ORACIÓN DA SEMENTE

Ser como un gran de trigo,

pequena semente,

que garda no seu interior a posibilidade de ser pan,

para ofrecerse, sinxelo, cotián,

a todo o que o necesite.

Ti nos chamas a ser semente, Señor.

E a semente,

que está chea de vitalidade e potencial,

debe morrer a ser semente

para converterse en planta e crecer.

A túa vida amósanos

que é posible morrer para vivir.

Entregar todo para ser para os demais...

Pura ofrenda e doazón.

Ensínanos, Señor,

a entregar a nosa vida

ao servizo do Evanxeo e da vida dos outros.

Ensínanos a ser semente

para dar froitos en abundancia.

Para crecer,

unha semente necesita

terra boa e auga xenerosa.

Señor, a túa vida amósanos

que a mellor terra

é a realidade de todos os días

e as necesidades dos outros,

chámanos a plantar a nosa semente

nas situacións que vivimos,

na vida que compartimos,

na terra de hoxe, aquí e agora.

Queremos ser semente de cambio e Reino

no mundo que vivimos,

axúdanos Señor!

O teu exemplo ensínanos

que a auga verdadeira

é a que nace da Palabra,

pozo de auga viva ofrecida para todos.

Ensínanos, Señor,

a regar as nosas sementes coa túa Palabra.

Axúdanos a coñecela,

amósanos como saborear a súa mensaxe,

para que impregne a nosa existencia

e que empape noso camiñar.

Queremos ser sementes de cambio e Reino;

e necesitamos ser fecundados pola túa Palabra.

Axúdanos Señor!

Marcelo A. Murúa

Lecturas

DOMINGO XXII DO TEMPO ORDINARIO, CICLO B

PRIMEIRA LECTURA Dt 4, 1-2. 6-8

LECTURA DO LIBRO DO DEUTERONOMIO

Non engadades nada á palabra que vos falo... cumpride os mandamentos do Señor

Faloulle Moisés ó pobo dicindo:

E agora, Israel, escoita as leis e decretos que eu vos ensino a cumprir para que vivades, entredes e tomedes posesión da terra que o Señor, Deus dos vosos pais, vos entrega. Non engadades nada ás palabras dos mandamentos que eu vos ordeno, nin lles quitedes nada, cumprindo as ordes do Señor, o voso Deus, que eu vos impoño.

Observádeos e poñédeos en práctica, pois isto será a vosa pericia e a vosa sabedoría ós ollos dos pobos. Estes, ó escoitaren todos estes mandamentos, dirán: esta gran nación é o pobo máis experto e máis sabio, pois, ¿que gran nación ten os seus deuses tan cerca de si como está o Señor, noso Deus, sempre que o invocamos? E ¿que gran nación ten mandamentos e preceptos tan xustos coma esta lei que hoxe eu vos propoño?

SALMO RESPONSORIAL Sal 14, 2-3a. 3cd-4ab. 5

R/ (1a): ¿Quen, Señor, se hospedará na túa tenda?

Aquel que anda rectamente e practica a xustiza:

 que ten sinceridade no corazón

 e non calumnia coa súa lingua;

o que non lle fai mal ó veciño

e non difama ó seu próximo;

o que estima desprezable ó malvado

e apreza ós que temen ó Señor;

o que non presta con usura o seu diñeiro

e non se deixa subornar contra o inocente.

Quen así se comporte,

endexamais non perecerá.

 

SEGUNDA LECTURA Sant 1, 17-18. 21b-22. 27

LECTURA DA CARTA DE SANTIAGO APÓSTOLO

Cumpride a palabra

Benqueridos irmáns e irmás:

Todo bo regalo e toda dádiva perfecta vén de arriba, do Pai dos luceiros, en quen nin hai cambios nin tempos de sombras. Pola súa vontade tróuxonos á vida coa palabra da verdade, para que fosemos como as primicias das súas criaturas.

Acollede docilmente a Palabra enxertada en vós, que pode salva-las vosas vidas. Sede cumpridores da Palabra e non vos contentedes con escoitala xustificándovos con razóns enganosas.

A relixión limpa e sen lixo ningún ós ollos de Deus Pai é esta: mirar polos orfos e polas viúvas nas súas coitas e gardarse da contaminación deste mundo.

ALELUIA Sant 1, 18:

Libremente enxendrounos o Pai por medio da palabra da verdade

para sermos primicias da súa creación

EVANXEO Mc 7, 1-8. 14-15. 21-23

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS

Rexeitáde-los mandados de Deus e agarrádesvos ás tradicións dos homes.

 Reuníronse con Xesús un grupo de fariseos con algúns letrados chegados de Xerusalén, e viron ós discípulos comer con mans impuras, é dicir, sen antes lavaren as mans. (É sabido que os fariseos e os xudeus todos non comen sen lavaren ben as mans, seguindo así as vellas tradicións; e cando chegan da rúa, tampouco comen sen se bañaren antes; tamén están moi apegados a outras tradicións, coma o lavar vasos, xerras e bandexas). Por iso os fariseos e mailos escribas preguntáronlle:

 -¿Por que os teus discípulos non se portan conforme a tradición dos devanceiros, senón que comen con mans impuras?

 El contestoulles:

 -¡Que ben profetizou Isaías de vós, hipócritas, como está escrito:

 Este pobo hónrame cos labios,

 pero o seu corazón está lonxe de min.

 Danme un culto inútil,

 porque a doutrina que ensinan

 non son máis que costumes humanos.

 Rexeitáde-los mandados de Deus e agarrádesvos ás tradicións dos homes.

 E convocando á xente, dicíalles:

 -Escoitádeme todos e procurade entender. Nada do que hai fóra do home pode manchalo ó entrar nel; pero o que sae do home, iso si que o mancha. Porque de dentro, do corazón do home, xorden os malos pensamentos, as fornicacións, os roubos, os asasinatos, os adulterios, as cobizas, as maldades, os fraudes, os desenfreos, as envexas, as blasfemias, a soberbia, os desatinos. Todos eses males saen de dentro e manchan o home.

Comentario

O sentido de pobo está sempre marcado polo esforzo de camiñar xuntos, de unir, de prantexar tarefas e propostas en común. Por iso Xosué reúne ás tribos para compartir co pobo canto lles pasaba, afastando a tentación do individualismo, de ir cada un ao seu, do tan habitual entre nós: sálvese quen poida. Reunidos, comparte co pobo a súa inquedanza, á vez que fai unha sentida confesión de fe: “eu e a miña familia serviremos ao Señor”. Terémolo nós así de claro como Xosué?. Ou tamén somos dos que nos gusta nadar entre dúas ou máis augas, e buscamos xustificacións porque estamos cómodos adecuando a vivencia da fe á nosa comenencia, rebaixándoa das súas esixencias e caendo na mediocridade que non fai máis que producir baleiro en nós e conformidade para non achegarse aos que non ven en nós testemuño algún, senón beatería ritualista puramente externa e sen fondura algunha?. É Deus para nós todo, ou é que temos outros deuses que nos enchen o tempo, pero que dificilmente poden dar sentido á nosa vida?. Somos o suficientemente humildes como para descubrir a súa presenza no día a día da nosa vida?. Temos feito algunha vez o exercicio -tan reparador!- de pensar que tería sido a nosa vida sen a presenza de Deus?. Ou a planicie na que habitualmente vivimos fainos tan preguiceiros que mesmo nos impide preguntarnos sobre os porques e para que da nosa vida?. Verdadeiramente, Deus é o noso Deus?.

Como o pobo de Israel, tamén nos hoxe somos invitados a preguntarnos se é a Deus a quen loamos, na humildade e na ledicia; se é o que descubrimos cando traballamos e nos comportamos con xustiza, con capacidade de escoita, con sensibilidade e cercanía aos problemas e dificultades que as persoas máis achegadas están a sufrir. Reunirnos os domingos, dedicar este tempo a compartir e celebrar a fe non é unha cousas máis que facemos ao longo da semana, senón o momento privilexiado no que nos atopamos xuntos os que sabemos que Deus non só é importante na nosa vida, senón o cimento desde do que imos desenvolvendo todas e cada unha das nosas opcións e das decisións que debemos tomar, persoal ou comunitariamente, sobre aquelas cuestións nas que está en xogo o ser un non ser felices. E iso non o poderiamos facer, se como nos di Paulo, non somos ben guiados uns cos outros por respecto a Cristo.

De aí que as súas palabras, cando son acollidas con sinceridade, sen dobreces, sen buscar o que nos convén -que non se identifica moitas das veces nin co xusto nin co mellor-, non poden ser outra cousas mais ca espírito e vida. É dicir, alento, estímulo, forza, esperanza, sentido, guieiro... camiño de salvación e realización persoal. Claro que nos custa, dado o ritmo de vida que levamos e a pouca atención que prestamos á reflexión á hora de tomar decisións importantes na nosa vida. Porque, acostumamos a axudarnos da oración, da reflexión e meditación da palabra de Deus cando temos que tomar decisións que poden marcar presente e futuro?. Deixamos que esa Palabra vaia enchoupándonos para que sexa medio desde o que poder analizar, sen presas e con sinceridade, a vida e as diferentes vertentes que nela nos van aparecendo?. Ou mais ben somos dos que dicimos crer en Deus porque poñemos velas, pedimos misas, facemos promesas... pero nunca facéndonos as preguntas desde o corazón da Palabra de Deus; Palabra sempre viva e actual e que non pasa de moda. Tamén podemos actuar, como lle ocorría as veces aos discípulos, porque non lles conviña, xustificándonos e dicindo que como a aplicación desa Palabra á nosa vida é moi dura e difícil, buscamos vivir ao “meu xeito” no “cumpro e no minto”, é dicir: falar unha cousas e facer outra totalmente contraria, producindo unha bipolaridade coa que pretendemos enganarnos a nós mesmos e aos demais, pero dificilmente conseguiremos facelo con Deus. Si de verdade sabemos que as súas palabras son espírito e vida, comecemos, desde xa, a poñelas en práctica. Non esperemos máis.

Remol.

LECTURAS

DOMINGO XXI DO TEMPO ORDINARIO

PRIMEIRA LECTURA  Xos 24, 1-2a. 15-17. 18b

LECTURA DO LIBRO DE XOSUÉ

Serviremos ó Señor, porque El é o noso Deus

Xuntou Xosué a tódalas tribos de Israel en Xequem, e chamou ós anciáns de Israel, ós xefes, ós xuíces e mais ós oficiais, e presentounos diante de Deus. E Xosué falou a todo o pobo deste xeito:

Se vos anoxa servir ó Señor, escollede hoxe a quen ides servir: se ós deuses que serviron vosos pais na outra banda do río, ou ós deuses dos amorreos, os da terra que habitades. Eu e maila miña familia serviremos ó Señor".

E respondeu o pobo:

-"Lonxe de nós arredármonos do Señor para servir a outros deuses, pois o Señor, o noso Deus, fíxonos subir a nós e a nosos devanceiros da terra de Exipto, da casa do asoballamento, e fixo diante de nós aqueles grandes prodixios e protexeunos ó longo de todo o camiño que percorremos, e mais por tódolos poboados por onde pasamos. Así que tamén nós serviremos ó Señor, pois El é o noso Deus".

SALMO RESPONSORIAL Sal 33, 2-3. 16-17. 18-19. 20-21. 22-23

R/ (9a): Gustade e vede que bo é o Señor

Eu bendigo ó Señor en todo instante,

teño sempre na boca a súa louvanza;

gloríome no Señor,

e os humildes alégranse, ó escoitalo.

Os ollos do Señor están cara ós xustos,

os seus oídos cara ó seu clamor;

mais o Señor mira con enfado ós malvados,

para borrar da terra a súa memoria.

Claman aqueles, e o Señor escoita,

líbraos de tódalas angustias.

O Señor está preto do aflixido,

salva ó asoballado.

Moitos son os males dos xustos,

pero de todos os libra o Señor.

El coida dos seus ósos,

nin un só romperán.

A maldade mata ó impío;

quen aborrece os xustos será castigado.

O Señor redime os seus servos:

non será castigado quen a El se acolle.

SEGUNDA LECTURA Ef 5, 21-32

LECTURA DA CARTA DE SAN PAULO APÓSTOLO ÓS EFESIOS

Este é un sacramento grande, falo de Cristo e da Igrexa

Irmáns e irmás:

Sede ben guiados uns cos outros por respecto a Cristo: as mulleres sométanse ós propios maridos, coma se fose o Señor, pois o marido é cabeza da muller, coma tamén Cristo é cabeza da Igrexa, o salvador do corpo. E, coma a Igrexa se somete a Cristo, así tamén as mulleres ós seus maridos, en todo.

Homes, amade as vosas mulleres, coma tamén Cristo amou a Igrexa e se entregou por ela para santificala, purificándoa co baño de auga na palabra, e para presentala deste xeito diante de si, radiante, sen lixo nin enruga nin cousa polo estilo senón santa e inmaculada. Así deben tamén os maridos ama-las súas mulleres coma os seus propios corpos. Quen ama a súa muller, ámase a si mesmo, porque ninguén odiou endexamais a súa propia carne senón que a mantén e aquece, como fai Cristo coa Igrexa, porque somos membros do seu corpo.

Por iso deixará o home a seu pai e maila súa nai e unirase á súa muller e serán os dous un único ser. Grande misterio é este e eu refíroo a Cristo e á Igrexa.

ALELUIA Cf Xn 6, 63c. 68c:

As túas palabras, Señor, son espírito e vida;

tes palabras de vida eterna.

EVANXEO Xn 6, 60-69

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN

E ¿onda quén imos ir? Ti tes palabras de vida eterna

Moitos dos discípulos de Xesús dixeron:

-¡Que dura é esta doutrina! ¿Quen pode admitir tal cousa?

Comprendendo Xesús que os seus discípulos murmuraban do asunto, díxolles:

-¿Escandalízavos iso? ¿E logo se viséde-lo Fillo do Home subindo a onde estaba antes? O espírito é quen dá vida, a carne non vale para nada; as palabras que eu vos falei, son espírito e son vida. E, aínda así, hai algúns de vós que non cren.

Pois ben sabía Xesús desde o principio quen eran os que non crían e mais quen o había de entregar. E proseguiu:

-Por iso téñovos dito que ninguén pode vir a min, se non llo concede o Pai.

Desde aquela moitos dos seus discípulos botáronse para atrás, e xa non andaban con el.

Preguntoulles entón Xesús ós Doce:

-¿Vós tamén vos queredes ir?

Respondeulle Simón Pedro:

-Señor, ¿e onda quen imos ir? Ti tes palabras de vida eterna, e nós cremos e recoñecemos que ti e-lo Santo de Deus.

Comentario

*        A vida de cada un de nós vaise desenvolvendo non de calquera xeito, senón desde unhas referencias, referencias ás que chamamos valores, exemplos, principios... e que pouco a pouco van facéndonos, modulándonos para que o noso xeito de actuar, pensar e vivir se adecúen a elas. Por iso son tan importantes e nos marcan. Dicimos moitas veces que esta ou aquela persoa, este xeito de actuar ou esta actitude fixéronnos pensar e decidiron o camiño que tomamos nun determinado momento e que nos influíu para toda a vida. Tendo isto en conta, podemos fixarnos, logo, no que nos di a primeira lectura que escoitamos hoxe: Sabedoría construíu a súa casa, tallou as súas sete columnas. Cando a Biblia nos fala dos sabios quere referirse á experiencia que un/a vai acumulando a medida que a súa vida madura e se desenvolve. Unha experiencia que nos axuda a non repetir erros, a aprender do que outros fixeron, ben ou mal, xa sexa para facer o mesmo ou para rexeitar ese modo de actuar. E así, pouco a pouco, un vai, como nos di o libro dos Proverbios, construíndo a súa casa; non sobre area, senón sobre as columnas de canto axuda a que nos sintamos a gusto co que facemos e co xeito de actuar e facer as cousas. Só desde un actuar maduro, responsable e reflexivo, podemos entender que necesitamos de coherencia no actuar; unha coherencia que nos afasta da improvisación e nos remite á necesidade de ir clarificando a nosa escala de valores, para que desde ela poidan ir aparecendo as actitudes que nos fan sentir a gusto co que somos e facemos, sen falsas culpabilizacións e insatisfaccións permanentes por querer ser coma todos, esquecendo que cada un de nós somos únicos e irrepetibles.

*        Porque non somos feitos en serie nin temos que comportarnos de maneira uniforme en ningún sitio, e moito menos á hora de decidir sobre a nosa vida, podemos entender ben as palabras da carta de Paulo aos efesios. Mellor, non só entendelas, senón subscribilas, inda que teñan pasado dous mil anos desde que foron escritas. Si, porque ter tino, ser sensatos, aproveitar o tempo, non ser irreflexivos... son expresións que temos escoitado e utilizado nós mesmos moitas veces, e que poñen de manifesto o importante que é non actuar, inda que nos custe, de xeito arroutado, pois ademais de non levar a nada, acaba facéndonos sentir mal, con sensación de ternos equivocado. Nestes momentos nos que algúns se esforzan, e moito, en facernos crer que as cousas teñen que ser así e non poden ser de outro xeito, non quedándonos outra máis que a resignación, canto lle di Paulo a aqueles cristiáns de Éfeso ten para nós forza suficiente como para superar a tentación de deixarnos ir ou de escoitar os cantos de serea desesperanzados que día a día nos van chegando, para conseguir transformalos en actitudes activadoras de constancia e esforzo que nos leven a encarar o momento presente, -difícil e duro, para que negalo!-, non desde o pesimismo de que non hai outra, senón poñéndolle tino ao que escoitamos, sensatez ao que facemos e reflexión á complexa realidade na que vivimos inmersos. Se dicimos que a fe hai que rezala en comunidade e celebrala dentro dos templos; tamén dicimos que é necesario vivila no medio do mundo, no día a día cheo de contrastes e situacións ás que é necesario poñerlle os rostros de tantas persoas para as que estes momentos están a resultar difíciles e lles van provocando a exclusión e o esquecemento, como se foran simples números en estatísticas, esquecendo que son persoas, coma nós, ás que non podemos nin esquecer nin virarlle as costas. O seguimento de Xesús, as convicións de fe, maniféstanse desde o íntimo que un cre, pero móstranse no actuar con verdade e sinceridade á hora de vivir. É aí onde verdadeiramente mostramos a vontade de Deus.

*        O discurso do Pan de vida que desde hai varias semanas vimos lendo nas celebracións do domingo, volve incidir na forza -simbólica e real-, do pan na vida dos seres humanos. Pan que nos remite aos irmáns; pan que fai presente a Deus para levalo con nós e ser empuxe e alento diante da dureza da situación actual; pan solidario que se concreta en non torcer a cara diante do que está pasar, senón, no pouco e no moito, en abrir a man e ofrecer tempo, medios, ideas, propostas e dispoñibilidade a quen as necesite; pan de verdade nun momento no que o engano, a mentira, a manipulación ou o aproveitamento dos máis débiles nos fai perder a confianza nos demais e nos volve escépticos e desconfiados. Nunha palabra, pan que alimente as nosas vidas deixándonos a forza para loitar por elas desde a unión construída na busca contra o fatalismo, superando a tentación individualista do sálvese o que poida. O Pan da Eucaristía, Cristo, volve ofrecérsenos non como rito, senón como presenza viva en nós para que non renunciemos a anuncialo alí onde esteamos.

LECTURAS

DOMINGO XX DO TEMPO ORDINARIO

PRIMEIRA LECTURA Prov 9, 1-6

LECTURA DO LIBRO DOS PROVERBIOS

Comede o meu pan e bebede o viño que mesturei para vós

A Sabedoría construíu a súa casa

tallou as súas sete columnas,

fixo a matanza do gando, mesturou o seu viño,

e preparou a súa mesa;

despachou as súas criadas a anuncia-lo convite

polos altos da cidade:

-"Quen sexa inxenuo, que se achegue aquí";

ó que carece de siso dille:

-"Vide, comede do meu pan

e bebede do viño que mesturei,

deixade a vosa inxenuidade e viviredes,

camiñade pola vía da intelixencia".

SALMO RESPONSORIAL Sal 33, 2-3. 10-11. 12-13. 14-15

R/ : Gustade e vede que bo é o Señor

Eu bendigo ó Señor en todo instante,

teño sempre na boca a súa louvanza;

gloríome no Señor,

e os humildes alégranse, ó escoitalo.

Temede ó Señor os seus devotos,

pois nada lles falta ós que o temen.

Empobrecen os ricos, pasan fame,

pero ós que buscan ó Señor ningún ben lles faltará.

Vinde, fillos; escoitade:

ensinaréivo-lo temor do Señor.

¿Quen ama a vida

e arela días de prosperidade?

Garda a túa lingua do mal,

os teus labios de falas enganosas.

Arrédate do mal e fai o ben,

busca a paz, corre tras ela.

SEGUNDA LECTURA Ef 5, 15-20

LECTURA DA CARTA DE S.PAULO ÓS EFESIOS

Comprendede cal é a vontade do Señor

Irmáns e irmás:

Mirade con tino como camiñades: non coma atolados senón coma sensatos, aproveitando ben este tempo, que corren días malos. Por iso, non sexades irreflexivos;  ó contrario, tratade de comprender cal é a vontade do Señor.

Non vos emborrachedes con viño, que leva á libertinaxe; en vez diso enchédevos de Espírito, falando entre vós con salmos, himnos e cánticos espirituais, cantando e salmodiando con toda a alma para o Señor e dándolle gracias decote a Deus Pai, por todo, no nome do noso Señor Xesús Cristo.

ALELUIA Xn 6, 56:

Quen come a miña carne e bebe o meu sangue,

permanece en min e eu nel, di o Señor

EVANXEO Xn 6, 51-58

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN

A miña carne é verdadeira comida e o meu sangue é verdadeira bebida

Naquel tempo díxolle Xesús á xente:

Eu son o pan vivo que baixou do ceo: se alguén come deste pan, vivirá para sempre; e o

pan que eu darei, é a miña carne, para a vida do mundo.

Discutían entón entre eles os xudeus:

-¿Como pode este darnos a come-la súa carne?

Díxolles entón Xesús:

-Con toda verdade volo aseguro: se non coméde-la carne do Fillo do Home e non bebéde-lo seu sangue, non teredes vida en vós. Quen come a miña carne e bebe o meu sangue,

ten vida eterna e eu resucitareino no derradeiro día. Pois a miña carne é verdadeira

comida e o meu sangue é verdadeira bebida. Quen come a miña carne e bebe o meu

sangue, permanece en min e eu nel. Así coma o Pai, que me mandou, vive e eu vivo

polo Pai, así tamén quen me coma vivirá por min. Este é o pan que baixou do ceo; non

coma o que comeron os pais que mesmo así morreron: quen come este pan, vivirá para

sempre.

ASUNCIÓN DE MARÍA

SOLEMNIDADE DA ASUNCIÓN DA VIRXE MARÍA - 15 de agosto

Primeira Lectura  Ap 11, 19a; 12, 1-6a. 10ab

LECTURA DO LIBRO DA APOCALIPSE

Unha muller vestida do sol e coa lúa baixo dos seus pés

            Abriuse o santuario celeste de Deus e apareceu a arca da súa alianza no seu santuario.

            E apareceu no ceo un gran sinal: unha muller vestida co sol, coa lúa baixo dos seus pés e, na cabeza, unha coroa de doce estrelas. Estaba embarazada e berraba cos retorzóns e as dores do parto.

            Apareceu outro sinal no ceo: era un gran dragón vermello, que tiña sete cabezas e dez cornos e nas cabezas sete diademas. Co seu rabo arramplaba cunha terceira parte das estrelas do ceo e botábaas na terra.

            O dragón plantouse diante da muller que estaba para dar a luz, coa idea de engulirlle o filliño en canto nacese.

            Tivo un fillo varón; aquel que cun caxato de ferro ha rexer todas as nacións.

            Pero Deus arrebatou o filliño da muller onda si, ao seu trono. E a muller fuxiu para o deserto.

            E oín un gran berro no ceo, que dicía:

            "Arestora chegou a vitoria, o poder, e o reino do noso Deus, así como a soberanía do seu Mesías".

Palabra do Señor        R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL   Sal 44, 10bc. 11-12ab. 16

R/.  (10b):  Á túa dereita está a raíña, engalanada con ouro de Ofir.

Fillas de reis veñen encontrarte;

de pé á túa dereita está a raíña

engalanada con ouro de Ofir.

Escoita, filla, e mira e presta atención:

esquece o teu pobo e a casa de teu pai.

O rei está enfeitizado da túa fermosura:

réndelle homenaxe, pois el é o teu señor.

Condúcena con xúbilo algareiro,

van entrando no pazo do rei.

Segunda Lectura  1 Cor 15, 20-27

LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS CORINTIOS

Primeiro, Cristo; despois, os que son de Cristo

            Irmáns:

            Cristo resucitou dos mortos, como primicia dos que adormecen.

            Porque xa que por un home entrou a morte, tamén por un home chegou a resurrección dos mortos.

            Igual que todos morren por Adán, así tamén revivirán todos por Cristo.

            Pero cada un no seu momento: primeiro, Cristo; logo, no día da súa chegada, os que sexan de Cristo; despois será a fin, cando lle entregue o Reino a Deus Pai, unha vez destruído todo Principado, toda Potestade e toda Dominación.

            Porque é necesario que El reine ata que poña a todos os seus inimigos por debaixo dos seus pés. A morte será o derradeiro inimigo destruído, pois "todo o puxo por debaixo dos seus pés".

Palabra do Señor        R/. Grazas a Deus

ALELUIA

Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.

María é subida ao ceo;

alégrase o coro dos anxos.

Aleluia.

Evanxeo   Lc 1, 39-56

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS

O Poderoso fixo marabillas en min: exaltou os humildes

            Naqueles mesmos días, saíu María con moita présa camiño da montaña, a unha cidade de Xudá. Entrou na casa de Zacarías e saudou a Sabela.

            En oíndo Sabela o saúdo de María, o neno brincoulle no ventre, e Sabela quedou chea de Espírito Santo e exclamou a grandes voces:

            ‑Bendita ti entre as mulleres, e bendito o froito do teu ventre! Quen son eu para que me visite a nai do meu Señor? Pois ao que chegou o teu saúdo aos meus oídos, o neno brincou de alegría no meu ventre.

            Ditosa aquela que creu, pois hase cumprir canto lle anunciaron de parte do Señor.

            Entón María dixo:

            ‑ Proclama a miña alma a grandeza do Señor,

alégraseme o espírito en Deus, meu Salvador,

porque reparou na humillación da súa escrava.

            Desde agora chamaranme ditosa todas as xeracións,

porque fixo marabillas en min o Poderoso;

o seu nome é santo,

e a súa misericordia chega, xeración tras xeración,

a todos os que o temen.

            Manifestou o poder do seu brazo,

dispersou os soberbios de corazón.

            Derrubou os poderosos dos seus tronos

e elevou os humildes,

os famentos encheunos de bens

e os ricos despediunos baleiros.

            Amparou a Israel, o seu servo,

lembrándose da súa misericordia,

conforme o prometera aos nosos pais,

a Abrahán e á súa descendencia para sempre.

            María permaneceu con ela ao redor de tres meses, e logo volveu para a súa casa.

Palabra do Señor              R/. Loámoste, Cristo

Decálogo do deporte

  Rematou a trixésima edición dos Xogos Olímpicos ou Olimpiadas do verán dos tempos modernos, que con tanta brillantez se celebraron en Londres, e na que tiveron unha actuación moi destacada os deportistas galegos, dentro da representación española.

  O Papa Bieito XVI dixo:  “Fomentar o deporte dacordo cos máis altos valores humanos, de maneira que favoreza o sano desenrolo físico dos que o practican, e sexa así una proposta para a formación integral de nenos e xoves”. Nesta frase podemos resumir a mensaxe central da visión de conxunto que do deporte ten o Papa Bieito XVI e que están tomadas dun discurso seu de fai tres anos. Foi o sábado 1 do agosto do 2009 no que recibiu a unha representación dos participantes na campeonato do mundo de Natación, desenrolado en Roma.

  O pasado 22 de xullo, nas vesperas do inicio da Olimpiadas, o Papa Bieito XVI, dirixeu os deportistas unhas palabras sobre o sentido humano e cristiano do deporte, palabras que podemos resumir en forma de décalogo:

1. El deporte ofrece al mundo un espléndido espectáculo de disciplina y de humanidad, de belleza artística y de tenaz voluntad.

2. El deporte conduce a la vitalidad de la juventud cuando no se rechaza el cansancio de los duros entrenamientos y se aceptan voluntariamente los no pocos sacrificios que conlleva, lo cual constituye una importante lección de vida.

3. El deporte, practicado con pasión y vigilante sentido de la ética, se convierte, especialmente para los jóvenes, en escuela de sano espíritu competitivo, de formación humana y los valores espirituales, en medio privilegiado de crecimiento personal y el contado con la sociedad.

4. El deporte permite tomar conciencia de las grandes potencialidades con que Dios ha dotado al cuerpo humano. El deporte evoca el salmo 8, que canta la gloria y la grandeza del ser humano. ¡Cómo no dar gracias a Dios por haber dotado al cuerpo humano de tanta perfección, por haberlo enriquecido de una belleza y una armonía que se pueden expresar de modos tan diversos!

5. Las disciplinas deportivas, cada una en sus diversas modalidades, nos ayudan a apreciar los dones que Dios nos ha dado.

6. La Iglesia sigue y atiende al deporte no solo como un fin en sí mismo sino también como un medio, como un precioso instrumento para la formación perfecta y equilibrada de toda persona.

7. También en la Biblia encontramos referencias al deporte como imágenes de la vida. Por ejemplo, San Pablo lo considera como un auténtico valor humano, lo utiliza no solo como metáfora de los altos ideales ético y ascéticos, sino también como un medio para la formación del hombre y como componente de su cultura y de su civilización.

8. Los deportistas son modelos para sus coetáneos y su ejemplo puede ser determinante para el futuro la humanidad. Y ello ha de ser vivido por los deportistas desde claves responsabilidad.

9. El mundo del deporte ha de tener en cuenta que puede contribuir a favorecer la afirmación de los jóvenes en los valores tan importantes como la lealtad, la perseverancia, la amistad, el compartir y la solidaridad.

10. El deporte, gracias a la difusión que de él hacen los medios de comunicación, ejerce un notable impacto en la opinión pública, dado que el lenguaje del deporte es universal y congrega en especial a las nuevas generaciones. Transmitir mensajes positivos a través del deporte contribuye, por lo tanto, a construir un mundo más fraterno y más solidario.

Comentario

Moitas persoas non acaban de aprender a quererse e aceptarse como son, o que as leva a vivir nunha continua autoestima baixa, sentíndose distintas: os patiños feos da súa contorna, coma se o seu ser persoas estivera a expensas do que fan os demais. E se non nos queremos a nós mesmos e non somos capaces de aceptarnos como somos, viviremos sempre nunha continua angustia e desespero. Algo así lle ocorría ao profeta Elías: tampouco confiaba nel e non era capaz de remontar a situación na que vivía, por iso desexa morrer: “quítame a vida, pois non vallo...”. Que expresión tan forte e dura. Que mal ten que atoparse unha persoa para que chegue a esa situación. Pero diante disto aparecen o sentido e a forza da fe. Cando dicimos que a fe non adormece conciencias, senón que as esperta e alenta, queremos dicir e destacar a importancia que ten na vida de quen quere vivir desde o que ela lle aporta e ofrece. Elías tamén acaba dándose conta desta situación, e atopa forza para superar o que poderiamos chamar a súa situación de depresión e desesperanza, do seu non quererse nin recoñecer o moito de bo que el, coma calquera de nós, ten e pode ofrecer aos demais. A vida como don recibido é unha invitación a responder a este don dándolle sentido e loitando para devolverlle a Deus canto puxo en nós sabendo aproveitala. É aquilo de poñer a render os talentos recibidos. Como lle di a Elías –senso figurado– tamén a nós nos di que temos que poñela a render porque sempre queda moito camiño, un camiño no que ao final non nos atoparemos coa nada e o sensentido, senón con Deus. Do mesmo xeito que en tempos difíciles Elías soubo dar un xiro ao seu desespero, tamén nós estamos chamados a facer o mesmo. A fe non é proclama dunha teoría abstracta na que nos deixamos manipular, senón presenza viva de sentido e salvación que nos converte en amigos de Deus.

Neste non deixarnos levar polo desespero, aparece como presenza de Deus a forza do Espírito que nos acompaña e alenta en toda situación. É verdade que moitas veces somos xordos e cegos para escoitalo e velo, pero El está, tal e como nos di Paulo na carta aos Efesios. O seu estar é todo un cambio de rumbo do noso xeito de facer as cousas; un cambio que supón cambiar carraxe -que difícil tantas veces!!-, en bondade, ou os berros e aldraxes en misericordia. Aquí é onde se nos mostra a frescura da fe e a súa forza para que a nosa vida non camiñe ao túnel escuro do sensentido, do non sei, non vallo ou non podo. Namentres nos quede capacidade de respirar, segue habendo unha posibilidade de cambiar as cousas e non deixarnos levar polas situacións que outr@s nos teñen marcado. Coma persoas libres afrontamos a realidade con decisión e capacidade de superación. A referencia témola en Cristo, e o camiño non pode ser outro máis có do amor. Nel está o verdadeiro recendo da vida.

A Eucaristía, “fonte e cumio“ da vida do crente, convértese no pan que vai alimentando este esforzo cotián por non deixar que outros nos leven: persoas, situacións circunstancias..., á vez que se presenta como alimento sen caducidade que fai fronte á tentación do abandono, de deixalo todo, de recuar. Nunha palabra, é o mellor antídoto contra o medo. Nela xuntámonos, escoitamos a Palabra, compartimos oración, sentímonos comunidade, e todo isto remite ao alimento no que se converte cando a recibimos para que Deus se faga carne da nosa carne e un dos nosos. É o gran que se fai presenza e entrega que esperta ao traballo de non calar diante da mentira, de denunciar o engano e non deixarse levar nin polo derrotismo nin polos camiños que outros, aproveitándose da nosa situación de debilidade, nos queren marcar para aproveitarse de nós. Pan vivo e alimento fresco que non cede á tentación da murmuración e crítica, senón que pasando por riba desta tentación convértese en referencia de encontro e fraternidade; impulso indignado contra calquera intento de utilización e engano do ser humano.

Lecturas

DOMINGO XIX DO TEMPO ORDINARIO - CICLO B

  

PRIMEIRA LECTURA 1 Re 19, 4-8

LECTURA DO PRIMEIRO LIBRO DOS REIS

Coa forza daquel pan puido chegar ata o monte de Deus

Elías seguiu polo deserto, un día de camiño. Alí foi sentar debaixo dunha xesta, e pediu a

morte, dicindo: -"Xa chega, Señor. Quítame a vida, pois non vallo eu máis cós meus pais".

Deitouse á sombra da xesta e durmiuse. Un anxo tocouno e díxolle: -"Érguete e come".

Mirou Elías e viu á súa cabeceira unha bica cocida no rescaldo e un xerro de auga. Comeu

e bebeu daquilo e volveuse deitar.

Tornou de segundas o anxo do Señor e tocouno, dicíndolle: -"Érguete e come, que che

queda moito camiño". Ergueuse Elías, comeu e bebeu e, coa forza daquel sustento, andou

corenta días coas súas noites, ata o monte de Deus, o Horeb.

Palabra do Señor  R/.Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL Sal 33, 2-3. 4-5. 6-7. 8-9

R/ (9a): Gustade e vede que bo é o Señor

Eu bendigo ó Señor en todo instante,

teño sempre na boca a súa louvanza;

gloríome no Señor,

e os humildes alégranse, ó escoitalo.

Exaltade comigo ó Señor,

louvemos xuntos o seu nome.

Eu busco ó Señor, e El responde,

líbrame de tódolos temores.

Ollade para El e refulxide,

non poñades caras murchas.

O Señor escoita ó pobre que o chama

e líbrao de tódolos apretos.

O anxo do Señor acampa en torno ós seus fieis

e dálles seguridade.

Gustade e vede que bo é o Señor:

feliz quen a El se acolle.

SEGUNDA LECTURA  Ef 4, 30 - 5, 2

LECTURA DA CARTA DE SAN PAULO APÓSTOLO ÓS EFESIOS

Camiñade no amor, igual ca Cristo

Irmáns e irmás:

Non aflixades ó Santo Espírito de Deus, que vos selou para o día da redención.

Arredade de vós toda retranca, carraxe, ira, berros ou aldraxes e calquera outra maldade;

máis ben sede bondadosos e misericordiosos uns cos outros, perdoándovos mutuamente,

coma Deus vos perdoou en Cristo.

Facédevos, logo, imitadores de Deus, coma fillos queridos, e camiñade no amor, igual

ca Cristo, que vos amou e que se entregou por nós coma ofrenda e víctima a Deus de

recendo agradable.

Palabra do Señor  R/.Grazas a Deus

ALELUIA Xn 6, 51:

Eu son o pan vivo que baixou do ceo, di o Señor;

quen coma deste pan vivirá para sempre

EVANXEO Xn 6, 41-51

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN

Eu son o pan vivo que baixou do ceo

Naquel tempo, os xudeus comezaron a murmurar de Xesús, porque dixera "Eu son o pan que baixou do

ceo", e dicían:

 

-¿Non é este Xesús, o fillo de Xosé? ¿Non lle coñecémo-lo pai e maila nai? ¿Como di, logo "Eu baixei do ceo"?

Xesús respondeulles:

-Non esteades aí a murmurar. Nin-guén pode vir onda min se non o trae o Pai que me mandou, e eu resucitareino no derradeiro día. Está escrito nos Profetas: todos serán ensinados por Deus: todo aquel que escoita ó Pai e aprende, vén onda min. Non porque alguén vise ó Pai; o único que viu ó Pai é o que estaba onda Deus. Con toda verdade volo aseguro: quen cre, ten vida eterna.

Eu son o pan da vida. Os vosos pais comeron o maná no deserto, pero morreron.

Este é o pan que baixa do ceo, para que quen coma del non morra. Eu son o pan vivo que baixou do ceo: se alguén come deste pan, vivirá para sempre; e o pan que eu darei, é a miña carne, para a vida do mundo.

Palabra do Señor  R/.Loámoste Cristo

Comentario

Na lectura do libro do Éxodo podemos atopar un espello da historia e da nosa vida: o medo ao risco, o convencemento de que non é posible traballar por unha vida máis digna, o “non te metas en líos” como criterio básico das que se consideran persoas de xuízo, a busca da tranquilidade e da seguridade ao prezo que sexa....Todas estas actitudes forman parte da nosa propia natureza, pero, se as deixamos, destrozan moitos proxectos de mellora e matan a creatividade e a frescura da fe. Os hebreos estiveron a piques de botar por terra o proxecto de Deus, que quería liberar ao seu pobo da dominación exipcia. Os israelitas preferían a tranquilidade da escravitude antes que o risco da loita pola liberdade. Exactamente o contrario do que Deus quería. Na nosa sociedade e na nosa Igrexa atopamos exemplos abondo disto. Cando alguén ten unha idea novidosa e quere levala á práctica, cando alguén quere por en marcha un proxecto novo, cando a creatividade busca romper a rutina.... rapidamente aparecen os profetas de calamidades que tentan botala abaixo falando de inviabilidade, de sen sentido.... Razóns: “iso non se fixo nunca así”. E xa non digamos se a cousa se pon en marcha e non sae ben.... entón caen chuzos de punta por todos lados.... esquecendo o esforzo, a ilusión e o traballo que había detrás. Por iso, o mellor, o máis cómodo, o máis seguro é seguir coma sempre, nas nosas rutinas, na nosa mediocridade, no laio estéril e permanente. Pero..., será iso o que Deus quere?.

  

- A resposta a esta pregunta vén da man de Paulo, quen lle lembra aos efesios, e a nós tamén, que temos que abandonar o noso anterior xeito de vida, ou o que é o mesmo, como as persoas e as sociedades evoluimos, o que valeu para outro tempo agora xa non é tan válido porque as circunstancias cambian. Por que esta afirmación que tan crara temos nalgunhas cousas na nosa vida cotiá (uso das novas tecnoloxías para comunicarnos, uso de novos electrodomésticos, mesmo cambios no noso xeito de vestir e na nosa imaxe) xa non é que non a teñamos crara no eido da fe, senón que nin tan sequera a contemplamos, e preferimos seguir vivindo na escravitude do medo e da rutina?. Non será que detrás de afirmacións como doutrinalmente seguro, cumprir o precepto, seguir ao pé da letra o ritual.... e outras parecidas agóchanse a nosa inseguridade, a nosa preguiza por apostar por un “aggiornamento” ou un querer seguir mantendo unha estrutura piramidal que fai que tanta e tanta xente se sinta desencantada e desesperanzada, sen atopar o seu lugar nunha Igrexa encorsetada e ríxida?. Paulo chámanos a deixar que o Espírito renove a nosa mentalidade, a que abramos as nosas ventás, facendo de nós persoas creativas que, desde a fidelidade á mensaxe de Cristo, sexamos capaces de aterrar na realidade e dar respostas cribles ás necesidades actuais das persoas no aquí e agora do noso mundo.

- Por iso hoxe, se cadra coma nunca, precisamos que o Señor nos dea dese Pan, para non volver ter fame nin sede. O pan da escoita e do diálogo, o pan do sorriso, o pan da solidariedade, o pan da creatividade, o pan da gratuidade, o pan da xustiza, o pan da compaña, o pan do traballo..... o Pan da Eucaristía, na que El se nos ofrece como forza para a vida, como alento para o desánimo, como novidade contra das rutinas, como caxato para o camiño. Que nos fartemos do seu pan para compartilo coas persoas pequenas, coas que arriscan, coas que non teñen medo, coas que se esforzan, día a día, para que a súa mensaxe chegue a todos os recunchos da terra.

LECTURAS

DOMINGO XVIII DE ORDINARIO - CICLO B

PRIMEIRA LECTURA Ex 16, 2-4. 12-15

LECTURA DO LIBRO DO ÉXODO

Farei chover para vós pans do ceo

Toda a comunidade murmuraba no deserto contra Moisés e Aharón. Dicían: -"¡Sequera morresemos pola man do Señor na terra de Exipto, sentados ó redor dos potes de carne e con pan a fartar! Trouxéstesnos a este deserto, para matar de fame a toda esta comunidade".

O Señor díxolle a Moisés: -"Vou facer chover un pan do ceo para vós. O pobo sairá e collerá o que lle cumpra para o día. Quero poñelo á proba, para ver se anda ou non coa miña lei.

-"Oín as murmuracións dos israelitas. Dilles isto: O anoitecer teredes carne que comer e pola mañá pan a fartar. E saberedes que eu son o Señor, o voso Deus".

O serán viñeron paspallás e cubriron o campamento. Pola mañá había nos arredores unha capa de orballo. Cando esvaeu o orballo, apareceu no deserto unha capa miúda, coma escamas miúdas, que semellaban xeada sobre o chan. Os israelitas, ó que o viron, preguntábanse uns ós outros: -"¿Que é isto?" Pois non sabían o que era aquilo.

SALMO RESPONSORIAL Sal 77, 3 e 4bc. 23-24. 25 e 54

R/ (24b): O Señor deulles pan do ceo

O que oímos e sabemos,

o que os pais nos contaron,

témolo que contar ás xeracións vindeiras:

as glorias do Señor, o seu poder,

e os milagres que fixo.

Ordenou logo ás nubes desde arriba,

abriu as portas do ceo,

e fixo chover maná para comeren;

deulles trigo do ceo.

Comeu o home pan dos fortes,

deulles sustento a fartar.

Levounos á súa terra santa,

ó monte que adquirira coa súa dereita.

SEGUNDA LECTURA Ef 4, 17. 20-24

LECTURA DA CARTA DE SAN PAULO APÓSTOLO ÓS EFESIOS

Vestide o home novo creado a imaxe de Deus

Irmáns e irmás:

Dígovos e recoméndovos en nome do Señor que non vivades máis coma os pagáns, coa

mente baleira.

Vós, sen embargo, non foi así como coñecestes a Cristo. Supoño que vos falaron del e

que vos ensinaron o que responde á verdade en Xesús; isto é, que vos ispades do home

vello da vida anterior, que vai esmorecendo, seducido polos seus anceios; que cambiéde-

la vosa actitude mental, e que vistáde-lo home novo, creado a imaxe de Deus, na xustiza

e na relixiosidade auténticas.

ALELUIA Mt 4, 4b:

O home non vive só de pan,

senón de toda palabra que procede da boca de Deus

EVANXEO Xn 6, 24-35

PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN

Quen veña comigo non terá fame e quen crea en min non terá sede

En vendo a xente que Xesús non estaba alí, nin tampouco os seus discípulos, montaron

nos botes e chegaron a Cafarnaúm buscando a Xesús. Atopárono na outra banda do mar

e dixéronlle:

-Rabbí, ¿cando chegaches aquí?

Xesús contestoulles:

-Con toda verdade volo aseguro: buscádesme non porque vistes sinais, senón porque

comestes pan ata vos fartar. Traba-llade non polo pan que se acaba, senón polo que dura

deica a vida eterna, o que vos dará o Fillo do Home: pois el é a quen o Pai Deus marcou co

seu selo.

Eles preguntáronlle:

-¿Que temos que facer para realiza-las obras de Deus?

Respondeu Xesús:

-Esta é a obra de Deus: que creades naquel que El mandou.

Replicáronlle:

-¿Que sinal fas ti, para que véndoo creamos en ti? ¿Que podes facer? Os nosos pais

comeron o maná no deserto, conforme está escrito: deulles a comer pan do ceo.

Entón díxolles Xesús:

-Con toda verdade volo aseguro: non foi Moisés quen vos deu o pan do ceo; meu Pai é

quen vos dá o verdadeiro pan do ceo: pois o pan de Deus é o que baixa do ceo e que lle

dá vida ó mundo.

Dixéronlle entón:

-Señor, dános sempre dese pan.

Xesús respondeulles:

-Eu son o pan da vida: quen vén onda min, non pasará fame e quen cre en min, endexamais

non terá sede.  

Dádelles vos de comer

O pobo está a pasar por unha tremenda crise económica, o paro multiplícase de día en día, a necesidade é angustiosa en moitas familias.... Non só experimentamos a fame dunha vida máis feliz, senón tamén, coma a multitude que acompañaba a Xesús, a fame e a indixencia material. En todo o que poida facerse para solucionar esta situación, os cristiáns e as cristiás temos que estar presentes, loitando contra das desigualdades e os egoísmos, contra das excesivas diferenzas de salarios, contra do emprego precario, contra da fuga de capitais, contra dos cartos negros.... É verdade que non temos a solución, pero debemos infundir no noso mundo un novo xeito que renove os sistemas económicos e faga posible o milagre da multiplicación dos bens mediante un reparto máis xusto.

Hoxe a Palabra pon diante de nós dúas opcións radicais e sinxelas: a dos que botan balóns fóra e a dos que saben compartir o que teñen e o que son. Cantas veces nos temos escudado en infantís non sei, non podo, non vallo, se de min dependera....... Pois claro que depende de nós!!!. De quen senón? O Señor chámanos a endereitar o noso rumbo. Nós buscamos que nos vexan, que nos aplaudan, que nos gaben... pero El insiste en que só desde a sinxeleza, a humildade, o respecto e a valoración dos demais (Paulo) seremos capaces de facer crible a súa mensaxe e seremos verdadeiras testemuñas no noso mundo. E así, cunha actitude realista e positiva, soñando utopías posibles, seremos quen de descubrir ao noso redor tantas milagres que nos pasan desapercibidas, entre elas a de SER: persoa, irmán, amigo, consolo, man, sorriso.... A que esperamos?

Lecturas

DOMINGO XVII DO TEMPO ORDINARIO - CICLO B

  

Primeira Lectura 2 Re 4, 42-44

LECTURA DO LIBRO SEGUNDO DOS REIS

Comerán e sobrará

Daquela chegou de Baal-Xalixah un home, que lle traía ao home de Deus o pan das primicias: vinte pans de cebada e trigo novo na alforxa.

Eliseo díxolle:

"Dállos á xente, e que coman".

O seu servidor preguntoulle:

"Que é isto para cen persoas?".

A iso Eliseo respondeu:

"Dállos á xente, e que coman, pois isto di o Señor: comerán e sobrará".

El serviullos á xente, que comeu; e aínda sobrou, conforme a palabra do Señor.

Palabra do Señor R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL Sal 144, 10-11. 15-16. 17-18

R/. (cf. 16): Abres ti, Señor, a túa man e dásnos fartura.

Que te loen, Señor, as túas obras,

e te bendigan os teus amigos.

Que pregoen a gloria do teu reino,

e falen do teu poder.

Os ollos de todos están postos en ti,

e dáslles o sustento ao seu tempo.

Abres ti a túa man,

e dáslle fartura a todo ser vivo.

O Señor é xusto en todos os seus camiños,

e santo en todas as súas obras.

O Señor está cerca dos que o chaman,

dos que o chaman con sinceridade.

Segunda Lectura Ef 4, 1-6

LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS EFESIOS

Un corpo, un Señor, unha fe, un bautismo

Irmáns:

Eu, preso polo Señor, pídovos que camiñedes segundo a dignidade da vocación que recibistes, con total humildade, mansedume e paciencia, aturándovos uns a outros con amor, esforzándovos por manter a unidade do espírito no vínculo da paz.

Hai un só corpo e un só Espírito, do mesmo xeito que se vos chamou a unha única esperanza na vosa vocación.

Hai un só Señor, unha soa fe, un só bautismo, e un só Deus e Pai de todos, que está sobre todos, por todos e en todos.

Palabra do Señor R/. Grazas a Deus

ALELUIA Lc 7, 16

Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.

Un gran profeta apareceu entre nós,

e Deus visitou o seu pobo.

Aleluia.

Evanxeo Xn 6, 1-15

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN

Repartiu entre os sentados canto quixeron

Naquel tempo, foi Xesús á outra banda do Mar de Galilea (o de Tiberíades). Seguíao unha chea de xente, porque viran os sinais que facía nos enfermos. Subiu Xesús ao monte e sentou alí cos seus discípulos.

Estaba a chegar a Pascua, a festa dos xudeus. Levantou a vista Xesús e, vendo vir tanta xente cara a el, díxolle a Filipe:

Onde imos mercar pan, para que coma esta xente? (isto dicíao para tentealo, que el ben sabía xa o que ía facer).

Respondeulle Filipe:

Nin medio ano de xornal chega para que cada un deles reciba un codelo.

Un dos seus discípulos, Andrés, o irmán de Simón Pedro, díxolle:

Hai aquí un rapaz que ten cinco bolos de pan de cebada e dous peixes; pero, que é iso para tantos?

Xesús ordenou:

Facede sentar a xente.

Había moita herba naquel sitio. E sentaron como uns cinco mil homes. Entón colleu Xesús os pans e, dando grazas, repartiu aos sentados canto quixeron; fixo o mesmo cos peixes. Cando se fartaron, díxolles aos seus discípulos:

Recollede os anacos sobrantes, para que non se estrague nada.

Entón xuntáronos e encheron doce cestas cos anacos dos cinco bolos de pan de cebada, que lles sobraran aos que comeron. ao veren aqueles homes o sinal que fixera, dicían: "Este si que é o profeta que había de vir ao mundo".

Entón Xesús, decatándose de que o ían vir coller para proclamar o rei, retirouse outra vez ao monte el só.

Palabra do Señor R/. Loámoste, Cristo

Comentario

     Xesús vivíao todo desde a compaixón. Era o seu xeito de ser, a súa primeira reacción diante das persoas. Nunca lle estorbaba ninguén. Non sabía mirar con indiferenza, que é a peor das miradas. Non soportaba ver ás persoas sufrir, era algo superior ás súas forzas. Pero a Xesús non o conmoven só as persoas concretas que atopa no seu camiño (enfermos que o buscan, indesexables que se lle achegan, nenos a quen ninguén abraza...), senón que tamén sente compaixón pola multitude de xente que vive desorientada e non ten quen a guíe e alimente. Un día teremos que revisar diante del como miramos e tratamos a esa multitude de xente que marcha silenciosamente da igrexa; ás persoas sinxelas e boas que estamos decepcionando porque non atopan en nós a compaixón de Xesús; crentes que non saben a quen acudir nin que camiño seguir para atoparse cun Deus máis humano; cristiáns e cristiás que calan porque están convencidos de que a súa palabra non será tida en conta por ninguén “importante” na Igrexa.... Pero se nós nos empeñamos, un día o rostro desta Igrexa mudará: aprenderá a actuar con máis compaixón, esquecerase dos seus discursos e poñerase a escoitar o sufrimento da xente. Xesús ten forza para transformar os nosos corazóns e para renovar as nosas comunidades. Só fai falla que nolo creamos e volvamos a El.

LECTURAS

  DOMINGO XVI DO TEMPO ORDINARIO CICLO B

Primeira Lectura    Xer 23, 1-6

LECTURA DO LIBRO DE XEREMÍAS

Congregarei o resto do meu rabaño e suscitarei pastores para eles

            Ai dos pastores que deixan que se perda o rabaño

e que o espantan do meu pasteiro! ‑ é o Señor quen fala ‑.

            Por isto, así lles fala o Señor, Deus de Israel,

ós pastores que apacentan o meu pobo:

            ‑ Vós espantades as miñas ovellas,

escorrentádelas e non coidades delas;

ollade que eu vos pedirei contas da maldade dos vosos feitos

‑ é o Señor quen fala ‑.

            Eu xuntarei o resto das miñas ovellas,

traéndoos de todos os países a onde as esparexín,

e fareinas volver aos seus pasteiros,

onde criarán e se multiplicarán.

            Para elas constituirei pastores que as apacenten,

de xeito que xa non volvan ter medo, nin se espanten,

nin se perda ningunha ‑ é o Señor quen fala ‑.

            Ollade que chegan os días ‑ é o Señor quen fala ‑

en que farei abrollar de David un xermolo lexítimo,

será rei de verdade e comportarase con prudencia,

administrará o dereito e a xustiza no país.

            Desde os seus días Xudá vivirá a salvo,

e Israel vivirá en paz.

            O título que se lle dará será este: "O Señor é a nosa xustiza".

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL     Sal 22, 1-3a. 3b-4. 5. 6

R/.  (1):  O Señor é o meu pastor: nada me falta.

O Señor é o meu pastor, nada me falta:

En pastos verdecentes faime repousar.

El lévame a beber en augas tranquilas

e repón as miñas forzas;

Guíame por vereas rectas,

por mor do seu nome.

Se tiver de pasar por valgadas sombrizas,

ningún mal temería, pois ti vas comigo:

o teu bastón e o teu caxato son o meu sosego.

Ti pos para min a mesa,

á cara dos meus inimigos;

únxesme con perfume a cabeza,

e a miña copa reborda.

O teu benquerer e a túa misericordia vanme seguindo

todos os días da miña vida.

Eu habitarei na casa do Señor

por días prolongados sen fin.

Segunda Lectura     Ef 2, 13-18

LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS EFESIOS

El é a nosa paz, quen dos dous fixo un

            Irmáns:

            Os que antes estabades lonxe, agora grazas a Cristo Xesús estades cerca, no sangue de Cristo. El é a nosa paz: o que dos dous pobos fixo un só, derrubando a medianeira ‑ a inimizade ‑, e abolindo na súa carne aquela Lei de mandamentos e normas, para crear en si mesmo cos dous unha nova humanidade, facendo a paz; e reconciliando con Deus ámbolos dous nun único corpo por medio da cruz, matando nel mesmo a inimizade.

            El veu e anunciou a paz: paz para vós ‑ os de lonxe ‑, e paz para os que estaban cerca: porque por el temos uns e outros acceso ao Pai, nun mesmo Espírito.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus

ALELUIA     Xn 10, 27

Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.

As miñas ovellas escoitan a miña voz, di o Señor;

eu coñézoas e elas séguenme.

Aleluia.

Evanxeo     Mc 6, 30-34

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS

Eran coma ovellas sen pastor

 

            Naquel tempo, os apóstolos volveron reunirse con Xesús e contáronlle canto fixeran e ensinaran.

            El díxolles: "Vinde, vós sós, á parte, a un lugar arredado, e descansade un pouco"; porque eran moitos os que ían e viñan, e nin para comer atopaban tempo. Entón marcharon na barca, á parte, a un lugar arredado.

            Pero víronos marchar e déronse conta moitos, e desde todas as aldeas foron andando para alí, e chegaron primeiro ca eles.

            Cando desembarcou, Xesús atopouse cunha gran multitude e sentiu compaixón por eles, porque eran coma ovellas sen pastor, e púxose a ensinarlles moitas cousas.

                        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo

Oración á Virxe do Carme