada a Boa Noticia' (1 Pe 4, 6), porque Xesús abriu as portas do ceo aos xustos que morreron antes que El.

Cristo, que quixo redimirnos deixándose cravar nun madeiro, entregándose plenamente por amor, venceu á morte. A súa morte redentora liberounos do pecado, e agora a súa resurrección gloriosa abriunos o camiño cara ao Pai.

Oración

Señor Xesús,

quixemos seguirche nos momentos difíciles

da túa Paixón e Morte, sen avergoñarnos da túa cruz redentora.

Agora queremos vivir contigo a verdadeira alegría,

a alegría que brota dun corazón namorado e entregado,

a alegría da resurrección.

Pero ensínanos a non fuxir da cruz,

porque antes do triunfo adoita estar a tribulación.

E só tomando a túa cruz poderemos enchernos dese gozo

que nunca acaba.

2ª ESTACIÓN:

O ENCONTRO CON MARÍA MAGDALENA

María Magdalena, vai á fronte das mulleres que se dirixen ao sepulcro para terminar de embalsamar o corpo de Xesús. Chora a súa ausencia porque ama, pero Xesús non se deixa gañar en xenerosidade e sae ao seu encontro.

Do Evanxeo segundo San Xoán 20, 11-18 (cf. Mc 16, 9-11; Mt 28, 9-10).

Mentres tanto, María quedara ó pé do sepulcro, na parte de fóra, chorando. Sen deixar de chorar, abaixouse a ollar no sepulcro. Viu dous anxos de branco, sentados, un á cabeceira e outro ós pés do sitio onde xacera o corpo de Xesús.

Eles preguntáronlle:

‑Muller, ¿por que choras?

Ela respondeulles:

‑Porque colleron ó meu Señor e non sei onde o puxeron.

Dito isto, virouse cara atrás e viu a Xesús alí de pé, pero sen se decatar de que era Xesús. 15Xesús preguntoulle:

‑Muller, ¿por que choras? ¿A quen buscas?

Ela, coidando que era o xardineiro, díxolle:

‑Señor, se o levaches ti, dime onde o puxeches, que eu o collerei.

Xesús díxolle:

‑¡María!

Ela, virándose, exclamou en hebreo:

‑¡Rabbuni! (que quere dicir "Mestre").

Xesús díxolle:

‑Sóltame, que aínda non subín onda o Pai; máis ben, vai onda os meus irmáns e dilles: "Subo onda meu Pai e voso Pai, o meu Deus e o voso Deus".

María Magdalena foilles contar ós discípulos que vira o Señor, e que lle dixera estas cousas.

Comentario

A Magdalena ama a Xesús, cun amor limpo e grande. O seu amor está feito de fortaleza e eficacia, como o de tantas mulleres que saben facer del entrega. María buscou ao Mestre e a resposta non se fixo esperar: o Señor recoñece o seu agarimo sen fisuras, e pronuncia o seu nome. Cristo chámanos polos nosos nomes, persoalmente, porque nos ama a cada un. E ás veces ocúltase baixo a aparencia do hortelano, ou de tantos homes ou mulleres que pasan, sen que nos deamos conta, ao noso lado.

María Magdalena, unha muller, vaise a converter na primeira mensaxeira da Resurrección: recibe o doce encargo de anunciar aos apóstolos que Cristo resucitou.

Oración

Virxe María, Nai de Deus e Nai nosa,

a tradición cristiá dinos

que a primeira visita do teu Fillo resucitado

foi a ti, non para fortalecer a túa fe,

que en ningún momento había decaído,

senón para compartir contigo a alegría do triunfo.

Nós querémosche pedir que, como María Magdalena,

sexamos testemuñas e mensaxeiros da Resurrección de Xesucristo,

vivindo contigo o gozo de non separarnos nunca do Señor.

Lecturas

DOMINGO V DE PASCUA - CICLO C

Primeira Lectura     Feit  14, 21b-27

LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS

Comunicáronlle á Igrexa as marabillas que Deus realizara con eles

            Naqueles días, Paulo e mais Bernabé volveron para Listra, Iconio e Antioquía, fortalecendo o espírito dos discípulos e animándoos a perseveraren na fe, porque – dicíanlles ‑ temos de pasar por moitos traballos para entrarmos no Reino de Deus. E despois de designarlles presbíteros en cada Igrexa, oraban, xaxuaban e encomendábanos ao Señor, en quen creran.

            Atravesando a Pisidia, chegaron a Panfilia e, logo de anunciaren a palabra en Perxe, baixaron cara a Atalía.

            De alí embarcaron para Antioquía, desde onde foran confiados á graza de Deus para a misión que viñan de cumprir.

            Chegando, reuniron a Igrexa e contaron todo canto Deus fixera con eles e como lles abrira aos pagáns a porta da fe.

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL     Sal 144, 8-9. 10-11. 12-13ab

R/. (cf. 1): Bendicirei o teu nome para sempre, meu Deus e meu Rei.

Ou:  Aleluia.

O Señor é clemente e compasivo,

tardo á ira e rico en misericordia.

O Señor é bo para todos,

agarimoso con todas as súas obras.

Que te loen, Señor, as túas obras,

e te bendigan os teus amigos.

Que pregoen a gloria do teu reino,

e falen do teu poder.

Que ensinen aos homes os teus feitos,

e a maxestade gloriosa do teu reino.

O teu reino é reino eterno,

o teu goberno dura por todas as xeracións.

Segunda Lectura      Ap 21, 1-5a

LECTURA DO LIBRO DA APOCALIPSE

Enxugará todas as bágoas dos seus ollos

            Eu, Xoán, vin un ceo novo e unha terra nova, pois o primeiro ceo e a primeira terra xa pasaran; e o mar xa non existía.

            Tamén vin que a cidade santa, unha Xerusalén nova, baixaba do ceo de onda Deus, preparada coma a esposa que está engalanada para o seu esposo. E sentín unha forte voz que desde o trono dicía:

            "Velaquí a tenda de Deus onda os homes.

Acampará entre eles:

eles serán o seu pobo

e El será o seu Deus e compañeiro.

            Enxugará todas as bágoas dos seus ollos,

e a morte xa non existirá máis.

            Nin haberá máis loito nin pranto nin dor,

porque as primeiras cousas pasaron xa".

            O que estaba sentado no trono dixo: "Vede que volvo novas todas as cousas".

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus

ALELUIA    Xn 13, 34

Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.

Douvos un mandamento novo, di o Señor;

que vos amedes uns a outros como eu vos amei.

Aleluia.

Evanxeo     Xn 13, 31-33a. 34-35

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN

Douvos un mandamento novo, que vos amedes uns a outros

            Cando Xudas saíu do cenáculo, díxolles Xesús:

            ‑Agora queda glorificado o Fillo do Home e Deus queda glorificado nel. Se Deus queda glorificado nel, tamén Deus o glorificará a el e hao glorificar axiña.

            Meus fillos: só un pouquiño estarei convosco.

            Douvos un mandamento novo: amádevos uns a outros; como eu vos amei, amádevos tamén entre vós.

            Nisto coñecerán todos que sodes os meus discípulos: se vos tedes amor uns a outros.

                        Palabra do Señor                                         R/. Loámoste, Cristo