viernes, 22 de mayo de 2020

José L. Fernández: "non podemos ser cristiáns asintomáticos"


El médico y delegado diocesano de Pastoral de la Salud valora la puesta en marcha de la iniciativa telefónica 'Xuntos na mesma barca'"A delegación de Pastoral de Saúde, en colaboración con Cáritas Diocesana, está pensando en ampliar este servizo de escoita e acompañamento a outras situacións de vulnerabilidade"
En que consiste a iniciativa “Xuntos na mesma barca”?
A idea xurdiu falando con Ana García-Heras, unha das responsables da atención relixiosa no Hospital Arquitecto Marcide de Ferrol, que me dicía: Claro, vémonos nunha situación complexa porque hai pacientes illados, plantas que son difíciles de visitar porque non é conveniente que haxa moita xente circulando por aí, e por iso puxemos os nosos teléfonos a disposición, a ver se alguén nos chama.

Pois ben, a raíz diso propuxemos estender esta iniciativa a nivel diocesano, a través dos teléfonos de todos os capeláns, persoas idóneas e outra xente responsable dos servizos relixiosos nos hospitais, e orientada tanto aos pacientes de COVID-19 como aos familiares, persoal sanitario e, por suposto, sen esquecernos das persoas que están a pasar por outras enfermidades ou doenzas, que de maneira indirecta tamén se ven afectados por esta soidade ou falta de acompañamento.

O nome parte dunha das últimas mensaxes do papa Francisco...
Si, da bendición Urbi et Orbi extraordinaria do 27 de marzo con motivo desta pandemia. Foi extraordinaria de dous xeitos: en primeiro lugar, porque foi pronunciada nunha Praza de San Pedro baleira de persoas pero chea de almas con fe e confiadas; en segundo lugar, pola situación que estamos a vivir, onde temos que estar xuntos na mesma barca e a todos nos compete traballar, remar e colaborar para sacala a flote, sempre con ese patrón e ese guía que nos dá confianza como é Xesús, por suposto.

E como está a funcionar ata o momento este servizo de acompañamento telefónico?
Pois estamos recibindo chamadas de enfermos de coronavirus, doutros pacientes ingresados e de familiares que utilizan tamén ao capelán ou persoa idónea como intermediario para facer chegar unha mensaxe, un recado ou unhas palabras de acompañamento. Logo tamén, por suposto, ese apoio que sempre dan os capeláns de forma directa e presencial tamén o están facendo a través da vía telefónica. O feito de saber como están, o poder contactar coa familia que non puido visitar a ese paciente, tranquilizalos, apoialos e tamén poñerse á súa disposición en calquera cousa que poidan facer a nivel hospitalario, como algún tipo de xestión que poida facilitarlles a estancia.

Todo isto afonda na liña que se está a seguir este ano na Pastoral da Saúde co lema “Acompañar na soidade”, do que xa falamos hai uns meses con motivo da Xornada Mundial do Enfermo
E tanto que si. Providencialmente, a situación fainos vivir de fondo esta soidade da que falamos na campaña. Esa soidade dos nosos anciáns ou a de outra moita xente, que agora coa pandemia, o confinamento e a restricción das relacións sociais tamén nos toca experimentar a todos nós. Isto fainos reflexionar sobre a importancia das relacións e da interdependencia que temos uns de outros, e fainos mirar cara aqueles que durante a maior parte do ano e a maior parte do día viven sos, sen visitas nin apoios externos de maneira regular.

E por iso pensades estender o proxecto “Xuntos na mesma barca” a todos estes casos máis habituais e cotiáns, que non por iso deixan de ser graves e complexos
A inciativa xurdiu no ámbito hospitalario e perihospitalario con esa vocación de escoita, para pacientes, familiares e traballadores dos centros que necesitan desafogar, falar, contar calquera cousa… Ás veces non é tanto dar un consello como ter esa capacidade de escoitar, acoller e recoller iso que nos contan para canalizalo e que sirva de terapia. Por todo iso, a delegación de Pastoral de Saúde en colaboración con Cáritas Diocesana está pensando en ampliar este servizo de escoita e acompañamento a outras situacións de vulnerabilidade, co noso rural e os nosos anciáns no punto de mira desta iniciativa.

Fará falta xente capacitada para levar a cabo esta tarefa, que non é doada...
Necesitamos voluntarios, por suposto, e desde aquí xa aproveito para facer unha chamada a aquela xente que se sinta un pouco con esa vocación de axudar. Aínda así, so coa boa vontade non chega, polo que tamén estamos pensando en realizar algún tipo de formación para saber como axudar a quen se atopa nesta situación de soidade. Xa digo, isto é un proxecto que está aínda xermolando e pretendemos que o froito saia adiante. Un froito sobre todo a nivel espiritual, é dicir, que poida paliar esa soidade existencial na que se ve metida moita xente sen pretendelo.

Falando de cuestións existenciais, que ensinanzas podemos sacar desta situación de pandemia que estamos a vivir?
O primeiro, que se nos pon de manifesto a nosa fraxilidade e vulnerabilidade. Pensamos que estabamos por riba de todo, e agora faise patente a nosa insignificancia dentro do conxunto da creación. Vemos tamén que esa vulnerabilidade afecta máis a certos colectivos da nosa sociedade, como todos os anciáns que lamentablemente faleceron a causa do virus. Isto lévanos tamén á ausencia de condolencias por estas mortes, algo do que me falaba algún sacerdote estes días: “Unha das cousas máis duras que vivín na miña vida é esa despedida dun defunto na que soamente hai dúas ou tres persoas da familia, sen a posibilidade dun abrazo para conmoverse xuntos e acompañarse”. Isto fainos ver o valor máis que simbólico destes xestos e ritos de despedida. Outra ensinanza que sacamos de esta situación é o saber enfrontarnos ao medo. Podemos quedarnos paralizados, retroceder, escapar ou, o que sería máis acertado, camiñar cara adiante con moita cautela, esperanza e solidaridade, como fan todos os colectivos que están traballando e colaborando na primeira liña estas últimas semanas. Dicía Sigmund Freud que a ciencia moderna non ten producido nunca un medicamento tranquilizador tan eficaz como unhas poucas palabras bondadosas, e por iso hai que facer patente o noso agradecemento e acompañamento a todas estas persoas.

Tamén é importante, por suposto, lembrarnos dos que se foron, de todas as persoas que morreron, que non son so cifras, senón nomes e rostros. Hai que facerlles un dó san e agradecerlles as súas vidas. E, como estamos en tempo de Pascua, isto obriganos a comezar unha nova vida, a resucitar de novo. Como dicía Xesús, “voltar a Galilea”, regresar ás nosas casas para facer algo distinto: valorar o importante fronte ao accesorio, ser conscientes da interdependecia que temos uns de outros, da situación dos máis fráxiles e da responsabilidade que temos coa nosa saúde e a dos demais. Todos estamos comprometidos nisto. E, xa para rematar, gustaríame facer un paralelismo con todo o que se está a falar sobre a incidencia do COVID-19, en relación aos pacientes que collen a enfermidade pero son asintomáticos. Eu quero trasladalo á vida cristiá e á vida en xeral para que non sexamos cristiáns asintomáticos. Que coa alegría do Evanxeo sexamos capaces de transmitir esperanza e de transmitir ese compromiso e amor á vida, amando aos demais e sentíndose amado polos demais.

lunes, 18 de mayo de 2020

Ya van dos meses...

"¿Aprenderemos o, una vez que haya pasado todo, nos olvidaremos para volver a lo mismo? Depende de cada uno"

Sí, dos meses en “estado de alarma”, dos meses confinados, dos meses donde los proyectos más inmediatos se nos vinieron abajo, dos meses para aprender a vivir de otra manera…

No sabemos hasta donde “resistiremos” ni tampoco – y es lo más importante – si venceremos lo antes posible esta pandemia y las consecuencias que trae consigo: paro, pobreza, precariedad, secuelas físicas de quienes lo han pasado y ausencias irremediables de quienes no lo han superado y se nos han ido.

Hay algo que mucha gente se pregunta: ¿aprenderemos algo de esta experiencia?, ¿habrá un antes y un después?, ¿será la vida de otra manera?...

Seguramente que sí, que nos va a cambiar la vida, la economía y las relaciones sociales, etc., porque hemos caído en la cuenta de que como seres humanos somos frágiles, de que no somos tan autosuficientes y capaces como nos creíamos. El COVID-19, si alguna cosa buena nos trajo, es una cura de humildad que derrumba el castillo de naipes de nuestra prepotencia del bienestar a toda costa, obligándonos a tocar fondo. 

Pero, ¿aprenderemos o, una vez que haya pasado todo, nos olvidaremos para volver a lo mismo? Depende de cada uno. Al menos algunos caeremos en la cuenta de que en la vida hay cosas más importantes que el tener, el aparentar, el consumismo insaciable y el crecimiento económico ilimitado. Están la salud, el respeto, la convivencia, el cuidado del medio natural, incluso cierta austeridad que nos libere de lo superfluo para compartir con los otros lo necesario.

En fin: estamos ante todo las personas, cada persona, independientemente de la edad, las ideas, la procedencia y la cultura; está también la fe y, por supuesto, Dios.

¿Aprenderemos?


jueves, 14 de mayo de 2020

ACERCA DEL PERSONAL SANITARIO Y DEL CORONAVIRUS...

Román paladino, inmortal jerigonza lumpen, sabiduría popular: matasanos. Agreguen enfermeros y auxiliares varios. Ellos dicen héroes, yo digo mafia. Los palmeros de las ocho festejando su esclavitud, celebrándola, alborozados y majaderos, vivaqueando su renuncia a la humanidad. Aceptando lo inaceptable, felicitando su cautiva condición, también dicen héroes.
Reitero, yo digo mala gente. Conjura contra la salud. Complot contra la vida. Sanitarios, la sexta acepción de la RAE, asevera que es un " dispositivo o pila de higiene instalado en un cuarto de baño". 
Perversa guita
El gang médico, junto a la milicia, avanzadilla NOM. La mafia sanitaria sobreviene estos días definitivamente hiperlegitimada. Desde sus estudios universitarios, malgastando diez años de sus vidas entre licenciatura, especialidad y MIR, asumen acríticamente que la pasta vampiriza absolutamente la medicina. Lo único que de verdad importa a quienes manejan este meganegocio es obtener mucho dinero. La curación, noble pretexto. Pero pretexto al fin y a la postre.
 ¿Y cómo ganar más y más pastizal? Pues haciendo que la gente se encuentre enferma perennemente: las personas sanas no generan ingresos. Crear enfermos crónicos que tengan que consumir todo tipo de productos lenitivos, tan solo atajando sintomatologías plurales. Sobredosis de droga/ medicamentos para aliviar el dolor, aminorar procesos febriles, empequeñecer súbitas inflamaciones, pero nunca fármacos que puedan resolver categórica y definitivamente cualquier dolencia. Eso no es rentable, no interesa. La medicina actual está forjada para que la gente subsista enferma el mayor tiempo posible y, de paso, se atiborre de drogas/fármacos. Si es posible, hasta la visita de La Parca.
Sistema sanitario, sistema de crónica enfermedad
El denominado sistema sanitario es en realidad un sistema de enfermedad. Se ejerce deliberadamente una medicina de la enfermedad y no de la salud. Una medicina que sólo reconoce la existencia del cuerpo físico, cual mecano newtoniano, y no tiene en cuenta ni el espíritu, ni la mente, ni las emociones. Y que además trata sólo el síntoma y no la causa o causas del problema. Un sistema hampón que mantiene al paciente en la ignorancia y la sumisión, transformándole en un yonqui legal de todo tipo de drogas. Un sistema sanitario, felpudillo de la industria farmacéutica. Aunque digan servir al paciente, FarMafia zarandea los hilos y mantiene el morrocotudo sistema de enfermedad contemporáneo en su propio y enjundioso provecho. Grosso modo, sistema que crea enfermedades y mata por dinero y por poder. Mucho poder.
Médico, diosecillo
El médico es –muchas veces de forma involuntaria, la verdad- patética cincha de transmisión del Gran Farma. Durante los años peregrinados en la facultad, el sistema se encarga de imbuirle unos determinados y parciales conocimientos y de obstruirle los ojos a otras posibilidades, otros derrapes, otras contingencias. La medicina oficial, la “científica”, la de la "evidencia", juas, no puede consentir que existan otras formas de remediar males clínicos que no se hallen sometidas al sistema.
 Posteriormente, a los galenos, en hospitales y congresos médicos, se les robustece en la idea de que la tarea del médico es curar y salvaguardar vidas, de que la enfermedad y la muerte devienen estrepitosos fiascos que debe soslayar a toda costa y de que la enseñanza académica recibida es la única válida y satisfactoria. Se le susurra, mientras, que deviene y devendrá "deidad" de la salud.
Mafioso rompecabezas
 Los médicos, una piececita más del macabro puzle. Con distintas implicaciones y responsabilidades y culpabilidades, un zurriburri de mil pares de pelotas. Industria farmacéutica, autoridades políticas, gallifantes diversos, grandiosos laboratorios, hospitales, compañías de seguros, agencias del medicamento, colegios de médicos. Y, por supuesto, la Organización Mafiosa de la Salud con la magnánima y filantrópica financiación que recibe del eugenésico gobierno mundial en la sombra. Eso sí, con el genocida Bill Gates de visible mascarón de proa. En fin.
Benditos virus
Toda la putrefacta sanidad apuntala la ridícula Teoría Microbiana de la enfermedad. En realidad, los benditos virus son los conectores del universo biótico y abiótico, responsables de la aparición de nuevas especies, ágiles mensajeros que actúan cuando se producen cambios en nuestro cuerpo, eliminando organismos que no deberían estar ahí. Necesarios, como las bacterias.
Otra característica, clave, es que los virus son "especie específicos". Entonces, ¿de dónde procede la gripe aviar, la gripe porcina o este coronavirus también de la familia, surgido, dicen, de un murciélago o pangolín? Facilito de entender. Desde hace años, las farmacéuticas incuban estos virus en embriones de pollo o realizan pruebas en cerdos. De hecho, en Wuhan, se ubica una poderosísima farmacéutica china, curiosa casualidad. La vacuna preparadita y bien custodiada, sacada en menos que canta un gallo. ¿Julio, agosto?
Puntadas
Coloque, apreciado lector de ECDM, razonablemente otras piezas del rompecabezas. A partir de ahora, ovillen. Uno. FarMafia, siempre triunfadora. Y los sistemas de salud, creadores de enfermedad, acelerando la telesanidad, imprescindible para ello la 5G. Dos. Binomio Coronavirus-Red 5G, la posibilidad nada descabellada de que la 5G active el presunto virus chino. O, también, el virus chino, dizque real, burda cortina de humo de la progresiva implantación de la deletérea tecnología. Mortíferas redes, rememoren la postrera tabarra para resintonizar los televisores, asunto que tanto nos anuncian estos días. Recuerden que Wuhan y Milán fueron lugares pioneros en su implantación.
Hilos
Más pespuntes. Tres. Biill Gates, verdadero dueño de la OMS, presagió una gran pandemia no porque sea un lúcido nigromante, sino porque elabora vacunas, transgénicos y agroquímicos. Su fundación aporta millonadas a la Organización Mundial de la Salud, con lo cual posee capacidad de decisión sobre qué medicamentos se certifican y cuáles se impugnan o retrasan. Cuatro. El perejil de todas las (indigeribles) salsas, George Soros, es el propietario de un laboratorio de investigación bacteriológica ubicado en el sector de la ciudad china de Wuhan, donde han aparecido los primeros contagiados. Cinco. El control militar, corolario ineludible del control mental y social. Haro e Igualada, en España, fútil avanzadilla. La industria militar, plaga de la humanidad, origen de todo esto. Con sus laboratorios (víricos) secretos. O no tan secretos. Seis. En un artículo reciente, el añejo y añoso Bilderberg Cebrián, apuntaba claves. Dictadura planetaria y tele…: teletrabajo, teleeducación, telesanidad. Todo ello, cómo no, con el imprescindible concurso de la 5-G.
Golpes de Estado planetarios
Covid-19, creación de laboratorio, puede. O consecuencia directa del establecimiento de la 5G y el cruel perfeccionamiento de todo un sistema electromagnético e iónico que fulmina nuestros sistemas inmunitarios. Y nuestra libertad. O simplemente, global trampantojo para dejar a la población zambullida en un estado de shock que acabe consumando el absoluto liberticidio que están diseñando todos los gobiernos europeos, con metamorfosis económicas siempre de por medio. Golpes de Estado planetarios, por nuestro bien, eso sí. Juas.
Nos hallamos tiernecitos para que nos vacunen obligatoriamente y nos casquen chips en el cuerpo. Dejarán, para más tarde, las masivas reducciones demográficas, demasiadas paguitas que abonar, vía virus de laboratorio o caminares bélicos -nucleares o biológicos -mediante.
La libertad, el bien más grande
El heroísmo también consiste en lavarse las manos, esculpido y apoteósico axioma de Fraudez. Mejor lavarse conciencia y boca, menos embustes expelidos. Cum Fraude, al declarar el estado de alarma, habla de primera fase. Pues claro, primera fase para expoliarnos definitivamente la libertad. Con una población explícitamente infrahumana, peligrosísimos zombis, lo conseguirán. Pero no con todos. En fin.
Luys Coleto.

El caos de la Renta Mínima

Elogiaba don Miguel de Unamuno el contenido del Manifiesto o plan de gobierno, que una comisión formada por José Indalecio de Caso, Julio Nombela, y el canónigo Vicente Monterola, presentaron al pretendiente carlista en 1874. Y le sorprendía hasta el punto de advertir por carta a Joaquín Costa, de la carga de socialismo rural, como él lo llamaba, que contenía dicho manifiesto, y que representaba la expresión del sentimiento de las masas carlistas, del que destacó cinco puntos principalmente: 1) las Cédulas de profesión en lugar de las cédulas de vecindad, y al que no acredite profesión no puede demandar en pleito; 2) Imponer a la aristocracia la obligación de fundar y dirigir colonias agrícolas. 3) Declarar forzosa para las gentes acomodadas la tutela de huérfanos pobres (el plan dice «mandar hacer lo que manda la caridad»; 4) Con atención a que se gobierna para los ricos a costa de los pobres, y debe suceder lo contrario… quede la pequeña propiedad dispensada de todo tributo; y 5) El trabajo representado por el trabajo.

Como sabemos por el curso de la historia contemporánea de España, el plan no pasó de ser un propósito – don Miguel de Unamuno lo calificó de utópico socialismo- que hoy día haría pensar a más de uno acerca de la paternidad ideológica de las grandes ideas, y no quiero decir con ello que, en el caso que nos ocupa, fueran los carlistas los creadores de las políticas socialistas en estado puro, o rural, como decía el gran pensador vasco.

 Aunque no conste en acta, una gran parte de la carga ideológica del aludido manifiesto fue de José Indalecio de Caso. Joven colaborador de prensa, se dio a conocer también como polemista, en la Academia Científica y Literaria de la ciudad vetusta, enfrentándose con los liberales Manuel Pedregal Cañedo y José Hipólito Álvarez de la Borbolla. Con este último protagonizó un duro enfrentamiento al salir al paso de un opúsculo titulado Examen del dogma de la soberanía del pueblo, al que replicó Caso con otro titulado Soberano y súbdito, en 1856, polémica que no era otra que la prevalencia de dos diferentes maneras de entender los derechos y los deberes. Asunto tan viejo como el liberalismo doctrinario nacido de la Ilustración, aunque pueda sorprender a muchos seguidores del actual Pablo Iglesias.

Para los jóvenes de hoy, alejados ya de las teorías decimonónicas, desconocedores de cuantos manifiestos han intentado, a lo largo de la historia reciente, alcanzar un reparto justo de la riqueza de una manera sostenida, sin privar del derecho de la propiedad y guiando a las personas en la senda del trabajo, el sobredimensionado gobierno que preside Pedro Sánchez, pero que maneja Pablo Iglesias, anuncia y subraya la solución (¿no sabemos a qué?), de la renta mínima. El Estado como donante del subsidio gratuito, garantía a su vez del voto cautivo, vínculo de la dependencia del subsidiado.

 La sombra de esa medida sería la falta de estimulación para ascender en el orden social, la falta de ambición para crecer en el orden personal y la falta de compromiso con una sociedad entregada a la no tan lenta agonía, al carecer del empuje de los más jóvenes, de la experiencia de los más mayores y del legítimo derecho de cada uno a disponer de su futuro. El dilema, como se puede ver, es el caos o la libertad. Luchar por la libertad no es patrimonio de la aristocracia, ni de la burguesía capitalista, sino del ser humano.

 José Indalecio de Caso era de origen humilde, parece ser que su madre se ganaba la vida haciendo dulces que vendía por las casas, con lo que pudo ayudar al joven periodista a matricularse en la Universidad de Oviedo para estudiar Derecho, mientras él también daba clases. Abandonó la política, más adelante, para dedicarse a la abogacía defendiendo casos perdidos que hoy harían las delicias de los guionistas de series para cualquier plataforma televisiva, y murió exiliado en Paris, con estrecheces, como había vivido siempre, pero con la misma dignidad con la que combatió a cuantos querían hacerle ver que lo negro no es de ese color.

 La renta mínima lobotomizará los estímulos de los jóvenes para sumirlos en la vida vegetativa, y privará a la sociedad de la necesaria y vital renovación de profesionales, frustrando los deseos de muchos jóvenes revolucionarios, inconformistas con la miseria que Pablo Iglesias y sus colaboradores proponen.

Honorio Feito


martes, 12 de mayo de 2020

NUEVA NORMALIDAD...

    En pleno duelo y náufragos en un mar de incertidumbres, nos preguntamos cómo y cuándo podremos recuperar lo que el virus se llevó. Pero el aliento y la razón nos empujan a dar un pasito más allá, un gran paso decisivo, y a preguntarnos qué deberíamos recuperar, y qué no, de lo que el virus se llevó.
      En ese sentido quiero entender la nueva consigna: “Transición a una nueva normalidad”. Curiosa expresión ésta, contradictoria o cuando menos ambigua, pues si es nueva no será normalidad, y si es normalidad no será nueva. Considero, sin embargo, que esa ambigüedad o esa contradicción es constitutiva de nuestra condición humana, y más en esta incierta época de pandemia en la que todo un mundo que nos parecía normal se ha desmoronado y otro mundo al que aspiramos aún está por construir. La normalidad nos calma, la novedad nos aviva.
      Necesitamos normalidad, pues somos seres de costumbres. Cada día es una cadena de rutinas tan sencillas como vitales. Llega la primavera y el herrerillo anida, el manzano florece. La tierra gira, los astros y las galaxias se atraen, el universo se expande. Infinita armonía regida por una misteriosa fuerza profunda que no sabemos cómo llamar. Es la misma fuerza que empuja la rutina de la vida, la santa rutina que nos lleva. No podemos pararnos a sopesar en cada momento si debemos lavarnos las manos, volver la cabeza, medir la distancia. La rutina se vuelve rito, ahorra energías, simplifica la vida y la sostiene. Despedir a los muertos, festejar un nacimiento, celebrar una boda, pasear libres, abrazarse y besarse cuando el espíritu y el cuerpo lo pide… o simplemente comer juntos simplemente, y, para un cristiano, evocar la presencia real de Jesús, el crucificado viviente, recordando su palabra, comiendo y bebiendo simplemente, con televisión o sin ella de por medio, pero sin necesidad de un sacerdote revestido de alba y casulla y de poderes sagrados exclusivos: la eucaristía que Jesús practicó cada vez que comía con la gente y encarnaba el Reino de la libertad y de la comunión. Bendita normalidad.
      Que llegue la normalidad que facilita la vida. La vida de todos. No la “nueva normalidad” a la que se apeló por primera vez en la crisis del 2008, y mirad lo que se hizo: se rescató a los Bancos y se desahució a la gente. No la vieja normalidad de unos a costa de otros, la violenta desigualdad establecida como norma, la inequidad impuesta como ley social, como desgobierno mundial. No la normalidad del expolio de las selvas y el exterminio de sus gentes, la Amazonía en cabeza, para beneficio de minerías, petroleras y monocultivos extensivos (las selvas son, como se sabe, el hábitat “normal” de infinidad de virus y microorganismos: los expulsamos de su medio y les abrimos paso hasta nuestras macro-ciudades, todo por un beneficio económico inmediato que pronto perderemos con creces combatiendo virus y pandemias: extraña inteligencia del Homo Sapiens).
      No la normalidad del crecimiento insostenible, de la máxima producción, de la mayor ganancia, del derroche consumista. Y de su corolario: las otras nueve grandes pandemias –además de la Covid-19– de las que ya no se habla y que ha señalado recientemente la Comisión para el Futuro Humano de la Universidad Nacional Australiana: la falta de agua, el colapso del ecosistema, el aumento descontrolado de población, la inseguridad alimentaria, la contaminación química, las armas nucleares, el calentamiento global y cambio climático inducido por el ser humano, el desarrollo de poderosas tecnologías sin control, la incapacidad nacional y global para entender y actuar preventivamente sobre los riesgos.
      No la normalidad de esta civilización fundada en la depredación, la prisa y la competición (ahí lo tenemos: el mundo ha parado, pero la Bolsa no, y las farmacéuticas compiten denodadamente por llegar primero a la vacuna y hacerse de oro gracias a la pandemia). No la normalidad de una estrecha cosmovisión antropocéntrica, reforzada por los grandes monoteísmos, según la cual el ser humano es el centro de la creación o el sentido y la flecha de la evolución y todo ha de servir para provecho de nuestra especie (¿acaso existen los virus para el bien humano?). No la normalidad regida por “nuestros demonios internos, nuestro propio odio, codicia e ignorancia” (Noah Yuval Harari), la madre de todas las pandemias.
      A decir verdad, no soy optimista, pero la esperanza nunca fue cuestión de optimismo, sino de compromiso inspirado, gozoso a pesar de todo. Vivimos una hora grave, la hora más grave tal vez de toda la historia de nuestra especie humana. O ponemos las bases de una nueva normalidad basada en la compasión y la solidaridad, o no hará falta que este virus u otro acabe con nosotros, pues acabaremos unos con otros. Recapacitemos.
      Recapacitad, diputadas y diputados de todos los partidos que legisláis en nombre de los ciudadanos, y dejad de lado, si os tenéis en algo, las rencillas y mentiras indignas de la gente que decís representar. Recapacitad, mandatarios y mandatarias del planeta. Os lo pedimos por el pan de cada día de tantas familias, por el porvenir de nuestros jóvenes, por el futuro común de la tierra. Os lo pedimos por la memoria de las personas queridas que se fueron tan solas, sin una última palabra, sin una última caricia, dejando tanto duelo difícil. Su aliento se hizo uno con el Aliento universal eterno. Descansan en paz.
      Que su paz eterna cure nuestra memoria y nos libre de nuestros miedos y ambiciones, para que la vida humana, mucho más humana que hasta hoy, siga en esta tierra sagrada. Que las Bienaventuranzas (la solidaridad con los pobres, la sed de justicia, la honradez, la misericordia, la paz, la mansedumbre) del profeta Jesús y de todos los profetas, con religión o sin ella, inspiren una nueva normalidad para una nueva comunidad mundial. Que la vida humana –humus y aliento– merezca este nombre, y hagamos verdad lo que dijo el poeta alemán: donde crece el peligro aumenta también lo que salva.

O Museo Catedral de Santiago presenta o seu catálogo dixital

             Desde el día 9 está a disposición del público en la página web de la Catedral.

             El proyecto se enmarca en el programa O teu Xacobeo, de la Xunta de Galicia.

En los últimos meses, la Fundación Catedral de Santiago ha desarrollado un proyecto de digitalización de parte de su patrimonio cultural y sus colecciones artísticas. Se trata de la primera fase de un proyecto más amplio que tiene un doble objetivo: en primer lugar, contar con recursos digitales para la documentación y conservación de las piezas y, en segundo, mejorar la difusión y el acceso del público a estas obras de arte, algunas de ellas, claves en la historia y arte de Galicia.

De este modo, según lo previsto, se han digitalizado un total de 75 recursos patrimoniales de la catedral de Santiago, entre ellos, algunos tan significativos como el parteluz del Pórtico de la Gloria, el conjunto de sepulcros del Panteón Real, el fondo de escultura románica, los restos arquitectónicos y escultóricos de la fachada exterior del Pórtico de la Gloria o del Coro pétreo del Maestro Mateo, o las piezas más destacadas del Tesoro. Para ello se han utilizado, según la tipología de cada pieza, distintas técnicas de digitalización, como la fotogrametría o el escáner, unos trabajos que ha desarrollado la empresa gallega Margen Fotografía. Este importante fondo digital, que recoge el estado de conservación actual de las piezas y, llegado el caso, la realización de réplicas físicas de las mismas, evitando pérdidas irreparables, quedará almacenado en un repositorio instalado en el propio Museo Catedral que será una verdadera cápsula digital de la memoria cultural de la catedral de Santiago.

Así mismo, a partir de todos los datos gráficos obtenidos, se han procesado las imágenes para poner este fondo digital al servicio del público, a través de modelos 3D interactivos, vídeos, fotografías y otros recursos que, junto con textos explicativos, estarán disponibles, de forma gratuita, en dispositivos instalados en las propias salas del Museo y, también, en una nueva web accesible desde la propia página de la catedral de Santiago (www.catedraldesantiago.es) Todos estos contenidos, que permiten una nueva visión, al máximo detalle, del arte de la catedral compostelana están disponibles en gallego, castellano e inglés.

De este modo, el público podrá sumergirse, desde perspectivas y materiales diversos, en las fachadas de la catedral románica, el altar del arzobispo Gelmírez, los últimos tiempos de la escultura románica compostelana, con la figura del enigmático Maestro de los Paños Mojados. También  aproximarse hasta el detalle al proyecto del Maestro Mateo con el Pórtico de la Gloria, su desaparecida fachada exterior y el perdido coro pétreo; conocer la importancia que tuvo la catedral como templo nacional de los reyes de Galicia; y, por fin, saber de la importancia que, desde época medieval, tuvieron las peregrinaciones a Santiago y el culto a las reliquias, que dieron lugar a importantes ofrendas y donaciones.

Se trata de un proyecto multidisciplinar, de aplicación de las nuevas tecnologías al patrimonio cultural, en el que han participado historiadores del arte, informáticos, fotógrafos, diseñadores digitales, etc. impulsado por la Fundación Catedral de Santiago y que ha contado con la colaboración de la Xunta de Galicia a través del programa O teu Xacobeo desarrollado por la S. A. de Xestión del Plan Xacobeo – Galicia.

jueves, 30 de abril de 2020

¡ENTRA EN MI VIDA!


«Esta es la voluntad del que me ha enviado: que no pierda nada de lo que me dio, sino que lo resucite en el último día. Esta es la voluntad de mi Padre: que todo el que ve al Hijo y cree en él tenga vida eterna, y yo lo resucitaré en el último día».

Jesús, ¿me estoy dejando salvar por ti o me empeño en perderme? Porque si pongo por delante el pecado a vivir en Ti y por Ti… me empeño en perderme. Danos hoy un poquito más de tu Gracia, Señor, para que nos abramos a la vida santa que nos quieres regalar ya, aquí y ahora, y que se prolongará por toda la eternidad. Que se cumpla en nosotros la voluntad del Padre que has venido a cumplir. Que no echemos en saco roto tu Gracia, Señor.

«Ya hemos superado la cuarentena de confinamiento y vamos hacia la cincuentena -escribe Chus-. Yo lo considero muy serio. Me gusta el lenguaje que oigo, que llaman positivo, de ayuda, de poner nuestro granito de arena, de trabajar por los demás. Parece que esta epidemia está sacando de muchos lo mejor que tienen de modo que olvidándose de sí mismos sientan a los demás como algo cercano y a tener en cuenta. De alguna forma nos estamos transformando todos -incluida la Iglesia- en una ONG al servicio de todos los males que aquejan a nuestra sociedad. Todos estos sentimientos son buenos y muy humanos. Están aflorando en todos los países del mundo. Somos como suele decirse una aldea global.

A mí, sin embargo, me gusta y lucho para que no se olvide la parte trascendente y sobrenatural aunque muchos lo llamen lenguaje negativo y digan que no suma y no construye. Yo tengo claro que un hombre sin fe o, al menos, en búsqueda, no encuentra el sentido y se debate en gran soledad. Yo creo a Santo Tomás cuando dice que el hombre desgajado de su creador en parte no existe. La vida de un ser humano que no aspira a un fin último más allá de la materia que nos rodea es una contradicción la cual somatizada hace mucho daño aunque uno no piensa nunca en estas cosas.
Por eso, hablando para gente que tenga fe les digo que me encanta escribir sobre los primeros pasos que dio el cristianismo después de la resurrección de Cristo. Es lo que nos propone la Iglesia en su liturgia para estos días. Pero, además, sentir en tu vida  carnal, psí
quica y espiritual el anhelo de la resurrección es entrar en una plenitud que nada ni nadie te podrán dar. Cuando un cristiano gritaba que Cristo está vivo y ha resucitado, lo que proclamaba era que él también va a resucitar, que todo tiene sentido, que el mundo tiene dueño, que la historia se desarrolla desde un plan benéfico y amoroso. Yo llevo ochenta y cinco años viviendo esto y es mi gozo más hondo. Respeto a un hombre que no tenga fe, pero creo que es un déficit enorme que yo no quiero para nadie.
Me gusta que la Iglesia trabaje codo a codo con el resto de la sociedad para paliar toda la problemática humana que exista o pueda surgir de esta pandemia. No obstante, creo que su principal timbre de gloria no está en ninguna obra sino en el encargo de anunciar a Cristo resucitado y ofrecerle a la gente este alimento espiritual. Es muy necesario marcar la diferencia, subrayar el hecho diferencial, para que el pueblo vea nuestra fe y que a través de ella el Espíritu Consolador pueda llegar a la gente sobre todo a los que más sufren. Si la Iglesia no tiene hecho diferencial es una ONG; pero tiene algo distinto de todos y es que su trabajo se basa en la fe de la resurrección manifestada en Cristo Jesús.»

Montse de Javier · Comunidade Caná

miércoles, 22 de abril de 2020

Agora..subsidiaridade e responsabilidade

Cando polo 11 de marzo tiven a confirmación de que a médicos con síntomas non lles estaban a facer a proba do Covid 19 fíxoseme evidente que: a) A pandemia ía totalmente fóra de control. b) O proxecto político e de imaxe do actual goberno se fora ó traste. Pero o futuro tamén depende do comportamento de todos nós, por acción ou por omisión, aínda que estar dentro da Unión Europea supón saber que hai un marco xurídico e institucional organizado para a toma de decisións e tamén unhas certas garantías no marco da economía de mercado cunha mellor financiación. Disto oirase moito nas noticias nestes próximos días.

Se nos preguntan, que pasará na nosa sociedade despois da pandemia? Pois pasará algo semellante a cando a Unamuno lle preguntaron se duraría moito a Ditadura. A súa resposta foi sensata: “Depende do que empuxemos”. Así que desta crise, segundo se actúe, sairemos con máis protagonismo da sociedade e as súas asociacións ou máis dependentes do Goberno e do Estado, máis responsables ou máis subvencionados…
No cadro macroeconómico está claro que o Estado estará máis endebedado, por tanto todos nós, e iso leva consigo consecuencias de menos salarios para funcionarios, pensionistas, traballadores… que se fará por algún, ou varios á vez, dos seguintes mecanismos:
-Baixar directamente o soldo. Por exemplo se un funcionario cobraba 30.000 € brutos ó ano pasar a 25.000, ou un pensionista se cobraba 15.000 pasar a 12.000… máis ou menos.
-Outra forma de baixalo é pasar de pagar 4.000 € de imposto do IRPF a pagar 6000,7000, 8.000…
-Tamén subir o IVE dous, tres puntos… co que se perde polo menos directamente 2 ou 3 % do valor do salario.
-Aumento de impostos especiais, por exemplo 5 cts máis no litro dos combustibles, co que se farán menos kms cos mesmos cartos e os bens custarán máis. Pódense poñer novos impostos, taxas, etc.
Ben sabemos que a tendencia dos Gobernos é facerse cada vez máis poderosos e que os cidadáns se fagan cada vez máis dependentes deles. Pero, se queremos ser cidadáns libres adultos, debemos asumir a nosa liberdade e responsabilidade social. Para iso poden ser moi importantes algunhas das ensinanzas da Doutrina Social da Igrexa aplicables aquí, das que destaco:
-O Principio de Subsidiariedade, que defende que o que pode facer unha persoa ou un grupo máis pequeno non llo impida un grupo maior ou o Goberno, co correspondente dereito á iniciativa económica e social. Poderiámolo resumir como Autoxestión.
-O Traballo sobre o Capital, é dicir, que o diñeiro debe estar ó servizo das persoas, o que implica o Destino Universal dos Bens e a Solidariedade.
Humanamente é claro que gañarse o sustento co propio traballo dignifica máis ás persoas ca outros medios de vivir ou sobrevivir. Por iso serían importantes cousas pequenas a facer como:
-Dar oportunidade a que as persoas poidan exercer o seu traballo mediante obras pequenas, ou non tan pequenas, buscando que sexan as máis eficientes económica e socialmente agora e no futuro.
-Consumo solidario, responsable e ecolóxico para soster o traballo.
-Compartir o traballo con diversas fórmulas.
-Préstamo sen interese a familiares, amigos, veciños, necesitados… para que poidan poñer en marcha o seu posto de traballo e comezar a gañarse a vida. Isto é legal polo menos desde 2011, aínda que non sexa nada anunciado nos medios por razóns obvias. (Con parte a fondo perdido?).
-Seguir pola senda daquel grupo de militantes da HOAC que en Valencia no ano 1963 crearon un novo tipo de empresa, a Sociedade Anónima Laboral (dos Transportes Urbanos de Valencia, SALTUV), para facerse cargo da Compañía de Tranvías e Ferrocarrís ante o fin da concesión ó dono anterior. Así, hoxe, crear tamén novos modelos económicos dende a solidariedade.
-Por suposto, sen esquecer o urxente de que a ninguén lle falte o sustento diario, pero coa mirada posta no importante, que poidan gañalo canto antes!.
Para rematar, quero traer aquí o criterio xusto para avaliar as decisións que poñan en marcha os Gobernos e outras institucións, que resumen moi ben os bispos de USA en “Xustiza Económica para Todos”, nº 24: “Hai que avaliar as decisións (de política económica) á luz do que fan POR os pobres, do que fan AOS pobres e do que posibilitan que os pobres fagan POR SI mesmos. O criterio moral fundamental para tódalas decisións, as políticas e as institucións económicas é o seguinte: deben estar ó servizo de todos e especialmente ó servizo dos pobres”.


Antón Negro
Delegado Episcopal de Cáritas

martes, 14 de abril de 2020

O confinamento do corazón


Aínda que nos enchen o whatsapp e as demais redes sociais de infinidade de bromas (encántame a creatividade deste país aínda en tempos difíciles!), a realidade é que vivimos unha situación que cada vez é máis complicada.

Todos dixemos nestes días de «peche» que teriamos tempo de facer unha infinidade de cousas. Nada máis lonxe da realidade, que sempre estamos a perder o tempo como faciamos antes ou que seguimos sen decidirnos a vencer a preguiza que provoca estar recluídos. Ao final non se trata tanto do externo, senón de nós, da nosa actitude, da verdadeira disposición que temos para facer as cousas. Ese «minuto heroico» que algunha vez na nosa vida escoitariamos na maior das loitas que pelexamos cada día e que vai marcar as posteriores horas non pode deixarnos derrotados nin que signifique que por perder unha batalla perdamos a guerra; e si, refírome ao minuto en que decidimos se nos levantamos da cama ou seguimos «cinco minutiños máis».

Pero hoxe quero falar dun tipo de confinamento que me parece peor e máis doloroso: o do corazón. Porque o que máis me preocupa é isto. Eu podo confesar e confeso que levo varios días encerrado na miña habitación-despacho, que se converteu no meu lugar de traballo, de oración, de lecer, de alimentación… Tamén podo confesar que a pasada semana, celebrando a Misa, eu só, contemplando a praza e a avenida Rodríguez Mourelo, vendo atardecer, emocionábame elevando a Xesús nas miñas mans. Nese momento viñan ao meu corazón algunhas das persoas hospitalizadas e doíame a alma non poder facer nada salvo rezar (que é o máis importante e o poder da oración é moi forte). Agora entendo aos meus pais e a tantos outros: ver mal ao teu fillo e non saber que facer por eles. Bendita paternidade!

Así que estes días pensei moito no confinamento do corazón. Antes considerábaste libre, con capacidade de decidir na túa vida, sendo o máis autónomo de todos os seres deste mundo. Pero agora, que catro paredes nos constrinxen, que parece que non existe abondo osíxeno nas nosas casas, que as horas pasan no mesmo espazo coa mesma xente, segues considerándote libre? É fermoso descubrir que o noso corazón ten anhelos infinitos porque iso fainos lembrar que somos humanos, creados por Alguén que si é verdadeiramente infinito e que, así, fíxonos capaces de infinito. Nunca cansarás de desexar, de buscar, de pedir. Parecemos «pozos sen fondos». E realmente sómolo.

Por iso a liberdade non se mide en espazos ou tempos, mídese no corazón. Aquela frase que tantas veces me lembrou un moi querido amigo sacerdote do Mestre Yoda: «aprender a liberarse daquilo que precisamente perder temes». Esa é a nosa maior liberdade. Que liberación ao deixar unha relación que non ía a ningunha parte! Pois esa, e non outra, é a verdadeira liberdade. Polo menos un primeiro indicio da mesma. Pois falta un ingrediente: ti. A liberdade non é un xesto que veña de fóra, senón que nace no noso corazón. É o movemento do corazón que anhela e que desexa ser anhelado. Pero cando algo se pon no medio do camiño, cando bloquea esta acción, entón a liberdade simplemente desaparece.

Estes días moita xente está a descubrir que non sabe vivir soa, que non entende que é verdadeiramente a liberdade. Parecía que antes eramos libres por vivir na rúa, sempre rodeados de xente. Agora, sós e encerrados, a vida esvaécese. O teu corazón está verdadeiramente confinado. E, unha vez máis, non se trata do espazo ou do tempo, trátase de ti. Vivir a liberdade como don de Deus é descubrir que fuches creado para o amor, para elixir e ser elixido (como diría tamén o meu bo amigo Buber).

E o corazón confinado aínda non é maduro. Porque a súa liberdade vívea ao límite cos demais. É facer real esa tremenda frase de Sartre cando di que a nosa liberdade acaba onde comeza a do outro. Que ninguén che veña a pór a cambadela! Non dependas de ninguén. Que cando Deus elixíu a Abrahán e díxolle que saíse da súa terra non lle explicou con quen debía ir e con quen non. Non imaxino a Deus facendo unha lista detallada, como as das vodas! Tratábase de que el seguise a vocación do Señor con aquilo que era a súa vida. E Sara, a súa muller, era a súa vida. Por iso deixou todo o demais atrás. Que hai na túa vida que sexa realmente necesario? Que forma parte do teu corazón que non podes deixar atrás? Porque no confinamento haberá moitas cousas, pero o esencial de cada un de nós neste tempo tamén quedou claro. E o teu corazón, como está?

O confinamento demostra como son as nosas relacións cos outros, como as vivimos e nos afectan. Pero tamén di moito de nós, de como vivimos a nosa vida, do acelerado que anda o noso pulso diario. Netflix, HBO, Instagram, Facebook, Tik Tok ou Whatsapp quizais son o verdadeiro confinamento do corazón. As horas que perdemos nas redes sociais, en conversacións nada produtivas ou en perseguir a unha mosca coa mirada? Tamén temos que aprender a descansar, a divertirnos e mesmo a aburrirnos! Pero o noso corazón ten que ser libre, buscar o infinito e vivindo en relación con aquilo que nos constrúe.

Imaxinemos por un intre que Deus colle o noso corazón, así, agora, co que vivimos até este momento. Haberá mil cosas das que poderiamos avergoñarnos. Pero unha boa pregunta sería: que espazo ocupou Deus na túa vida? Buscáchelo realmente? Fuches tan libre como para vivir a túa vida segundo as túas propias decisións ou seguindo os desexos doutros, os caprichos doutros? Vives atado ás túas apetencias ou tratas de «en todo, amar e servir» ao máis puro espírito ignaciano? Coidas dos que tes preto, ou o teu corazón está aprisionado polo egoísmo e a soberbia?

O confinamento do corazón hoxe ten que rematar. Depende de ti. Porque só ti sabes como está e só ti podes dar por resolto este capítulo na túa vida. Pero non estás só. Es finito! E, aínda que creado para ser libre e amar, Alguén o fixo primeiro por ti. Pídelle a Deus que che axude. A súa graza pódeo todo. Pero non deixes que nada che roube a paz. Tampouco este tempo. Tampouco a corentena. Nin sequera as catro paredes da túa casa. A liberdade permíteche contemplar o horizonte da túa vida, tomar as rendas da mesma e decidirche a amar e ser amado!

Nicolás Susena Presas



domingo, 5 de abril de 2020

APOCALIPSIS


    Covid-19. Un verdadero apocalipsis, el mayor jamás conocido por el Homo Sapiens en sus 300.000 años de historia. Digo “el mayor”, porque nunca hemos sido tantos y porque ningún fenómeno ha tenido tanto impacto global y mediático como este virus submicroscópico, tan pequeño que no se ve en los microscopios.

     Pero cuando digo “apocalipsis” no lo entiendo en el sentido común de cataclismo, sino en el sentido propio del término griego: “revelación”. La apocalíptica es un talante espiritual y un género literario que estuvieron en boga entre judíos y cristianos en una época violenta y crítica (s. IV a.C. – s. II d. C.). Su mejor exponente es el último libro de la Biblia cristiana llamado Apocalipsis, obra fascinante de un profeta cristiano místico y subversivo, escritor genial, durante la cruel persecución del emperador Domiciano, a finales del s. I. Abre los ojos, y ve en la tragedia signos reveladores de la liberación. Y llama a la esperanza, una esperanza paciente y activa, rebelde y pacífica.
  
     Miro y abro los oídos y, del fondo de este panorama desolador, me llegan los ecos de tres mensajes: uno general y dos particulares.

     El Ángel del Bien habla a todos los habitantes de la Tierra, a los últimos primero, y les dice: Nadie sabe, ni yo, qué será de vosotros, de vuestro país y de la humanidad entera dentro de unos meses. Entrad en vuestro interior y asumid, afrontad la incertidumbre humilde y serenamente. En vuestro confinamiento, más aislados y en comunión más profunda que nunca con toda la humanidad, mantened la calma, respirad en paz. Aprended a ser más felices con menos. Y cuidaos. Tan frágiles como sois y os sentís, venga lo que venga, el cuidado personal y mutuo, el cuidado de la Tierra, solo el cuidado, os salvará.

     Y escuchad: “El momento decisivo está a las puertas”. En la pandemia se revela la salvación. Las palabras lo dicen: virus, en latín, significa “veneno”, y en el veneno se encuentra el antídoto. Virus significa también “jugo”. Podéis convertir el jugo venenoso en jugo saludable y sabroso de la vida, o podéis seguir segregando y difundiendo por el planeta vuestros propios venenos –el miedo, la codicia, la competición feroz, la prisa creciente–, mucho más nocivos para el planeta, para los más pobres primero y al final para todos. Podéis sacar lo mejor y lo peor del virus y de vosotros. O bien vuestra especie, tan maravillosa y contradictoria, colapsará del todo, víctima de sus emociones destructivas, o bien dará por fin, personal y colectivamente, un gran salto espiritual hacia una conciencia profunda, universal, ecológica, y entonces renacerá. En vuestras manos está desaparecer o renacer, dice a todos el Ángel de la Vida.

     Abro de nuevo los oídos y escucho. Habla Jesús, el justo condenado, el condenado vencedor, el crucificado viviente, el Mártir, el Testigo veraz de la Vida, y dice a sus “siete Iglesias”, a los dirigentes en primer lugar: Anunciad el Jubileo universal del descanso de todas las criaturas, el perdón universal de las deudas y la comunión de bienes. No os engañéis. Ni esta pandemia ni ninguna otra depende de un Dios Supremo ni de un Satanás maligno. Anunciad la esperanza y llamad a la responsabilidad, no a la confesión de los pecados. Nunca me importó la culpa, sino la sanación. No organicéis exorcismos ni novenas a santos ni a mi madre, vuestra madre María. No os preguntéis “cómo Dios puede permitir esta pandemia y callar”, ni decretéis indulgencias plenarias ni recéis implorando misericordia, como si existiera un Dios que pudiera responder a tales preguntas y otorgar o negar la misericordia según su arbitrio. La Fuente de la Misericordia, el Espíritu de la Vida, la Llama creadora, habita en vuestras entrañas, en el fondo de vuestro corazón, en lo más hondo de la realidad. Dejad que brote y crezca, arda y hable, viva y recree una nueva humanidad.

     Sigo mirando y oigo. Los “cuatro seres animados” –todos los vivientes y el cosmos entero– claman a los poderosos de la Tierra: Arrepentíos, reconoced vuestra responsabilidad y convertíos para el bien de todos y vuestro propio bien. No nos haréis creer que un virus es el problema más grave. El mayor problema es vuestra ambición de poder y de riqueza. Mirad su terrible señal: 9 millones de muertos de hambre al año. Escuchad su grito: vosotros poseéis la vacuna y la guardáis. Venceréis al virus, pero no venceréis a la Tierra que sois y que son también los virus. Venceos a vosotros mismos. Deponed las armas más asesinas: el miedo, la codicia, el poder. Detened este ritmo asfixiante de vida en nombre del desarrollo. Acatad la justicia, la llamada de la humanidad y de la comunidad de los vivientes. Vuestra vieja economía, que data del Neolítico, de la máxima explotación y ganancia particular caiga quien caiga, os ha conducido a todos al abismo. Es la hora de un nuevo Génesis. La hora de empezar de nuevo, de reinventar otra economía del Bien Común, solidaria, cooperativa y ecológica. La hora de implantar una gobernanza mundial justa, democrática, tolerante, respetuosa de las diferencias. Convertíos y vivirá la comunidad de los humanos y de todos los vivientes, y también vosotros viviréis. Solo juntos salvaréis la vida, pues es una.

     Veo un cielo nuevo y una tierra nueva, con un gran Arcoíris. La voz del Espíritu resuena del fondo de la Tierra y del Cosmos infinito: No temáis. Todos los muertos descansan en paz. Vivid en paz. Bebed gratis de la fuente del agua de la Vida. He aquí que hago nuevas todas las cosas. Que la Gracia y la Paz esté con todos. Ven, Maranatha.
José Arregui.

ONDE SE FUNDAMENTA O MUNDO??


Non é a primeira vez que teño a sensación que lles vou a comentar. Pero é verdade que durante a crise do coronavirus esta sensación téñoa presente de forma permanente: parece que todo está construído sobre unha realidade meramente virtual e en canto falla un elemento, todo esvaécese; e onde criamos ter algo non hai nada.

Ás veces, tamén digo que o diñeiro é un número escrito nun papel (ou en disco duro dun banco), de forma que en realidade non tes nada, só un número nun papel que pode perder o seu valor convencional en calquera intre.

A enfermidade é a enfermidade. Non depende de nós. Pero quizais a organización do mundo, si. Este sistema parece que non está preparado para certo tipo de imprevistos que nos deixan na máis absoluta vulnerabilidade, como estamos a ver estes días.

Quizais o que criamos «sólido» era máis ben «gaseoso», sen decatarnos de que unha simple picada podería facer que todo se esfumase e desaparecese.

Se saímos desta, teremos que molestarnos en escavar na nosa vida e na nosa sociedade en busca dun fundamento autenticamente sólido. Necesitamos unhas bases sólidas para todas as dimensións dunha existencia persoal e comunitaria: vida espiritual, conciencia, economía, laboral, familia, etc.

Temos tamén o ofrecemento de Xesucristo que, nunha das súas parábolas, fálanos, precisamente, de construír sobre roca:

«Así pois, todo aquel que escoita as miñas palabras e as pon en práctica será coma o home asisado que edificou a súa casa sobre rocha. Caeu a chuvia, veu a riada, bruou o vendaval batendo na casa; pero non se derrubou porque estaba asentada na rocha. Mais todo o que escoita as miñas palabras e non as leva á práctica, pórtase coma un tolambán que edificou a súa casa sobre area. Caeu a chuvia, veu a riada, bruou o vendaval, e batendo na casa derrubouna, sendo grande a desfeita.

E resulta que, rematando o seu discurso, a xente quedou sorprendida pola súa doutrina; porque lles ensinaba con autoridade e non coma os letrados.». (Mt 7, 24-29)


domingo, 22 de marzo de 2020

CORESMA


Cando comezou o ano creo que ningún eramos conscientes da revolución que ía supor o coronavirus para a nosa vida. Parecíanos algo afastado -no tempo e o espazo- e alleo ás nosas persoas.

Creo que vai ser unha ocasión de ouro para vivir a Coresma. Si, todo ten o seu punto positivo. Pasamos da queixa máis común do noso día a día -non teño tempo- a poder compartir quince días coas nosas familias, amigos, compañeiros ou con quen sexa que fagamos o confinamento. De súpeto vimos como o noso tempo detíñase e que aquilo máis esencial para nós podería ocupar todo o noso tempo. É, en definitiva, o que sucede na Coresma: Deus quere ser o protagonista do noso corazón neste tempo. Xa non pode haber queixas de que nos falta tempo! Podemos orar, ler o Evanxeo diario ou algunha lectura espiritual, rezar o rosario en familia (unha tradición tan común e preciosa no noso país hai unhas décadas), etc.

Priváronnos da comuñón! Pero creo que nos vai levar a valorala e a desexala, a descubrir o que significa que nas misións estean un mes sen celebrarlles a Misa e que privilexio temos nós de poder actualizar o memorial do Sacrificio do Señor. Aínda que xa non é algo tan afastado porque me sucede que eu vou a cada parroquia unha vez ao mes a celebrar a Misa, salvo na principal. Aprender a dar grazas pola Eucaristía e polos sacerdotes.

Pero a nós tamén nos doe celebrar a Misa “sós” (porque sós nunca estamos). Por iso rezamos por cada un de vós, polas vosas familias, polos enfermos, e damos grazas a Deus por todo o persoal sanitario, os transportistas, os que traballan en supermercados, restaurantes, gasolineiras, forzas e corpos de seguridade, e calquera outro tipo de servizo que hoxe se brinda ao noso país neste momento. E imos aproveitar todos os medios de comunicación social para transmitir online a Santa Misa ou unha adoración do Santísimo Sacramento.

E ai, a Semana Santa! Serviranos para unirnos máis á Paixón do Señor. Supoño que será en grao sumo estraño cando nos atopemos só os sacerdotes para celebrar os distintos oficios. Pero viviremos nós tamén o gozo de poder celebrar a Eucaristía, unirémonos ao sufrimento do Señor en Xetsemaní, deixarémonos tocar polo silencio do Calvario e con esperanza camiñaremos no medio da noite guiados pola Luz pascual, sabendo que a Resurrección de Cristo marcará o fin deste tempo.

Certamente paréceme que Deus quixo pór ante nós un símil moi fermoso. Do mesmo xeito que o tempo de Coresma está marcado pola penitencia, a oración e o xaxún que dispoñen o noso corazón para os Misterios da vida de Xesús que imos celebrar, así tamén a Pascua irrompe no medio da noite para encher as nosas vidas coa Luz que iluminará os nosos pasos e depositará no corazón a Paz que nace da Resurrección. Porque é a certeza da nosa vida: Cristo resucitou e vive por amor a nós. E deste xeito, pasaremos do confinamento que o coronavirus nos está ofrecendo, levándonos a vivir unha insospeitada penitencia, oración e xaxún, para que podamos logo estalar de gozo coa Pascua da Resurrección, onde Cristo dá luz ás nosas tristezas e convérteas en verdadeiras alegrías.

Durante este quince días de «reclusión» e illamento, onde non podemos ver a tanta xente que queremos, que non podemos tocalos… non só faranos valorar o bo que é ter a compañía dos demais, como xa dicía Pieper: “é bo que ti existas!”. Senón que, ademais, descubriranos cantas cousas dicímonos nunha mirada, un aloumiño, un apertón de mans ou un abrazo. E fará perceptible a linguaxe do noso corpo, que forma parte do que somos e que manifesta tamén o que o noso corazón sente e vive en cada instante. Nunca sentimos tan preto aos demais que como agora, que os temos tan lonxe!

Por suposto, neste tempo queda evidenciada, unha vez máis, a caridade que vive o noso pobo. Somos xenerosos e entregados, serviciais e comprometidos. Hai todo tipo de persoas, evidentemente. Pero estes días, con tantas pequenas iniciativas que nos van unindo ou que mostra o apoio que damos aos nosos veciños máis vulnerables, brilla a caridade pola súa presenza. O amor de Deus vaise facendo concreto e real en cada pequeno xesto que magnifica a fraternidade humana. É realmente fermoso e emocionante ver como coidamos uns de outros! As circunstancias están a facer que nos unamos entre nós.

Pero sucederá que esta crise acabe. E aínda ninguén calculou cal será a situación que nos atopemos. Sexamos realistas: non vai ser doado. Pero demostramos que podemos vivir este tempo e enfrontalo, sendo responsables e quedando na casa e renunciando a tantas cousas que desexamos para deter esta pandemia. E se podemos co coronavirus, poderemos co que se nos poña diante, coa axuda de Deus. Debemos ter fe e esperanza. Como dicía Bieito XVI: «o presente, aínda que sexa un presente fatigoso, pódese vivir e aceptar se leva cara a unha meta, se podemos estar seguros desta meta e se esta meta é tan grande que xustifique o esforzo do camiño» (Spe Salvi, 1).

Non teñamos medo! Demostramos que podemos traballar unidos e loitar xuntos a pesar da distancia e das dificultades. Deus está connosco. E un bo Pai nunca abandona aos seus fillos. Por iso, este tempo lémbranos que o pobo de Israel, mentres camiñaba polo deserto, estaba sostido pola man do Señor que o acompañaba no medio das adversidades e nos momentos de maior alegría. A Coresma é vivir coa mesma percepción no corazón, sabendo que Deus se fai presente no noso día a día e que sostén o noso existir. É a certeza do Amor.

Aproveitade para rezar, ler, facer exercicio, ver algunha serie ou película, compartir longos intres de diálogo coas vosas familias, e chamade a quen tedes lonxe, con quen vos pelexastes, a quen puidestes ofender. É o tempo do perdón, da reconciliación, da paz. É a hora da conversión que se nos reclama a cada un e que sucede como tempo de graza para todos.

Na Coresma volvemos o corazón a Deus e a nosa mirada detense ante aquilo que é esencial para a nosa vida. Que tempo tan propicio, privados de tantas cousas, para poder colocar no centro do noso día aquilo que é verdadeiramente importante! Pidámoslle a Deus a graza da conversión.

Rezo por vós. Acompáñovos esperanzado neste tempo. Que esta sexa a Coresma máis verdadeira e frutífera da vosa vida (polo menos este ano)!

Nicolás Susena Presas

Non perder a confianza


Non quero insistir no que xa sabemos todos dabondo. Os medios de comunicación e as redes sociais téñennos abundantemente informados.

Á maioría de nós os que se nos pide, ademais de estar na casa e obedecer as demais indicacións, é manter a confianza nos técnicos que están a xestionar esta crise, ao mesmo tempo que nos poñemos nas mans de Deus, o noso Pai, ao que lle pedimos que nos axude a saír desta crise, especialmente aos infectados, e que conceda en descanso eternos aos falecidos.

Estes días lembro moito a seguinte pasaxe evanxélica:

E cando chegaron a onde estaba a xente acercóuselle un home, que de xeonllos lle suplicou:

-Señor, ten compaixón do meu fillo, porque é lunático e sofre moito; xa ten caído no lume e na auga. Presentéillelo aos teus discípulos e non o deron curado.

Respondeu Xesús:

-Xeración incrédula e perversa! Ata cando vos terei que soportar? Traédemo aquí!

Entón Xesús increpou ao demo e saíu del. E desde aquela hora ficou curado o rapaz. Entón achegáronselle os discípulos e preguntáronlle en privado:

-Por que non o demos botado nós?

El respondeulles:

-Pola vosa pouca fe. E asegúrovos que se tivesedes sequera unha fe coma un gran de mostaza, diriádeslle a este monte: “vai de aquí para alá”, e o monte había ir. E nada sería imposible para vós. [Esta clase (de demos) só se expulsa coa oración e o xaxún]» (Mt 17, 14-21)

O xaxún xa o temos dalgún xeito na necesaria corentena con confinamento domiciliario. Se cadra só falta a oración. Ámbalas dúas cousas son necesarias.

Miguel Ángel Álvarez

Párroco da Fonsagrada



domingo, 15 de marzo de 2020

CORONAVIRUS: "NON SOMOS NADA"


No Monte Nebo escultura de Giovanni Fantoni que simboliza a serpente de Moisés abrazada á cruz de Xesucristo
Está claro que non o temos todo controlado. Hai moita información de todo tipo, sábese todo de nós grazas ás novas tecnoloxías, pero ao final non somos donos de nada nin de nós mesmos, e de nada serven todas as programacións, plans e proxectos.

Estes días case non ouvimos falar doutra cousa e, aínda que nun primeiro momento tratamos de non preocuparnos, agora vemos como cada día seguen aumentando os casos. Estamos afeitos a crer que as cousas existen ou non existen segundo como lle parece a cada un, pero a realidade é túzara e non depende do que un queira ou non queira. A realidade é a que é e non cambia polo que eu crea ou deixe de crer.

Situacións como esta son as que nos fan ver de xeito claro que «estamos espidos» e que por nós mesmos «non somos nada» e que a grandeza do ser humano vén de fóra e non é mérito noso. Agora invádenos o pánico, non tanto polo medo á morte, senón pola desesperación de ver que todas aquelas capacidades, que criamos ter, non serven para nada á hora da verdade

De nada serve crernos deuses e querer ocupar o lugar do Deus único e auténtico. Como dicía antes, a realidade é túzara e, antes ou despois, ponnos no noso sitio. Non se trata, por tanto, de ocupar o lugar de Deus, senón de mirar á cruz do seu fillo Xesucristo, que é o verdadeiro antídoto para o mal e a morte.

Neste sentido recomendo a lectura deste episodio de Moisés no éxodo desde Exipto á Terra Prometida que se atopa en Números 21, 4-9, e que se pode ver como unha profecía do valor redentor da cruz de Xesucristo:

“E marcharon do monte Hor polo camiño do Mar Rubio, rodeando o país de Edom, e o pobo comezou a esmorecer polo camiño. E murmuraba o pobo contra Deus e contra Moisés:  “Por que nos fixestes saír de Exipto para morrermos no deserto, pois falta o pan, non hai auga, e a nosa alma sente noxo dese alimento tan miserable?” O Señor enviou contra o pobo serpes velenosas, que o morderon, e morreu moita xente de Israel. O pobo foi onda Moisés e dixéronlle:  “Pecamos por falarmos contra o Señor e contra ti; rógalle ó Señor, para que afaste de nós as serpentes!” Moisés rezou polo pobo, e o Señor díxolle a Moisés:  “Fai unha serpente velenosa, e pona no alto dun mastro: cada un dos mordidos que a mire, vivirá”. Moisés fixo unha serpente de bronce e púxoa na punta dun mastro; e cada un que fora mordido pola serpente, se miraba para a serpente de bronce, quedaba san”.

Miguel Ángel Álvarez

Párroco da Fonsagrada

miércoles, 11 de marzo de 2020

Mensaxe de Francisco para a Coresma 2020


Queridos hermanos y hermanas:

El Señor nos vuelve a conceder este año un tiempo propicio para prepararnos a celebrar con el corazón renovado el gran Misterio de la muerte y resurrección de Jesús, fundamento de la vida cristiana personal y comunitaria. Debemos volver continuamente a este Misterio, con la mente y con el corazón. De hecho, este Misterio no deja de crecer en nosotros en la medida en que nos dejamos involucrar por su dinamismo espiritual y lo abrazamos, respondiendo de modo libre y generoso.


1. El Misterio pascual, fundamento de la conversión

La alegría del cristiano brota de la escucha y de la aceptación de la Buena Noticia de la muerte y resurrección de Jesús: el kerygma. En este se resume el Misterio de un amor «tan real, tan verdadero, tan concreto, que nos ofrece una relación llena de diálogo sincero y fecundo» (Exhort. ap. Christus vivit, 117). Quien cree en este anuncio rechaza la mentira de pensar que somos nosotros quienes damos origen a nuestra vida, mientras que en realidad nace del amor de Dios Padre, de su voluntad de dar la vida en abundancia (cf. Jn 10,10). En cambio, si preferimos escuchar la voz persuasiva del «padre de la mentira» (cf. Jn 8,45) corremos el riesgo de hundirnos en el abismo del sinsentido, experimentando el infierno ya aquí en la tierra, como lamentablemente nos testimonian muchos hechos dramáticos de la experiencia humana personal y colectiva.

Por eso, en esta Cuaresma 2020 quisiera dirigir a todos y cada uno de los cristianos lo que ya escribí a los jóvenes en la Exhortación apostólica Christus vivit: «Mira los brazos abiertos de Cristo crucificado, déjate salvar una y otra vez. Y cuando te acerques a confesar tus pecados, cree firmemente en su misericordia que te libera de la culpa. Contempla su sangre derramada con tanto cariño y déjate purificar por ella. Así podrás renacer, una y otra vez» (n. 123). La Pascua de Jesús no es un acontecimiento del pasado: por el poder del Espíritu Santo es siempre actual y nos permite mirar y tocar con fe la carne de Cristo en tantas personas que sufren.

2. Urgencia de conversión

Es saludable contemplar más a fondo el Misterio pascual, por el que hemos recibido la misericordia de Dios. La experiencia de la misericordia, efectivamente, es posible sólo en un «cara a cara» con el Señor crucificado y resucitado «que me amó y se entregó por mí» (Ga 2,20). Un diálogo de corazón a corazón, de amigo a amigo. Por eso la oración es tan importante en el tiempo cuaresmal. Más que un deber, nos muestra la necesidad de corresponder al amor de Dios, que siempre nos precede y nos sostiene. De hecho, el cristiano reza con la conciencia de ser amado sin merecerlo. La oración puede asumir formas distintas, pero lo que verdaderamente cuenta a los ojos de Dios es que penetre dentro de nosotros, hasta llegar a tocar la dureza de nuestro corazón, para convertirlo cada vez más al Señor y a su voluntad.

Así pues, en este tiempo favorable, dejémonos guiar como Israel en el desierto (cf. Os 2,16), a fin de poder escuchar finalmente la voz de nuestro Esposo, para que resuene en nosotros con mayor profundidad y disponibilidad. Cuanto más nos dejemos fascinar por su Palabra, más lograremos experimentar su misericordia gratuita hacia nosotros. No dejemos pasar en vano este tiempo de gracia, con la ilusión presuntuosa de que somos nosotros los que decidimos el tiempo y el modo de nuestra conversión a Él.

3. La apasionada voluntad de Dios de dialogar con sus hijos

El hecho de que el Señor nos ofrezca una vez más un tiempo favorable para nuestra conversión nunca debemos darlo por supuesto. Esta nueva oportunidad debería suscitar en nosotros un sentido de reconocimiento y sacudir nuestra modorra. A pesar de la presencia —a veces dramática— del mal en nuestra vida, al igual que en la vida de la Iglesia y del mundo, este espacio que se nos ofrece para un cambio de rumbo manifiesta la voluntad tenaz de Dios de no interrumpir el diálogo de salvación con nosotros. En Jesús crucificado, a quien «Dios hizo pecado en favor nuestro» (2 Co 5,21), ha llegado esta voluntad hasta el punto de hacer recaer sobre su Hijo todos nuestros pecados, hasta “poner a Dios contra Dios”, como dijo el papa Benedicto XVI (cf. Enc. Deus caritas est, 12). En efecto, Dios ama también a sus enemigos (cf. Mt 5,43-48).

El diálogo que Dios quiere entablar con todo hombre, mediante el Misterio pascual de su Hijo, no es como el que se atribuye a los atenienses, los cuales «no se ocupaban en otra cosa que en decir o en oír la última novedad» (Hch 17,21). Este tipo de charlatanería, dictado por una curiosidad vacía y superficial, caracteriza la mundanidad de todos los tiempos, y en nuestros días puede insinuarse también en un uso engañoso de los medios de comunicación.

4. Una riqueza para compartir, no para acumular sólo para sí mismo

Poner el Misterio pascual en el centro de la vida significa sentir compasión por las llagas de Cristo crucificado presentes en las numerosas víctimas inocentes de las guerras, de los abusos contra la vida tanto del no nacido como del anciano, de las múltiples formas de violencia, de los desastres medioambientales, de la distribución injusta de los bienes de la tierra, de la trata de personas en todas sus formas y de la sed desenfrenada de ganancias, que es una forma de idolatría.

Hoy sigue siendo importante recordar a los hombres y mujeres de buena voluntad que deben compartir sus bienes con los más necesitados mediante la limosna, como forma de participación personal en la construcción de un mundo más justo. Compartir con caridad hace al hombre más humano, mientras que acumular conlleva el riesgo de que se embrutezca, ya que se cierra en su propio egoísmo. Podemos y debemos ir incluso más allá, considerando las dimensiones estructurales de la economía. Por este motivo, en la Cuaresma de 2020, del 26 al 28 de marzo, he convocado en Asís a los jóvenes economistas, empresarios y change-makers, con el objetivo de contribuir a diseñar una economía más justa e inclusiva que la actual. Como ha repetido muchas veces el magisterio de la Iglesia, la política es una forma eminente de caridad (cf. Pío XI, Discurso a la FUCI, 18 diciembre 1927). También lo será el ocuparse de la economía con este mismo espíritu evangélico, que es el espíritu de las Bienaventuranzas.

Invoco la intercesión de la Bienaventurada Virgen María sobre la próxima Cuaresma, para que escuchemos el llamado a dejarnos reconciliar con Dios, fijemos la mirada del corazón en el Misterio pascual y nos convirtamos a un diálogo abierto y sincero con el Señor. De este modo podremos ser lo que Cristo dice de sus discípulos: sal de la tierra y luz del mundo (cf. Mt 5,13-14).

Roma, junto a San Juan de Letrán, 7 de octubre de 2019
Memoria de Nuestra Señora, la Virgen del Rosario

Francisco

martes, 3 de marzo de 2020

Outra vez a Coresma...


Aunque no se note y muchos ni se enteren o ni lo sepan. Es más noticia en los medios el comienzo del Ramadán que el inicio de la Cuaresma. Eso sí, celebraremos y hasta prolongaremos las fiestas del carnaval, pero de la Cuaresma, por lo general, ni idea.

Tres palabras, tres actitudes resumen tradicionalmente estos 40 días que acabamos de iniciar, un año más, para prepararnos a la Pascua: orar, ayunar y dar…


Orar para buscar más a Dios en nuestras vidas, aunque nos resulte con frecuencia un “Amigo difícil” de entender y hasta de aceptar. Las cosas materiales, aquello que podemos controlar y en cierto modo dominar y poseer no nos llenan el corazón. Solo Dios, en el misterio de su persona y de sus designios, nos aporta plenitud y sentido a través de su Palabra.

Ayunar. No solo de alimentos apetecibles. También de cosas prescindibles, de hábitos que no nos ayudan para nada, de comodidades que nos amodorran y nos vuelven pasivos ante las necesidades del otro. Ante la obsesión consumista que provoca necesidades artificiales, nos olvidamos de lo esencial, acabamos insatisfechos y nuestra vida termina vaciándose de sentido.

Y dar. O lo que es lo mismo: compartir. Es la consecuencia de lo anterior. Cuando vamos cayendo en la cuenta de que “solo Dios basta”. Cuando le vamos tomando gusto cotidianamente a hábitos más austeros y nos sentimos mejor
…, entonces uno se “descentra”, es decir: sale de sí mismo y se abre solidariamente a los demás.

Este es el camino que ha de recorrer el creyente para estar atento al “paso” - a la pascua - del Señor por nuestras vidas.
Antonio Rodríguez Basanta 
Publicado: 02/03/2020: 15

lunes, 2 de marzo de 2020

Coresma e Corentena


Los dos términos suenan casi igual, pero su significado es antagónico. Cuaresma es someterse a unas normas penitenciales o contemplativas, en reconocimiento de no haber observado lo prescrito, con el fin de desagraviar a la persona ofendida y reconciliarnos con ella.

  
En cuarentena se halla aquel que no se reconoce culpable del incumplimiento de sus deberes, y está a la espera de que se aclare su responsabilidad.

La cuaresma se diferencia del adviento, en que éste es «un camino hacia la pascua navideña», mientras que el tiempo cuaresmal es «un alto en el camino», para comprobar si la ruta en que nos hallamos, conduce certeramente a la pascua de resurrección, o tenemos que rectificar. Y al caer en la cuenta de que en mil ocasiones nos hemos apartado del buen camino, nos imponemos penitencias en expiación del mal que no quisiéramos haber hecho.

El clima cuaresmal es de tristeza, semejante a la del peregrino que ansía llegar al santuario, y le tarda alcanzar la meta. La situación de desierto no les satisface: allí todo es carencia. Nada del desierto satisface las ansias del peregrino. Ansía otros valores. Las tentaciones de instalar su tienda en el arenal, tienen poca fuerza para el caminante.

Busca otras metas y trata de nutrirse de otros manjares. Las amarguras del desierto le traen a la memoria el remordimiento de las infidelidades pretéritas. Y esto le anima a seguir caminando hacia situaciones nuevas. La culpa le abruma, pero la esperanza le anima a proseguir en su empeño, y las renuncias que le impone el caminar, las considera pequeños sacrificios para alcanzar la tierra prometida.

En la vida cristiana, el tiempo de desierto no es tiempo de castigo: es tiempo de penitencia y, a la vez, es tiempo de gracia. Es un tiempo de entrenamiento, que capacita al peregrino para superar las dificultades que le surgirán en el futuro.

Tomemos ejemplo del comportamiento de los antiguos padres del desierto, Moisés y Elías, que en el tiempo del exilio, recordaron constantemente a los israelitas que, si eran fieles al Señor; arribarían a la tierra de promisión, y, sobre todo, tomemos ejemplo de Jesucristo, que durante los cuarenta días que pasó en el desierto, preparándose para el ministerio de su vida pública, no descuidó el ayuno y la oración, para mantener su cercanía al Padre. También a Él le acometieron las tentaciones para que sucumbiera en su empeño mesiánico, pero no le vencieron, porque se había preparado concienzudamente con el ayuno y la oración cuaresmales.

Fundamentalmente, la cuaresma tiene una dimensión de conversión que implica «arrepentimiento» por el mal hecho, y otra dimensión de “reconciliación”, la vuelta a la casa del Padre. Cuando estas dos condiciones se cumplen, en la casa del Padre hay fiesta como nunca la hubiera, y hay desbordante alegría en el corazón del hijo, el cual es acogido como si no hubiera pasado nada, porque Dios perdona y olvida ya que, puesto a amar, ama para siempre.

Mons. Indalecio Gómez Varela
Canónigo S. I. Catedral Basílica de Lugo