LECTURAS

DOMINGO XXXIII ORDINARIO  -  CICLO A

Primeira Lectura     Prov 31, 10-13. 19-20. 30-31

LECTURA DO LIBRO DOS PROVERBIOS

Traballa gustosa coas súas mans

 

            Unha muller xeitosa quen a atopará?:

o seu valer supera o das perlas.

            O seu marido pon nela a confianza

e non lle han faltar ganancias;

procúralle felicidade, e non desgraza,

todos os días da súa vida.

            Consegue la e liño,

e traballa gustosa coas súas mans;

            Bota as mans á roca

e os seus dedos manexan o fuso.

            Tende a palma ao indixente

e achega as súas mans ao mendigo.

            A graza engana e a fermosura esvaece:

só a muller que teme o Señor merece ser loada.

            Que falen por ela as obras das súas mans,

e os seus feitos lle dean honra na praza!

        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL Sal 127, 1-2. 3. 4-5

R/. (cf. 1a): Ditosos todos os que temen o Señor.

Ditosos os que temen o Señor,

os que seguen os seus camiños.

Comerás do traballo das túas mans,

serás ditoso, serás afortunado.

A túa muller coma parra fecunda

no interior da túa casa;

os teus fillos coma gromos de oliveira

arredor da túa mesa.

Así será bendito

o home que teme o Señor.

Que o Señor te bendiga desde Sión,

que goces coa prosperidade de Xerusalén

todos os días da túa vida.

Segunda Lectura     1 Tes 5, 1-6

LECTURA DA 1ª CARTA DE SAN PAULO AOS TESALONICENSES

Que o día do Señor non vos sorprenda coma un ladrón

 

            Irmáns:

            Tocante ao tempo preciso, irmáns, tampouco precisades que vos escriba, que vós mesmos sabedes á perfección que o "Día do Señor" chegará coma o ladrón pola noite.

            Cando anden dicindo: "paz e seguridade", daquela caerá de súpeto sobre eles a desfeita, do mesmo xeito que lle veñen as dores á muller embarazada; e, de certo, non han de escapar.

            Pero vós, irmáns, non estades nas tebras, para que ese día vos sorprenda coma o ladrón, xa que todos vós sodes fillos da luz, fillos do día: non somos da noite nin das tebras.

            Polo tanto, non adormezamos coma os outros; máis ben, esteamos vixiantes e manteñamos o propio control.

         Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus

ALELUIA     Xn 15, 4a- 5b

Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.

Permanecede en min e eu en vós, di o Señor;

quen permanece en min da froito abondoso.

Aleluia.

Evanxeo     Mt 25, 14-30

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO

Xa que fuches fiel no pouco, pasa a gozar da festa do teu amo

 

            Naquel tempo, díxolles Xesús aos seus discípulos esta parábo­la:

            - Un home que ía saír de viaxe, chamou polos seus criados e entregoulles os seus bens. A un deulle cinco talentos, a outro dous e a outro un; a cadaquén segundo a súa capacidade. Despois marchou.

            De seguida, o que recibira cinco talentos foi negociar con eles e gañou outros cinco; do mesmo xeito o que recibira dous, gañou outros dous. Pero o que recibira un, foi cavar un burato na terra e escondeu o diñeiro do seu amo.

            Ó cabo de moito tempo chegou o amo daqueles criados, pedín­dolles contas.

            Achegouse o que recibira cinco talentos e presentou outros cinco, dicindo: "Señor, cinco talentos me entregaches; velaquí outros cinco que gañei".

            Díxolle o seu amo: "Moi ben, criado fiel e cumpridor. Xa que fuches fiel no pouco, poñereite á fronte do moito. Pasa a gozar da festa do teu amo".

            Achegouse o que recibira dous talentos, e dixo: "Señor, dous talentos me entregaches; velaquí outros dous que gañei".

            Díxolle o seu amo: "Moi ben, criado fiel e cumpridor. Xa que fuches fiel no pouco, poñereite á fronte do moito. Pasa a gozar da festa do teu amo".

            Achegouse tamén o que recibira un talento, e dixo: "Señor, sei moi ben que es un home duro, que seituras onde non sementa­ches e recolles onde non botaches. Como collín medo, fun agachar na terra o teu talento; aquí tes o que é teu".

            Pero o seu amo respondeulle: "Criado ruín e lacazán! Con que sabías que sego onde non sementei e recollo onde non botei? Pois deberías ter o meu diñeiro posto no banco, de modo que, ao volver eu, puidese recoller o que é meu, cos intereses. Así que quitádelle o talento e dádello ao que ten dez: Porque ao que ten, háselle dar e abondo; pero ao que non ten, aínda o que ten se lle ha quitar. E ao criado inútil botádeo fóra á escurida­de; alí haberá pranto e renxer de dentes".

     Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo      

OS TALENTOS

O QUE RECIBIRA UN TALENTO

Non enterres o teu talento!

De acordo, é un,

soamente un.

Outros recibiron máis.

A vida mimounos,

o esforzo fortaleceunos,

a inxustiza elevounos.

Ti pertences ao mundo dos humildes,

un mundo ao que se lle negan

as me!lores posibilidades;

nin tes cartos,

nin tes poder,

nin tes dominio.

Pero tes a forza do teu corazón.

Tes a insistencia da túa protesta.

Tes os soños que outros perderon.

Tes contigo o Deus dos humildes,

o Deus das viúvas e dos orfos,

o Deus dos parados.

Non enterres o teu talento!

Non teñas medo a perdelo!

Non teñas medo a machucalo!

Que o pecado non é mancharse,

nin tropezar nin caer;

o pecado é esquecer o camiño,

sentarse á beira e agardar.

Non enterres o teu talento!

Negocia con el!

Non o cerres sobre ti

ORACIÓN

A ANCIANIDADE

Xa van os meus cabelos imitando

do cisne as plumas, e a engurrada testa

xa máis sensiblemente manifesta

que o termo dos meus días ven chegando.

Na lembranza dos erros saloucando,

a morte se me finxe tan funesta

que este pequeno espazo que me resta

me está continuamente atormentando.

Oh, quen nunca soubese que nacía

para acabar tan breve, e que este alento

a semente da morte en si traía!

Mais un Deus, que me rexe o pensamento,

pode facer que o prazo de un só día

produza o meu maior contentamento.

  Claudio Manuel da Costa (1729-1789)

Reflexión

Nuns momentos nos que o primordial parece ser “conservar” e non buscar con coraxe camiños novos para acoller, vivir e anunciar o proxecto do Reino , cómpre que tomemos nota do recadiño que nos manda Xesús en forma de parábola. Porque ninguén se atrevería hoxe a facer unha crítica tan radical ao conservadurismo cristián coma a que fai El coa parábola dos talentos que vimos de proclamar. Non podemos esquecer que o terceiro servo é condenado non porque cometera ningunha maldade, senón por terse limitado a conservar esterilmente o recibido, sen facelo frutificar.

A mensaxe de Xesús está, polo tanto, moi clariña:

non ao conservadurismo; si á creatividade

non a unha vida estéril; si á resposta activa a Deus

non á obsesión pola seguridade; si ao esforzo arriscado por transformar o mundo

non á fe enterrada baixo o conformismo; si ao seguimento comprometido que leva a ler os sinais dos tempos.

Porque é moi tentador vivir sempre evitando problemas e buscando tranquilidade: non comprometernos en nada que nos poida complicar a vida, defender o noso pequeno benestar. De certo que non hai mellor xeito de vivir unha vida estéril, pequena e sen horizonte.

E na vida de fe, sucede o mesmo. O noso maior risco non é saír dos esquemas de sempre e caer en innovacións esaxeradas, senón conxelar a nosa fe e matar a frescura do evanxeo. Temos que preguntarnos que estamos a sementar na sociedade, a quen contaxiamos esperanza, onde aliviamos sufrimento.... Velaí onde temos que poñer o acento e a intensidade, e non en banalidades coma axeonllarse na consagración, rezar en latín, levar vestidura talar ou botar unha chea de tempo diante do Santísimo.

Pero sería un grave erro presentarnos diante do Señor coa actitude do terceiro servo: “Aquí tes o teu. Aquí está o teu evanxeo, o proxecto do teu Reino, a túa mensaxe de amor cara aos que sofren. Conservámola fielmente. Non serviu para transformar a nosa vida nin para introducir o teu reino no mundo. Non quixemos correr riscos e vivimos na mediocridade e no “sempre se fixo así”; pero aquí está intacto”. En realidade estas persoas non se senten identificadas co Señor nin cos seus intereses. En ningún momento actúan movidas polo amor, senón polo medo. E é precisamente o medo o que as leva a actuar buscando a súa propia seguridade.

Hoxe o Señor tamén nos di a cada un e a cada unha de nós que enterramos os talentos, os dons, as calidades coas que El nos bendiciu cando: non nos sentimos chamados a seguir as esixencias de Cristo máis alá do ensinado e mandado sempre non arriscamos nada por facer unha Igrexa máis fiel a Xesús non asumimos a responsabilidade na nosa tarefa do reino nos mantemos alleos a calquera conversión que nos poida complicar a vida vivimos unha vida “relixiosamente correcta” sen arriscarnos a vivir o amor de xeito máis audaz e creativo o medo ao fracaso non nos deixa seguir as aspiracións do noso corazón non tomamos a iniciativa por medo a equivocarnos só buscamos o noso propio proveito cando enterramos a nosa vida porque nos dedicamos a conservar a virtude e a fe.

Arriscar, velaí a solución. Non é un camiño doado; pero non hai outra se queremos comunicar a experiencia cristiá nun mundo que, aínda que moitos profetas de calamidades se empeñen en negalo, está en continuo cambio, si; pero está preñado da salvación de Deus. Hoxe tamén é tempo de salvación. A fe é produto de temporada.... por que, entón, nos empeñamos en enlata ou servila en conserva?.

LECTURAS

XXXII Domingo: Dedicación da Basílica de Letrán - Festa

Primeira Lectura  Ez 47, 1-2. 8-9. 12

LECTURA DO PROFETA EZEQUIEL           

Vin que saía auga do templo e onde chegaba esta auga facía revivir todo o lugar

 

            Naqueles días, o anxo fíxome volver á entrada do templo, e velaí que por baixo do vestíbulo do templo saía auga cara ao nacente, pois a fachada do templo daba ao nacente e a auga baixaba polo lado dereito do templo, ao sur do altar.

            Logo fíxome saír pola porta do norte e dar a volta polo exterior ata a porta exterior, que mira ao nacente, e velaí que a auga ía correndo pola ladeira dereita.

            Entón díxome:

            - Esta auga está correndo cara á bisbarra do nacente, e baixará sobre a Arabah e entrará no mar Morto; estas augas conducidas cara ao mar, quedarán de certo saneadas.

            E todo ser vivente que rebula en calquera lugar onde vai tal río, vivirá; peixes haberaos abondo, pois estas augas chegarán alí e farán revivir todo o lugar: onde desemboque o río haberá vida.

            Á beira do río, nunha marxe e noutra medrará toda clase de árbores froiteiras: a súa follaxe non murchará, e a súa froita non acabará, senón que cada mes dará unha nova colleita, pois as augas do río son as que saen do santuario; por isto a súa froita servirá para comer, e as súas follas servirán para remedios.

         Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL   Sal 45, 2-3. 5-6. 8-9

R/. (5):   As correntes dun río alegran a cidade de Deus, a morada santa do Altísimo.

Deus é para nós refuxio e forza,

axuda certa na angustia.

Por iso non tememos, aínda que a terra trema

e os montes se derruben no fondo do mar.

As correntes dun río alegran a cidade de Deus,

a morada santa do Altísimo.

Deus está no medio dela, non a poden abalar;

Deus vai socorrela ao despuntar o día.

O Señor dos exércitos está connosco,

a nosa fortaleza é o Deus de Xacob.

Vinde e vede as obras do Señor,

os portentos que realizou na terra.

Segunda Lectura   1 Cor 3, 9c-11. 16-17

LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS CORINTIOS

Sodes templo de Deus

 

            Irmáns:

            Vós sodes edificio de Deus. Na medida da graza que o Señor me outorgou, coma un bo arquitecto, eu botei os alicerces, outro edificou enriba.

            Que cadaquén olle como edifica. Pois ninguén pode poñer unha cimentación distinta da que está posta, que é Xesús Cristo.

            Non sabedes que sodes templo de Deus e que o Espírito de Deus habita en vós?

            Se alguén destrúe o templo de Deus, o Señor destruirao a el. Porque o templo de Deus é sagrado e iso sodes vós.

       Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus

ALELUIA   2 Cro 7, 16

Escollo e consagro este templo, di o Señor,

para que estea nel o meu nome eternamente.

EVANXEO   Xn 2, 13-22

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN

Dicíao referíndose ao templo do seu corpo

            Naquel tempo, estaba a chegar a Pascua dos xudeus e subiu Xesús a Xerusalén.   Atopou no templo os que vendían bois, ovellas e pombas e mais os cambiadores sentados; vai e facendo un vergallo con cordas de xunco, botounos a todos fóra do templo e as ovellas e os bois tamén; guindou cos cartos e virou as mesas dos cambiadores; e aos que vendían as pombas, díxolles:

            - Arredádeme de aquí estas cousas, non fagades da casa de m

eu Pai unha casa de negocio.

            Lembráronse os seus discípulos de que estaba escrito: "O celo da túa casa devórame".   

            Pero replicáronlle os xudeus:

            - Que sinal nos mostras, para faceres estes feitos?

            Respondeulles Xesús:

            - Derrubade este templo e erguereino en tres días.

            Retrucáronlle os xudeus:

            - Corenta e seis anos levou edificar este templo e halo erguer ti en tres días?

            Pero el dicíao referíndose ao templo do seu corpo. Cando se ergueu de entre os mortos, lembraron os seus discípulos o que dixera e creron na Escritura e no dito de Xesús.

           Palabra do Señor                                         R/ Loámoste, Cristo

Reflexión

- Como lles custa a algunhas persoas, quizais tamén a algúns dos que estamos hoxe aquí, deixarnos atopar; é dicir deixarnos querer e agarimar polos demais. E tanto nos custa que, ás veces, parecemos toxos bravos á hora de dar/recibir un bico, unha aperta ou unha caricia de parte de quen nos quere e deste xeito busca mostrárnolo. Por que nos custa tanto, por que escapamos das mostras de agarimo como se estas fosen malas ou trouxeran algunha enfermidade? Diante disto, o libro da Sabedoría chámanos a esforzarnos por deixarnos agarimar; pois no agarimo sinxelo e sincero sempre se fai presente a achega de Deus. El móstrase por medio das persoas, e sobre todo neses momentos cando máis as necesitamos. Aprender a ser maduros é sempre unha tarefa inacabada, porque pouco a pouco e en cada momento imos percibindo situacións, persoas ou testemuños que nos fan cambiar a perspectiva –moitas veces rutineira e chea de prexuízos– sobre as cousas e as persoas. Por iso é tan importante o que nos di esta primeira lectura: deixémonos atopar polos que nos procuran.

- Saber que os demais non son inimigos, senón irmáns, lévanos a medrar desde a perspectiva do encontro e a colaboración. E non só no que se refire ás cuestións da fe, que tamén, senón en calquera dos ámbitos da vida. Os outros enriquécenme e axúdanme, non están para facerme vida imposible nin para crearme tensións. Ben é verdade que pode haber algunhas persoas que si o fagan así; pero non debemos xulgar a todos polo que fan uns, xa que estariamos sendo inxustos cos demais. Por iso a tentación –ás veces facilmente consentida...ás veces, non sempre– de agoniarnos, de só ver problemas, de non facer esforzo ningún para tratar de ver un pouco de luz no medio das dificultades..., é o que nos leva a ese pesimismo que nada pode vencer, e que casa bastante mal co sentido cristián da vida. Para Xesús, sen negar as dificultades, estas non poden ser nunca o final do camiño de ninguén. A diferenza dos que non se confesan crentes, ou o son simplemente por rito, pero non por convicción, os cristiáns que facemos da fe pulo e do Evanxeo esperanza e loita por cambiar e mellorar, no nos deixamos levar pola tentación da agonía. Para nós sempre hai unha raiola que nos mostra un pouco de luz para seguir o camiño. Non hai situación máis triste que atopar con alguén para quen a vida é só baleiro e sensentido. Para que vivir entón, para que facer nada máis; o mellor é desaparecer. Quen ten posto os seus cimentos en Xesús non se deixa levar deste pesimismo existencial, que nunca levanta cabeza e está abocado a permanente desesperación. Cando nós falamos de esperanza estamos a referirnos a que sempre é posible cambiar, inda que só sexa un pouco as cousas; de que a realidade non pode ser sempre a mesma; de que os débiles non teñen porque ser sempre as vítimas. E iso non será posible sentilo e vivilo se non é desde o seguimento e a proposta que nos fai Xesús.

- O atoamento nunca ten bo final, tal e como acabamos de escoitar no evanxeo. Quen sempre anda ás présas nunca ten tempo para nada; pero tampouco nunca é capaz de facer nada ben porque sempre se sente inseguro, ansioso e coa sensación de non ser capaz de chegar. Por iso cando é necesario dar un paso adiante non é capaz. Porén, quen reflexiona, distribúe ben o seu tempo, sabe valorar e dar prioridade, e esfórzase por non ser arroutado, é capaz de ver a realidade desde outra perspectiva. Xesús hoxe dinos que esteamos atentos e vixiantes para non converternos en atolados, senón en seguidores seus asisados que non teñen/mos medo a afrontar retos nin a abrir camiños de diálogo e encontro con quen quere facer do mundo casa común. Non podemos mirar atrás –iso fixeron as atoladas”: abrídenos, somos nós, non nos recoñeces?”-. O noso é mirar adiante, e iso supón camiñar con actitude vixiante, que non desconfiada, para encontrarnos e facer cousas que nunca permitan que as persoas sexan menos cos cartos, a ideoloxía ou as estruturas. Vixiemos logo para non caer nesta tentación.

LECTURAS

SOLEMNIDADE DOS FIEIS DEFUNTOS

NOTA SOBRE AS LECTURAS:

As lecturas deste día tómanse das moitas que hai a elixir da misa de exequias, estas están elixidas

 segundo o calendario Litúrxico Pastoral da Conferencia Episcopal Española

http://muscatolica.com/2014/10/30/moniciones-para-la-eucaristia-del-domingo-02-de-noviembre-fieles-difuntos/

Primeira Lectura   Lam 3, 17- 26

LECTURA DO LIBRO DAS LAMENTACIÓNS

Está ben esperar en silencio a salvación do Señor

Afasta a miña vida da fartura, esquézome da felicidade,

e digo: "Acabouse a miña superioridade e a miña esperanza no Señor".

Zain . Lémbrate da miña miseria e do meu desterro, que son asente e veleno.

Lémbrate de que a miña culpa está mandando ó abismo a miña vida.

Isto traio no meu corazón, por isto teño esperanza:

Het . as bondades do Señor non se acabaron, nin tampouco desapareceron as súas misericordias,

pois son novas cada mañá, a túa fidelidade é grande.

O Señor é o quiñón da miña herdanza ‑di o meu corazón‑, por isto teño esperanza nel.

Tet . Bo é o Señor para quen espera nel, para aquel que o busca.

É bo que un espere en silencio a salvación do Señor.

   

     Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL  Sal 129, 1-8

R/ (cf 1): Desde os abismos chámote, Señor

Ou tamén: (cf. 5): Eu espero no Señor, confío na súa Palabra

Desde os abismos

Cántiga das subidas.

Desde os abismos chámote, Señor;

escoita, Señor, a miña voz.

Ten atentos os oídos

ó clamor da miña súplica.

Se ti levas conta dos pecados,

¿quen, Señor, se terá en pé?

Mais en ti está o perdón,

para te faceres respectar.

Eu espero no Señor, a miña alma espera;

eu confío na súa palabra.

A miña alma vólvese ó Señor,

máis do que os vixías á aurora.

Se os vixías esperan a aurora,

que Israel espere ó Señor,

pois no Señor está o amor

e a redención cumprida.

El é quen redime a Israel

de tódolos pecados.

Segunda Lectura   Rom 6, 3-9

LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS ROMANOS

Andemos na novidade de vida

¿Ou ignorades que a cantos nos bautizaron para Cristo Xesús, bautizáronos para unirnos á morte del? Enterrámonos, logo, con el polo bautismo para a morte, para que, como Cristo foi resucitado dos mortos pola gloria do Pai, así tamén nós camiñemos nunha vida nova. Pois se fomos enxertados nel pola semellanza dunha morte coma a del, seguro que tamén o seremos por unha resurrección semellante.

Tendo en conta isto, o noso home vello foi crucificado, para que fose destruído o corpo pecador, a fin de non servirmos máis ó pecado. Porque o que morre queda liberado do pecado.

Se xa morremos con Cristo, cremos que tamén viviremos con El; e ben sabemos que Cristo, resucitando dos mortos, xa non morre máis, a morte xa non pode nada contra El.

    Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus 

Evanxeo   Xn 14, 1-6

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN

Na casa do meu Pai hai moitas moradas

Non vos agoniedes: crede en Deus e mais crede en min. Na casa do meu Pai hai moitas moradas; doutro xeito, ¿teríavos dito que vos ía arranxar un lugar? E cando vaia e vos arranxe un lugar, volverei e collereivos comigo, para que, onde estea eu, esteades vós tamén. E a onde eu vou, vós ben sabedes o camiño.

Dille Tomé:

‑Señor, se non sabemos onde vas, ¿como imos saber o camiño?

Xesús respondeulle:

‑Eu son o camiño, a verdade e a vida: ninguén chega onda o Pai máis ca por min.

        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo  

REFLEXIÓN

Podemos ignorala. Non falar dela. Vivir intensamente cada día e esquecernos de todo o demais. Pero non o podemos evitar. Tarde ou cedo, a morte vai visitando os nosos fogares arrebatándonos aos nosos seres máis queridos.

Como reaccionar ante ese accidente que se nos leva para sempre ao noso fillo? Que actitude adoptar ante a agonía do esposo que nos di o seu último adeus? Que facer ante o baleiro que van deixando na nosa vida tantos amigos e persoas queridas?

A morte é como unha porta que traspasa cada persoa a soas. Unha vez pechada a porta, o morto ocúltasenos para sempre. Non sabemos que foi del. Ese ser tan querido e próximo pérdesenos agora no misterio. Como vivir esa experiencia de impotencia, desconcerto e pena inmensa?

Non é fácil. Durante estes anos habemos ir cambiando moito por dentro. Fixémonos máis críticos, pero tamén máis vulnerables. Máis escépticos, pero tamén máis necesitados. Sabemos mellor que nunca que non podemos darnos a nós mesmos todo o que no fondo anhela o ser humano.

Por iso quero lembrar, precisamente nesta sociedade, unhas palabras de Xesús que só poden resoar en nós, se somos capaces de abrirnos con humildade ao misterio último que nos envolve a todos: «Non se turbe o voso corazón. Crede en Deus Crede tamén en min».

Creo que case todos, crentes, pouco crentes, menos crentes ou malos crentes, podemos facer dúas cousas ante a morte: chorar e rezar. Cada un e cada unha, desde a súa pequena fe. Unha fe convencida ou unha fe vacilante e case apagada. Nós temos moitos problemas coa nosa fe, pero Deus non ten problema algún para entender a nosa impotencia e coñecer o que hai no fondo do noso corazón.

Cando tomo parte nun funeral, adoito pensar que, seguramente, os que nos reunimos alí, convocados pola morte dun ser querido, podemos dicirlle así: “Estamos aquí porque te seguimos querendo, pero agora non sabemos que facer por ti. A nosa fe é pequena e débil. Confiámoste ao misterio da Bondade de Deus. El é para ti un lugar máis seguro que todo o que nós che podemos ofrecer. Se feliz. Deus quérete como nós non soubemos quererte. Deixámoste nas súas mans.”

 

José Antonio Pagola

LECTURAS

  FESTA DE TODOS OS SANTOS                       

 

Primeira Lectura  Ap 7, 2-4. 9-14

LECTURA DO LIBRO DA APOCALIPSE

Eu vin un mundo de xente, que ninguén era capaz de contar,

de todas as nacións e tribos e pobos e linguas

            Eu, Xoán, vin outro anxo máis, que tiña o selo do Deus vivente, subir desde o nacente. Dicíalles a berros aos catro anxos, a quen se lles deu poder de danar a terra e o mar:

            - "Non lles fagades mal á terra nin ao mar, nin ás árbores, ata que marquemos co selo na testa os servos do noso Deus!".

             E oín o número dos que tiñan a marca, cento corenta e catro mil, marcados de entre todas as familias de Israel.

            Despois disto mirei e vin un mundo de xente, que ninguén era capaz de contar, de todas as nacións, familias, razas, pobos e linguas, en pé diante do trono do Año. Vestían roupa branca e levaban ramallos de palma nas mans. Proclamaban con gran voz:

            - "A salvación perténcelle ao noso Deus, que senta no trono, e mais ao Año".

            Todos os anxos que estaban en pé arredor do trono, dos anciáns, e dos catro animais, axeonlláronse diante do trono para adoraren a Deus. Proclamaban:

            - "Amén! A bendición, a gloria, a sabedoría, a acción de grazas, a honra, o poder e mais a forza perténcenlle ao noso Deus, polos séculos dos séculos. Amén.

            Un dos anciáns preguntoume:

            - "Quen son e de onde viñeron estes que van vestidos de roupa branca?".

            Eu respondinlle:

            - "Meu Señor, ti xa o sabes".

            E díxome:

            - Estes son os que veñen de pasar as súas grandes penas; lavaron os seus vestidos e branqueáronos co sangue do Año.

Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL   Sal 23, 1-2. 3-4ab. 5-6

R/.  (cf 6):  Esta é a liñaxe dos que buscan a túa presenza, Señor.

Do Señor é a terra e canto a enche,

o orbe e canto nel habita.

El é quen a fundou sobre os mares,

e quen a asegurou sobre as correntes.

Quen poderá subir ao monte do Señor?

Quen poderá quedar no seu santuario?

O que ten inocentes as mans e puro o corazón.

Ese recibirá bendición do Señor,

e xustiza de Deus, o seu salvador.

Así é a liñaxe dos que o buscan,

dos que buscan a presenza do Deus de Xacob.

Segunda Lectura  1 Xn 3, 1-3

LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN XOÁN

Veremos a Deus tal como é

            Benqueridos irmáns:

            Vede o moito que nos quixo o Pai, para nos chamar fillos de Deus e sérmolo de verdade.

            Por iso o mundo non nos recoñece: porque tampouco non o recoñeceu a El.

            Meus amigos, xa somos fillos de Deus, pero aínda non está á vista o que seremos; sabemos que cando Xesús apareza, nós seremos coma El, xa que o veremos tal e como é.

            Todo o que ten posta en Xesús esta esperanza, trata de vivir unha vida limpa, para ser limpo coma El.

  Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus

ALELUIA   Mt 11, 28

Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.

Achegádevos a min todos os que estades cansos

e oprimidos, que eu vos aliviarei, di o Señor.

Aleluia.

Evanxeo  Mt 5, 1-12a

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO

Alegrádevos e reloucade, porque grande será a vosa recompensa nos Ceos.

            Naquel tempo, Xesús, ao ver a multitude, subiu ao monte, sen­tou e achegáronselle os seus discípulos; e el, tomando a pala­bra, ensinábaos dicindo:

            Ditosos os pobres no espírito,

porque deles é o Reino dos ceos.

            Ditosos os que choran,

porque eles serán consolados.

            Ditosos os sufridos,

porque eles herdarán a terra.

            Ditosos os famentos e sedentos de xustiza,

porque eles ficarán fartos.

            Ditosos os misericordiosos,

porque eles serán tratados con misericordia.

            Ditosos os de corazón limpo,

porque eles verán a Deus.

            Ditosos os que traballan pola paz,

porque eles serán chamados fillos de Deus.

            Ditosos os perseguidos por causa da xustiza,

porque deles é o Reino dos ceos.

            Ditosos vós cando vos aldraxen, persigan e calumnien de calquera xeito pola miña causa; alegrádevos e reloucade, porque grande será a vosa recompensa nos Ceos.

Palabra do Señor                                         R/ Loámoste, Cristo

REFLEXIÓN

MIREI UN MUNDO DE XENTE, DE TODAS AS NACIÓNS, TRIBOS, POBOS E LINGUAS: Na festa de Todos os Santos, a Palabra, unha vez máis, volve falarnos de universalidade. E é que Deus non cansa nunca de insistir en que El non fai distingos nin exc1usións, que para El todos posuímos a mesma dignidade, que chama por todos e todas nós. O abrente está, pois, preñado de esperanza. Somos invitados a mirar cara adiante e a alegramos, porque os plans de Deus vanse cumprindo. A nosa contabilidade, que peca de mesquiña, non coincide coa de Deus. Hoxe celebramos a ese mundo de xente do que se nos fala no libro da Apocalipse. Algunhas destas persoas foron canonizadas, son coñecidas e mesmo veneradas dentro da Igrexa; pero nesta morea de xente tamén hai persoas que non aparecen nos santorais, que non contan nas nosas listas pero si nas de Deus. Persoas sinxelas que, no medio das dificultades, souberon ser fieis a Deus e vivir como nos ensinou Xesús: polo camiño das benaventuranzas.

CANDO XESÚS APAREZA SEREMOS COMA EL, PORQUE O VEREMOS TAL COMO É: Porque de certo que se collemos o camiño que Deus nos marca, atoparemos sentido para a nosa vida. Nós, pola fe, sabemos que non camiñamos sen rumbo, que Deus é a nosa meta. A resurrección de Xesús abriunos a porta e marcounos a orientación. Nas nosas mans está aplicar o sentido común, fiamos e deixamos guiar por ela, como fixeron ao longo da historia tantas e tantas persoas boas que pasaron polo mundo facendo o ben e que agora están ao seu carón, participando da súa resurrección.

Por iso a festa de hoxe, a pesar de que nos lembra cemiterios e nos deixa un pouso de tristura, é unha chamada á esperanza, á ledicia: camiñamos cara ao encontro con Deus.

  

BENAVENTURADOS VÓS: Porque se de verdade poñemos nel a nosa esperanza, traballaremos por realizar, cadaquén no seu ambiente e segundo a súa personalidade, o sentido das benaventuranzas. Porque ser santo e santa é ...

- seguir sendo unha persoa normal, que sinte a insatisfacción que produce unha visión do mundo na que a xente acepta como necesidade ter moitos cartos.

- sentir a preocupación do desemprego e do paro, e solidarizarse con quen o sofre, traballando para que os responsables teñan unha mentalidade menos lucrativa e busquen o ben común.

- ofrecer a nosa amizade a quen se atopa só.

- non aceptar a violencia á que nos leva a competición, a xenreira que esperta en nós a separación de persoas con barreiras económicas, sociais, relixiosas ou raciais.

- buscar a superación de todas as situacións negativas que producen sufrimento nas persoas.

- saberse fillos de Deus, o que significa querer estreitar lazos de irmandade

- vivir coa limpeza de corazón suficiente como para camiñar pola vida sen segundas intencións, ofrecendo sinceridade e confianza.

- ter confianza, esperanza e ledicia, porque Xesús está connosco facendo posible unha convivencia nova que inverta, coma as benaventuranzas, todo o noso sistema de valores.

- decidir construír esa nova humanidade na que as persoas se aman, son solidarias e capaces de axudarse, sen que haxa rexeitamentos por mor da cor, dos cartos ou do poder.

- manter o espírito combativo a pesar de que sabemos que é unha tarefa difícil e lenta, e na que somos conscientes de que moitas veces seremos criticados.

É entón cando poderemos falar de santidade, porque a pesar de todo  mantemos a esperanza de que a tarefa realizada por e con Xesús terá un bo final e a fraternidade irá facéndose realidade ata que todos sexamos autenticamente irmáns, santos, felices, ditosos e benaventurados.

LECTURAS

DOMINGO XXXI ORDINARIO  -   CICLO A

  

Primeira Lectura     Mal 1, 14b -- 2, 2b. 8-10

LECTURA DO LIBRO DE MALAQUÍAS

Apartastes a moitos do vieiro, desviástelos do cumprimento da lei

 

            Eu son o gran Rei ‑fala o Señor dos Exércitos ‑,

e o meu Nome é temible entre os pobos.

            Agora esta orde vai para vós, sacerdotes:

            Se non facedes caso e se non colledes a peito darlle gloria

ó meu Nome ‑fala o Señor dos Exércitos ‑,

botarei contra vós a maldición.

            Vós apartastes a moitos do vieiro,

desviástelos do cumprimento da lei,

violastes a alianza con Leví ‑ fala o Señor dos Exércitos ‑.

            Tamén eu vos volverei desprezables e viles para todos os pobos, na medida en que vós non gardastes os meus vieiros,

e na medida en que non considerastes estimable a lei.

            Non temos todos nós un único Rei?

Non vos criou a todos o único Deus?

            Por que traizoamos cada un o seu irmán,

violando a alianza de nosos pais?

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL     Sal 130, 1. 2. 3

R/.  Garda, Señor, a miña alma en paz diante de ti.

Señor, o meu corazón non é soberbio

nin os meus ollos altivos.

Non persigo grandeza

nin marabillas que me exceden.

Eu acalmo e acalo a miña ansia,

coma un meniño no colo da súa nai;

coma nun meniño está en min a miña ansia.

Agarde Israel o Señor,

desde agora e para sempre.

Segunda Lectura     1 Tes 2, 7b-9. 13

LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DE SAN PAULO AOS TESALONICENSES

Queriamos entregarvos non só o Evanxeo de Deus, senón tamén a nosa vida

             Irmáns:

            Fixémonos tenros no medio de vós, coma unha nai que agarima os seus fillos. Polo cariño que vos tiñamos estabamos dispostos a entregarvos non só o Evanxeo de Deus, senón a nosa propia vida: tanto vos fixestes querer.

            Acordaravos, irmáns, o noso esforzo e fatiga: traballando noite e día, por non sermos unha carga para ningún de vós. Así foi como vos predicamos o Evanxeo de Deus.

            É tamén por isto polo que lle damos decote grazas a Deus: porque, ao recibirdes de nós a palabra de Deus, acolléstela non coma palabra de homes, senón coma o que verdadeiramente é: coma palabra de Deus, que actúa en vós, os crentes.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus

ALELUIA    Mt 23, 9b. 10b

Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.

Un é o voso Pai, o celestial;

e un é o voso mestre, Cristo.

Aleluia.

Evanxeo     Mt 23, 1-12

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO

Din, pero non fan

            Naquel tempo, díxolles Xesús aos discípulos e mais á xente:

            ‑ Na cátedra de Moisés sentaron os letrados e mais os fariseos. Facede, logo, e cumpride canto vos digan, pero non imitedes a súa conduta porque falan pero non cumpren. Atan fardos pesados e cánganos no lombo dos outros, pero eles nin un dedo poñen para os mover.

            Todo o que fan é para que os vexan: visten aparatosamente, ancheando os filacterios e as franxas dos seus mantos; buscan os primeiros postos nos banquetes e os primeiros asentos nas sinagogas; que lles fagan reverencias nas rúas e que lles chamen "mestre".

            ‑ Vós non vos fagades chamar "mestre", pois un só é o voso Mestre, e todos vós sodes irmáns. E a ninguén na terra chamedes "pai", porque un só é o voso Pai, o celestial. Nin tampouco vos fagades chamar "guieiro", porque un só é o voso Guieiro, Cristo.

            O máis importante entre vós ha de ser servidor voso. Porque quen se enaltece, será humillado, e quen se humilla, será enaltecido.

                        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo                                   

Reflexión

Como nos custa que as palabras, que tan facilmente saen das nosas bocas, se convertan en vida. Que difícil nos resulta que compartir, dar, axudar... se fagan realidade e deixen de ser simplemente palabras. E así nos loce o pelo .... Porque o fariseísmo que Xesús denuncia e que por desgraza se está a converter nunha actitude permanente na nosa Igrexa é un aviso para que coidemos de caer nesta deformación relixiosa. Lembremos que non foi a xente considerada pecadora e proscrita a que se opuxo a Xesús, senón precisamente os máis piadosos e relixiosos do pobo. É este un fenómeno frecuente cando a fe se transforma en fanatismo cego ao servizo da lei, do culto, do dogma ou da institución, traizoando o espírito relixioso. Colocamos entón ideas e estruturas por riba do amor, chegando ao desprezo do máis sagrado e importante: as persoas. Sóanos o conto?

Nun tempo no que a mediocridade parece que é un valor á alza, tamén dentro da igrexa, cómpre que tomemos nota do recadiño que hoxe nos manda o Mestre. Tres son as acusacións que Xesús lles fai aos escribas e aos fariseos de onte e de hoxe:

 VANIDADE: Pasean pomposamente enfundados nas súas roupaxes, comprácense nas reverencias e nos saúdos por parte da xente, no acaparamento dos postos de honra nos banquetes e nas asembleas, no saíren nos papeis, en que falen deles ... A relixión é só hábito vistoso que cobre intereses persoais máis ben baixos, mera aparencia... A práctica relixiosa úsase con fins egoístas.

Instrumentalízase a Deus co fin de construírse o propio monumento. Todo é finximento, puro exhibicionismo, para que as persoas recoñezan a súa autoridade e o seu prestixio. Buscan chamar a atención do pobo, sempre crédulo diante das aparencias. Cómpre, pois, modestia e discreción. Converterse de que o hábito non chega para cubrir o baleiro, que debemos ser recoñecidos polos valores que levamos dentro e non polos que nos "botamos" enriba. Que un "portador de hábito" non é necesariamente un "portador de Deus" .

HIPOCRISÍA E INCOHERENCIA: Devoción ostentosa, baseada na cantidade e na duración das oracións, feitas como espectáculo para lograr a estima e a admiración do pobo sinxelo ... pero non fan o que din. O que din non é falso ... pero as súas obras desmenten as súas palabras, e ao fin e ao cabo ... a árbore coñécese polos seus froitos.

DOBRE RASEIRO: Legalismo opresor para os demais e indulxencia e escapatoria para si mesmos. Autocomplácense na súa propia moral externa e baleira, mentres agonían e culpan á xente co peso da lei. En vez de axudar aos pobres, pequenos e indefensos non dubidan en explotalos dun xeito descarado, aproveitándose deles e da súa boa fe. Mentres para nós e para os nosos o xustificamos todo, o entendemos todo, o desculpamos todo ... para os demais, aqueles que non son da nosa corda, non ternos escrúpulos en poñer sobre os seus ombreiros pesadas cangas.  Atopamos así unha relixiosidade baleira, arrogante, formalista, caracterizada pola exterioridade e o legalismo cruel (que é o coñecemento de todas as leis agás a do amor) dominada por persoas ávidas de poder, honores e triunfos ... Unha relixión na que as teimas persoais acaban por volverse obsesións que non serven para nada máis que para perder tempo e enerxías, deixando un pouso de tristura e desalento. Dá a impresión de que nos sobra tempo e corno non ternos en que investilo, dedicámonos a perdelo en cuestións superficiais... corno se a vida non tivese moito no que poder traballar e comprometerse para buscar a felicidade... pero, claro, iso supón sacrificio, esforzo, renuncia .... Porque non nos enganemos: para ocupar cargos e honras nunca faltarán candidatos; o difícil é achar persoas dispostas a gastar e desgastar a súa vida a prol dos demais, sen máis pretensións que seguir o camiño de Xesús.

Esta é a verdadeira grandeza, posto que estas son as persoas verdadeiramente necesarias.    Fronte desta esquizofrenia, Xesús volve facer a súa proposta dunha Igrexa: unha comunidade na que non hai inchados posuidores da verdade, senón humildes e apaixonados buscadores; na que hai abundancia de "ministros da paciencia de Cristo", na que os responsables reivindican o privilexio de servir; na que a grandeza está medida pola pequenez; na que a carreira está determinada pola caridade; na que quen exerce a autoridade non escurece e non ten pretensión de substituír ao único Mestre, senón que o fai visible, case sensible, coa súa transparencia e a súa capacidade de discreción; unha comunidade na que ninguén pretende controlar e manipular e na que os únicos títulos válidos son "aprendices" na fe, no servizo e no amor. E nós, onde nos situamos?  

LECTURAS

DOMINGO XXIX ORDINARIO -  CICLO A

  

Primeira Lectura     Is 45, 1. 4-6

LECTURA DO LIBRO DE ISAÍAS

Collín a man dereita de Ciro para someter ante si os pobos

             Así fala o Señor acerca do seu unxido,

Ciro, a quen el colleu da man dereita:

el someterá ante si os pobos, eu descubrirei ante el o lombo dos reis.

El abre ante si os portóns dobres, as portas non se pecharán ante el.

            Por causa do meu servo, Xacob, e de Israel, o meu elixido.

Si, chameite polo teu nome; creeite, aínda que non me coñecías.

            Eu son o Señor e non hai outro, fóra de min non hai deus.

Ameite, aínda que non me coñecías,

para que se saiba desde o nacente  ao solpor que non hai cousa sen min.

            Eu son o Señor e non hai outro.

                        Palabra do Señor                             R/.  Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL     Sal 95, 1 e 3. 4-5. 7-8. 9-10a e c

R/.  (7b):  Tributade  ao Señor honor e forza.

Cantádelle  ao Señor un cántico novo,

cantádelle  ao Señor, a terra enteira;

Anunciade entre as xentes a súa gloria;

ante todos os pobos, as súas marabillas.

Grande é o Señor e digno de loanza,

máis temible ca todos os deuses.

Os deuses todos das nacións son aparencia,

pero o Señor fixo os ceos.

Tributade  ao Señor, pobos todos,

tributade  ao Señor honor e forza,

tributade  ao Señor a gloria do seu nome.

Collede ofrendas e entrade nos seus adros.

Adorade o Señor no adral sagrado,

trema na súa presenza a terra enteira.

Dicide entre as xentes:

"O Señor é rei, el goberna os pobos rectamente".

Segunda Lectura     1 Tes 1, 1-5b

LECTURA DA 1ª CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS TESALONICENSES

Facemos memoria da vosa fe e da caridade e da esperanza

            Paulo, Silvano e mais Timoteo, á Igrexa dos tesalonicenses, en Deus Pai e no Señor Xesús Cristo: deséxanvos graza e paz.

            Decote damos grazas a Deus por todos vós, facendo memoria de vós nas nosas oracións.             Continuamente nos lembramos diante de Deus, noso Pai, da actividade da vosa fe, do esforzo da vosa caridade e da firmeza da vosa esperanza no noso Señor Xesús Cristo.

            Ben sabemos, irmáns, benqueridos de Deus, que El vos escolleu. Porque o noso Evanxeo non quedou en palabras no voso caso, senón que se volveu forza exuberante do Espírito Santo.

                        Palabra do Señor                             R/.  Grazas a Deus

ALELUIA     Flp 2, 15d. 16a

Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.

Reluciredes coma fachos no universo,

presentando a palabra de vida.

Aleluia.

Evanxeo     Mt 22, 15-21

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO

Dádelle  ao Cesar o que é do Cesar, e a Deus o que é de Deus

 

            Naquel tempo, os fariseos fóronse reunir para veren o xeito de sorprender a Xesús nalgún dito. Así é que lle mandaron algúns discípulos deles con algúns partidarios de Herodes, que lle preguntaron:

            ‑ Mestre, sabemos que es si

ncero, que de verdade ensinas o camiño de Deus e que non andas con miramentos, pois non reparas na aparencia das persoas. Dinos, logo, que che parece: Está permitido pagarlle o tributo  ao Cesar ou non?

            Xesús, que lles coñeceu a malicia, contestoulles:

            ‑ Por que me queredes comprometer, hipócritas? Mostrádeme a moeda do tributo.

            Eles presentáronlle un denario. E el preguntoulles:

            ‑ De quen é esta imaxe e mais a inscrición?

            Contestáronlle:

            ‑ Do César.

            Entón replicoulles:

            ‑ Pois logo dádelle  ao César o que é do César, e a Deus o que é de Deus.

                        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo

REFLEXIÓN

Deus sae ao encontro de cada un de nós non ao chou, senón acompañándonos de maneira persoal. Porque nos coñece non nos confunde; ao contrario, sabe perfectamente quen somos e como é a nosa vida: “Señor, ti escúlcasnos e coñécesnos”, dicimos no salmo. Na lectura que acabamos de escoitar do profeta Isaías, aparecen tres verbos que nos axudan a entender mellor isto que vimos dicindo:

CHAMEITE: Porque sabe quen somos, e non xoga ao xogo da confusión, cando nos chama sabe a quen se dirixe. E namentres aos demais podemos enganalos e aparentar o que non somos, non ocorre o mesmo con Deus. Na súa chamada está o desexo de que non camiñemos sós, nin tampouco que sexamos nós os que deixemos que outros vaian sós e desesperados.

CREEITE: Pero non se limita a chamarnos e deixarnos abandonados, senón que na súa chamada está presente sempre a nosa orixe: somos de Deus. Por iso o profeta fala de que nos creou. En Deus atopamos o si, o camiño, o horizonte por onde nos dirixirnos ata chegar á meta. Desde sempre e por sempre, está con nós. Que senón significa afirmar que somos dignidade?.

AMEITE: E só quen terma, coñece e se preocupa, pode dicir que ama, quere, que se entrega e se dá aos demais. O seu amor non é un amor por interese nin por comenencia, senón un amor de entrega e doazón. Un amor desde o que El nos vai abrindo e mostrando o camiño.

  

Quen ama, crea e chama, entende a grandeza do que significa dar grazas. E isto é difícil nun mundo como no que nós estramos, no que esta grandeza é moitas veces ignorada –non hai máis que escoitar as noticias nas que aqueles que querían aparentar ser importantes e poderosos, acaban sendo os mentireiros e enganadores, aproveitándose da sinxeleza dos que confiaban e coidaban que as palabras eran para ser respectadas- e pensamos que as reclamacións de dereitos non levan acompañadas as dos deberes; como se só fosen os demais os que tiveran obrigas para con nós, pero nós ningunha para con eles. Deste xeito –a lóxica do capital– é imposible –vémolo cada día– que entendamos a grandeza da gratuidade e do recoñecemento do que outros fan por nós. Ser agradecidos é unha tarefa que vai intimamente unida ao ser cristiáns. Que saibamos poñela en práctica!.

Agradecidos a Deus por ter confiado en nós, temos que ir xuntando esforzos, mans e corazóns con aqueles que teñen o mesmo empeño ca nós: non deixar que a ninguén lle sexa negada a súa dignidade. O Evanxeo libera de todo aquilo que vai impedindo que sexamos felices. Por iso a nosa misión coma crentes, a tarefa á que estamos chamados é evanxelizar, ou o que é o mesmo: anunciar que a dignidade que Deus nos deu a cada un e cada unha de nós debe ser respectada por riba de diferenzas de cultura, credo ou nivel social e económico. Por que non facemos isto realidade?. Hoxe, no día do DOMUND, somos invitados a botar unha ollada a noso mundo e traballar para que xustiza e igualdade deixen de ser unha utopía e pasen a converterse nunha realidade. O día das misións é unha chamada de atención, para todos nós, os que estamos no primeiro mundo, para que deixemos de lado esa falsa solidariedade que nos fai dicir “pobriños” e nos leva a darlle as migallas que caen da nosa mesa, para traballar pola xustiza, ou o que é o mesmo, para facerlle sitio na mesa e que compartan o banquete con nós. Todos somos Igrexa, todos somos fillos/fillas dun mesmo Pai, por que nos deixamos levar dos fundamentalismos que separan a uns en bos e a outros en indesexables?. Hoxe é un bo día para comprometernos na globalización do amor.

LECTURAS

DOMINGO XXVIII ORDINARIO  -  CICLO A

Primeira Lectura     Is 25, 6-10a

LECTURA DO LIBRO DE ISAÍAS

Fará festa o Señor e enxugará todas as bágoas

            Nesta montaña o Señor dos Exércitos ofreceralles a todos os pobos

un banquete de boas talladas, de viños anellos,

carnes ben condimentadas, viños refinados.

            Destruirá nesta montaña o veo que tapa a todos os pobos, a cuberta que cobre a todas as nacións.

            O meu Señor, Deus dos Exércitos, destruirá a morte para sempre,

enxugará as bágoas de todas as caras,

afastará de todo o país a vergonza do seu pobo.

            Si, díxoo o Señor.

            No día aquel dirase:

"Ollade, este é o noso Deus, esperamos nel: El hanos salvar.

            Este é o Señor, esperamos nel, gozaremos e alegrarémonos coa súa salvación".

Si, a man do Señor descansa sobre esta montaña.

                        Palabra do Señor                 

                        R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL     Sal 22, 1-3a. 3b-4. 5. 6

 R/.  (6cd):  Eu habitarei na casa do Señor por días prolongados sen fin.

O Señor é o meu pastor, nada me falta:

En pastos verdecentes faime repousar.

El lévame a beber en augas tranquilas

e repón as miñas forzas;

Guíame por vereas rectas,

por mor do seu nome.

Se tiver de pasar por valgadas sombrizas,

ningún mal temería, pois ti vas comigo:

o teu bastón e o teu caxato son o meu sosego.

Ti pos para min a mesa,

á cara dos meus inimigos;

únxesme con perfume a cabeza,

e a miña copa reborda.

O teu benquerer e a túa misericordia vanme seguindo

todos os días da miña vida.

Eu habitarei na casa do Señor

por días prolongados sen fin.

Segunda Lectura     Flp 4, 12-14. 19-20

LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS FILIPENSES

Teño forzas para todo grazas a quen me fai forte

            Irmáns:

            Hoxe sei vivir na miseria e na fartura. En calquera situación estou ensinado para estar farto e para pasar fame; para ter de abondo e para non ter nada.

            Teño forzas para todo grazas a quen me fai forte. Mesmo así, fixestes ben en tomardes coma vosa a miña dificultade.

            O meu Deus, pola súa parte, cubrirá todas as vosas necesidades, conforme a súa riqueza, con magnificencia en Cristo Xesús.

            Gloria a Deus, noso Pai, polos séculos dos séculos. Amén.

                        Palabra do Señor                            

                        R/. Grazas a Deus

ALELUIA     Cf. Ef 1, 17-18

Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.

O Pai do noso Señor Xesús Cristo ilumine os ollos do noso corazón,

para que saibamos cal é a esperanza da nosa vocación.

Aleluia.

Evanxeo    

Mt 22, 1-14

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO

Chamade ás vodas a cantos atopedes

            Naquel tempo, Xesús púxose de novo a falarlles en parábolas  aos sumos sacerdotes e  aos anciáns do pobo:

            ‑ Parécese o Reino dos Ceos a un rei que celebrou o casamento de seu fillo. Mandou os seus criados ir chamar polos convidados á voda, pero estes non querían ir.

            Volveu mandar outros criados, encargándolles: "Dicídelles  aos convidados: Mirade que teño preparado o banquete, xa están mortos os becerros e mais os demais animais cebados; todo está disposto: vide á voda!"

            Pero eles, sen lles faceren caso, fóronse: un ás súas leiras, outro  aos seus negocios. Os demais botáronse  aos criados, maltratáronos e matáronos.

            Entón o rei, todo indignado, mandou os seus exércitos, que acabaron cos asasinos aqueles e prendéronlle lume á cidade. E díxolles  aos criados: "A voda está preparada, pero os convidados non a merecían. Así que ide ás encrucilladas dos camiños; e a cantos atopedes, convidádeos á voda".

            Saíron  aos camiños os criados e xuntaron a todos os que atoparon, bos e malos, enchéndose de convidados a sala da voda.

            Cando entrou o rei para ollar os convidados, viu un home que non vestía traxe de voda e díxolle: "Amigo, como entraches aquí sen traxe de voda?" El ficou caladiño: Entón o rei díxolles  aos camareiros: "Atádeo de pés e mans, e botádeo fóra, ás tebras, onde será o pranto e mais o renxer dos dentes".

            Porque os chamados son moitos, pero poucos os escollidos.

            Palabra do Señor                                        

            R/. Loámoste, Cristo