LECTURAS

XXXII DOMINGO DO TEMPO ORDINARIO  -  CICLO C

Primeira Lectura     2 Mac 7, 1-2. 9-14

LECTURA DO LIBRO SEGUNDO DOS MACABEOS

O rei do mundo hanos resucitar para unha vida eterna

            Naqueles días, aconteceu que meteron na cadea a sete irmáns e a súa nai, e o rei mandou que os azoutasen con trallas e vergas para facer que, en contra do que era lexítimo, comesen carne de porco.

            Un deles, o primeiro, falou no nome de todos, e dixo:

            ‑ Que máis vas preguntar? Que outra cousa queres saber de nós? Estamos dispostos a morrer antes que quebrantar as leis dos nosos maiores.

            O segundo, cando xa estaba nas últimas, dixo:

            ‑ Ti, criminal, quítasnos a vida presente, pero o rei do universo hanos resucitar para unha vida eterna a cantos morremos pola súa Lei.

            Despois deron en meterse co terceiro. Mandáronlle botar fóra a lingua e fíxoo de contado; estendeu as mans todo decidido e dixo con valentía:

            ‑ De Deus recibín estes membros, e pola súa Lei os entrego; espero recibilos del novamente.

            O rei e os que estaban xunto del quedaron abraiados polo valor do rapaz, que non tiña medo aos tormentos.

            Cando este morreu, torturaron o cuarto de xeito semellante; e cando estaba xa para morrer, dixo:

            ‑ Paga a pena que os homes maten a un, cando se espera que Deus nos vai resucitar. Pero ti non has resucitar para a vida.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL     Sal 16, 1. 5-6. 8b e 15

R/.  (15b):  Ao espertar, saciareime da túa presenza, Señor.

Entende, Señor, a causa xusta,

atende ao meu clamor;

escoita a miña pregaria

de labios sen engano.

Guía polas túas pisadas os meus pasos,

para que non tremelen os meus pés.

Eu chamo por ti, meu Deus, respóndeme;

inclínate cara a min, escoita a miña voz.

Escóndeme á sombra das túas ás.

Mais eu, pola miña inocencia,

contemplarei o teu rostro;

ó espertar, saciareime da túa presenza.

Segunda Lectura     2 Tes 2, 16 -- 3, 5

LECTURA DA SEGUNDA CARTA DO APÓSTOLO S. PAULO AOS TESALONICENSES

Deus vos confirme en toda palabra e obra boa

            Irmáns:

            O mesmo Señor noso Xesús Cristo e mais Deus, o noso Pai, que nos amou e que nos deu gratuitamente azos duradeiros e boa esperanza, vos conforte e vos afinque en toda obra e palabra boa.

            Polo demais, irmáns, rogade por nós, para que a mensaxe do Señor se difunda e se acolla con honor como pasou entre vós, e deste xeito nos vexamos libres da xente descamiñada e perversa: pois a fe non a teñen todos. Pero o Señor é fiel e afincaravos e protexeravos do Ruín.

            Tocante a vós, fiámonos no Señor de que estades facendo e de que continuaredes a facer canto vos temos mandado.

            Que o Señor encamiñe os vosos corazóns ao amor de Deus e á paciente espera do Cristo.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus

ALELUIA    Ap 1, 5a. 6b

Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.

Xesús Cristo é primoxénito dos mortos;

a El a gloria e o poder por sempre eternamente.

Aleluia.

Evanxeo     Lc 20, 27-38 

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS

Deus non é Deus de mortos, senón de vivos

            Naquel tempo, chegaron algúns saduceos ‑eses que negan que haxa resurrección ‑ e preguntáronlle a Xesús:          

            ‑ Mestre, Moisés deixou escrito: "Se lle morre a alguén o seu irmán sen deixar fillos, que case coa viúva de seu irmán, para lle dar descendencia".  Pois dunha vez había sete irmáns. O primeiro casou, e morreu sen fillos. Despois casou con ela o segundo; e logo o terceiro; e así os sete foron casando coa viúva, morrendo tamén sen deixar fillos. Ao cabo, morreu

tamén a muller. Ora, cando resuciten, de cal deles vai ser a muller, se estivo casada cos sete?

            Xesús contestoulles:

            ‑ Neste mundo os homes e mais as mulleres casan entre eles. Pero os que sexan dignos da vida futura e da resurrección de entre os mortos, non casarán nin eles nin elas, pois non poden morrer. Son coma anxos, e son fillos de Deus por naceren na resurrección.

            E que resucitan os mortos, ben o deixou indicado Moisés, cando dixo do Señor, no episodio da silveira: O Deus de Abrahán, o Deus de Isaac e o Deus de Xacob.  E Deus non é un Deus de mortos, senón de vivos, para El todos están vivos.

                                   Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo   

LECTIO

Podemos dicir que a pasaxe que se nos propón para a nosa reflexión constitúe unha parte central do texto de Lucas 20,20-22,4 e cuxo argumento son as discusións cos xefes do pobo. Xa no comezo do capítulo 20, Lucas preséntanos algúns conflitos xurdidos entre Xesús, os sacerdotes e os escribas (v. 1-19). Aquí Xesús está en conflito coa escola filosófica dos Saduceos, que toman o seu nome de Zadok, o sacerdote de David (2 Sam 8:17). Os Saduceos aceptaban como revelación só os escritos de Moisés (v. 28) negando así o desenvolvemento gradual da revelación bíblica. Neste sentido enténdese máis a frase "Moisés deixounos escrito" pronunciado polos Saduceos neste malicioso debate, pensado como unha trampa para asechar a Xesús e "sorprendelo (v.: 20: 2; 20: 20). Esta escola filosófica desaparece coa destrución do templo.

A lei do levirato

Os Saduceos negan, pois, a resurrección dos mortos, porque segundo eles, este obxecto de fe non formaba parte da revelación que Moisés se lles dera. O mesmo se diga de cara a fe na existencia dos anxos. En Israel, a fe na resurrección dos mortos aparece no libro de Daniel escrito no 605-530 a.c. (Dan 12: 2-3). Encontrámola así mesmo en 2Mac 7: 9, 11, 14, 23. Para ridiculizar a fe na resurrección dos mortos, os Saduceos citan a prescrición legal de Moisés sobre o levirato (Dt 25, 5), é dicir o antigo uso dos pobos semíticos (hebreos inclusive), segundo o cal o irmán ou un parente próximo dun home casado, falecido sen fillos, ten que casarse coa viúva, para asegurar (a) ao defunto unha descendencia (os fillos ían considerarse legalmente como fillo do defunto), e (b) un marido para a muller, xa que as mulleres dependían do marido para o seu sustentamiento. Casos como os arriba citados se citan tamén no Antigo Testamento, no libro do Génesis e no libro de Rut.

No libro do Génesis (38:6-26) dísenos que "tomou Xudá, para Er, o seu primoxénito unha muller chamada Tamar. Er, primoxénito de Xudá, foi malo aos ollos de Yahvé, e Yahvé matouno. Entón dixo Judá a Onán: Entra á muller do teu irmán e tómaa, como cuñado que es, para suscitar prole ao teu irmán. " (Gén 38: 6-8). Pero Onán tamén é castigado por Deus coa morte (Gén 38: 10) porque sabendo Onán "que a prole non sería súa, cando entraba á muller do seu irmán, derramábase en terra por non dar prole ao seu irmán" (Gén 38: 9). Vendo isto, Xudá envía Tamar á casa do pai, para non o dar como marido Sela, o seu terceiro fillo (Gén 38: 10-11). Tamar entón, vestíndose de prostituta, uniuse con Xudá mesmo, e concibiu dous xemelgos. Descuberta a verdade, Xudá deu razón a Tamar e recoñeceu que "mellor ca min é ela" (Gén 38: 26).

No libro de Rut cóntase a historia da mesma muller, Rut a moabita, quen quedou viúva tras casar cun dos fillos de Elimèlech. Xunto coa sogra Noemí, se viu obrigada a pedir esmola para sobrevivir, e a recoller nos campos as espigas desbotadas polos espigadores, ata o momento en que casa con Boaz, parente do seu defunto marido.
O caso proposto a Xesús polos Saduceos recórdanos a historia de Tobías, fillo de Tobit, que se casa con Sara, filla de Ragüel, viúva de sete maridos, matados todos por Asmodeo, o demo da luxuria, no momento en que se unían a ela. Tobías ten dereito a casar con ela porque era da súa tribo (Tob 7-9).
Xesús fai notar aos Saduceos que o matrimonio prové á procreación e por conseguinte é necesario para o futuro da especie humana, xa que ningún dos "fillos deste mundo" (v. 34) é eterno Pero "os que alcancen a ser dignos de ter parte naquel mundo" (v. 35) non toman nin marido, nin muller xa que "nin poden "xa" morrer " (v.35-36), viven en Deus: "porque son como os anxos e son fillos de Deus, por ser fillos da resurrección" (v. 36). Xa no Antigo como no Novo Testamento, os anxos son chamados fillos de Deus (véxase por exemplo Xene 6: 2; Sal 29, 1; Lc 10, 6; 16, 8). Esta frase de Xesús recórdanos a carta de Paulo aos Romanos, onde está escrito que Xesús é o Fillo de Deus pola súa resurrección, el, o primoxénito de entre os mortos, é por excelencia o fillo da resurrección (Rom 1, 4). Podemos citar aquí tamén os textos de san Paulo sobre a resurrección dos mortos como evento de salvación cuxa natureza é espiritual (1 Cor 15:35-50).

Eu son: O Deus dos vivos Xesús confirma a realidade da resurrección citando outra pasaxe do Éxodo, esta vez da pasaxe da revelación de Deus a Moisés na silveira ardendo. Os Saduceos fan fincapé no seu punto de vista, citando a Moisés. E do mesmo modo Xesús rexeita o seu argumento citando el tamén a Moisés: "E que os mortos resucitan indicouno tamén Moisés no da silveira, cando chama ao Señor o Deus de Abrahán, o Deus de Isaac e o Deus de Xacob" (v. 37). No Éxodo, vemos que o Señor se revela a Moisés con estas palabras: "Eu son o Deus do teu pai, o Deus de Abrahán, o Deus de Isaac e o Deus de Xacob" (Ex 3: 6). O Señor logo segue revelando a Moisés o seu nome divino: " Eu-son" (Ex 3: 14). A palabra hebraica ehjeh, cuxa raíz é Hei-Yod-Hei, usada para indicar o nome divino en Ex 3: 14, significa Eu son aquel que é; Eu son aquel que existe. A raíz pode significar asimismo vida, existencia. Por iso, Xesús pode concluír: "Non" é "un Deus de mortos, senón de vivos" (v. 38). Neste mesmo verso Xesús especifica que para el todos viven. Ao reflexionar sobre a morte de Xesús, na carta aos Romanos, Pablo escribe: "Porque morrendo, morreu ao pecado unha vez para sempre: pero vivindo, vive para Deus. Así, pois, facede conta de que estades mortos ao pecado, pero vivos para Deus en Cristo Jesús" (Rom 6:10). Podemos dicir que Xesús, unha vez máis, fai ver aos Saduceos que a fidelidade de Deu para o seu pobo, para a persoa individual, non se basea na existencia ou non dun reino político (en o caso da fidelidade de Deus ao pobo), e tampouco no ter ou non prosperidade e descendencia nesta vida. A esperanza do verdadeiro crente non estriba nas cousas deste mundo, senón no Deus vivo. Por iso, os discípulos de Xesús están chamados a vivir como os fillos da resurrección, é dicir como os fillos da vida en Deus, como o Mestre e Señor, "como os que foron xerados non de semente corruptible, senón incorruptible, pola palabra viva e permanente de Deus" (1 Pe 1: 23).

Lecturas

XXXI DOMINGO DO TEMPO ORDINARIO - CICLO C

Primeira Lectura     Sab 11, 22 - 12, 2

LECTURA DO LIBRO DA SABEDORÍA

Tes misericordia de todos, porque amas todo canto existe

 

            Señor, o universo todo, de fronte túa, é coma un lixo na balanza

e coma pinga de orballo da alborada caendo sobre a terra.

            E nembargante, compadecícheste de todo, pois todo o podes

e pasas por alto os pecados dos homes para que se convertan,

pois amas a todos os seres

e non rexeitas nada do que fixeches:

se algo che dese noxo, xa non o crearías.

            Como podería algo subsistir se ti non o queres

ou conservarse o que ti non chamas?

            Mais ti todo o perdoas porque todo é teu,

Señor, amigo da vida.

            Pois o teu sopro incorruptible mora en todas as cousas.

            Por iso corrixes pouco a pouco a aqueles que tropezan

e amoéstalos lembrándolles os seus erros

para que, deixando a maldade, crean en ti, Señor.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL     Sal 144, 1-2. 8-9. 10-11. 13cd-14

R/. (cf. 1): Meu Deus e rei, hei bendicir o teu nome por sempre.

Meu Deus e meu rei, quero enxalzarte

e bendicir o teu nome por sempre.

Hei bendicirte cada día,

hei loar o teu nome por sempre.

O Señor é clemente e compasivo,

tardo á ira e rico en misericordia.

O Señor é bo para todos,

agarimoso con todas as súas obras.

Que te loen, Señor, as túas obras,

e te bendigan os teus amigos.

Que pregoen a gloria do teu reino,

e falen do teu poder.

O Señor é fiel en todas as súas palabras,

e santo en todas as súas obras.

O Señor sostén os que están para caer

e endereita os que se dobran.

Segunda Lectura     2 Tes 1, 11 - 2, 2

LECTURA DA SEGUNDA CARTA DO APÓSTOLO S.PAULO AOS TESALONICENSES

Sexa glorificado en vós o nome de Cristo, e vós nel

            Irmáns:

            Rogamos decote por vós, para que o noso Deus vos faga dignos da chamada e para que co seu poder faga realidade todo propósito de facer o ben e toda empresa de fe.

            Dese xeito vós daredes gloria ao noso Señor Xesús Cristo e el a vós, conforme a graza do noso Deus e do Señor Xesús Cristo.

            Tocante á Parusía do noso Señor Xesús Cristo e do noso encontro con el, rogámosvos, irmáns, que non abaledes tan axiña nos vosos criterios nin vos desconcertedes por supostas revelacións, ditos ou cartas nosas coma se o Día do Señor estivese a caer.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus

ALELUIA    Xn 3, 16

Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.

De tal xeito amou Deus o mundo,

que lle deu o seu Fillo unixénito;

quen cre nel, ten vida eterna.

Aleluia.

Evanxeo     Lc 19, 1-10

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS

Veu o Fillo do home buscar e salvar o que estaba perdido

            Naquel tempo, chegou Xesús a Iericó e pasaba atravesando a cidade. Había alí un home chamado Zaqueo, xefe dos recadadores e moi rico. Intentaba ver quen era Xesús; pero impedíallo a xente, porque el era pequeneiro. Entón botou a correr e subiu a unha fig

ueira para velo, porque ía pasar por alí. Ao pasar Xesús por aquel lugar, levantou a vista e díxolle:

            ‑ Zaqueo, baixa de contado, que hoxe teño que parar na túa casa.

            El, baixando de contado, acolleuno moi contento. Pero vendo aquilo, a xente empezou a murmurar:

            ‑ Entrou a se hospedar na casa dun pecador.

            Zaqueo, posto de pé, díxolle ao Señor:

            ‑ Señor, darei a metade de todo canto teño aos pobres e, se algo roubei a alguén, devolvereille catro veces máis.

            Entón Xesús dixo:

            ‑ Hoxe chegou a salvación a esta casa, pois tamén este é fillo de Abrahán. Porque o Fillo do Home vén buscar e salvar o que estaba perdido.

                                   Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo           

Reflexión

• PORQUE O SEÑOR NON ABORRECE NADA DO QUE FIXO: A primeira lectura que vimos de proclamar, tomada do Libro da Sabedoría, supón un sopro de aire fresco neste clima moitas veces cargado de negatividade e pesimismo da nosa Igrexa. Si, porque nos invita a ver o mundo con ollos de esperanza, con ollos positivos, con ollos de bondade. Neste mundo, que Deus crea e nós recreamos, non hai nada aborrecible. Unha vez máis: que lonxe está a Palabra das palabras de moitos dentro da nosa Igrexa que, hoxe como nunca, teiman na xerarquización, na obediencia cega sen cuestionar nada e na uniformidade que acaba converténdose en rutina. Si, cando a intransixencia e o fanatismo fan que se cuestione con lupa mesmo o que fai e di o Papa Francisco (feito inaudito dentro da Igrexa o de cuestionar ou matizar a todo un Papa), a Palabra, incansable, quere facernos caer na conta que Deus non é verdugo nin xuíz sanguinario, senón que segue a ser Pai-Nai que acubilla, acolle e perdoa. Por que entón a nós se nos enche a boca falando dun castigo de Deus, dun Deus que leva conta dos nosos erros e a quen lle temos que facer constantemente actos de desagravio?. Non será que nos predicamos a nós mesmos, mesquiños e ruíns, e proxectamos esa mesma imaxe de Deus por ser a que nos proporciona maiores dividendos e seguridades?. Ata cando, Señor, seguiremos vivindo amedrentando e humillando aos irmáns?.

• SEXAMOS DIGNOS DA NOSA VOCACIÓN: Porque Deus nos quere, porque para El somos importantes, porque se ocupa e preocupa por nós, non podemos nin debemos fallarlle: El chámanos á felicidade, a realizarnos como persoas a través da nosa vocación cristiá no medio do mundo. E temos que facelo sen desesperar, cos pés pisando forte, sen caer na tentación de fuxir, de pechar os ollos ao que pasa, de querer desentenderse dos problemas e retos. Porque aí está o noso compromiso de fe. Que as dificultades non nos leven a caer na tentación de refuxiarnos nos “cuarteis de inverno” á calor dunha fe cómoda, cultual e amoldada aos nosos propios intereses.

• E SEXAMOS PERSOAS ABERTAS, QUE DAN OPORTUNIDADES: E neste estar no mundo, non somos quen de ser xuíces dos demais. No marco dunha sociedade teocátrica coma a de Israel, invadida por unha nación estranxeira e obrigada a pagar pesadísimos impostos, a figura do “recadador” é o símbolo do renegado e mercenario ao servizo de Roma. Zaqueo era baixo de estatura, un ladrón, un proscrito. Con todo, quería ver quen era Xesús e El... reparou naquela persoa. Soubo ir máis alá dunha mirada superficial, soubo mirar cara dentro, soubo descubrir que aquel home berraba en silencio que lle desen unha nova oportunidade, soubo ler no seu corazón que aquela persoa quería e podía cambiar e entrar na dinámica do Reino. Porén, nós seguimos empeñados en que as persoas non poden cambiar, seguimos negándolle a oportunidade do cambio a quen nos fixo dano, seguimos sen saber descubrir que o Señor pasa cada día e que hai moitos irmáns que, subidos na figueira da dor, da incomprensión, da soidade, da marxinación, da pobreza... esperan o seu paso para aterrar e comezar unha nova vida. Seremos nós tan curtos de sentimentos, que non de estatura, como para negárllela?.

Lecturas

XXX DOMINGO DO TEMPO ORDINARIO - CICLO C

Primeira Lectura     Eclo 35, 15b-17. 20-22a (gr. 12-14. 16-18)

LECTURA DO LIBRO DO ECLESIÁSTICO

A oración do humilde traspasará as nubes

            Deus é un Deus xusto

e non ten preferencias de persoa;

non tomará parte contra o pobre

mais presta oídos ás demandas do asoballado;

non refuga os saloucos do orfo

nin da viúva que repite o seu laio.

            Semellante laio acada o seu favor,

o seu berro chega ata as nubes.

            O grito do pobre traspón as nubes,

non apousenta ata chegar á meta,

non cede ata que Deus o atende

e que o xuíz veraz faga xustiza;

tampouco Deus a retardará.

                        Palabra do Señor                             R/.  Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL     Sal 33, 2-3. 17-18. 19 e 23

R/.  (7a):  Clamou o pobre e Deus escoitouno.

Bendigo o Señor en todo instante,

teño sempre na boca a súa loanza.

Eu gloríome no Señor:

que escoiten os humildes e se alegren.

Mais o Señor encara os malvados,

para borrar da terra a súa memoria.

O Señor está preto do aflixido,

salva os de ánimo abatido.

O Señor está preto do aflixido,

salva os de ánimo abatido.

O Señor redime os seus servos:

non será castigado quen a El se acolle.

Segunda Lectura     2 Tim 4, 6-8. 16-18

LECTURA DA SEGUNDA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO A TIMOTEO

Finalmente daráseme a coroa de xustiza

            Benquerido irmán:

            A min xa me queda pouco para derramar o meu sangue, e o meu pasamento está a chegar.        

            Combatín unha boa loita, rematei a miña carreira, conservei a fe. O que me resta é a coroa da xustiza que me está reservada.

            E o Señor, que é xuíz xusto, hama entregar aquel día. E non só a min, senón a todos os que arelan a súa Vinda gloriosa.

            Na miña primeira defensa non me acompañou ninguén, todos me deixaron. Que Deus llelo perdoe! Pero o Señor asistiume e fortaleceume para rematar a  predicación e que todas as nacións a escoitaran. E libroume da boca do león.

            O Señor hame librar de toda obra perversa e hame manter a salvo para o seu Reino celestial.       Para El a gloria polos séculos dos séculos. Amén.

                        Palabra do Señor                             R/.  Grazas a Deus

ALELUIA    2 Cor 5, 19

Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.

Deus estaba en Cristo reconciliando o mundo consigo,

e poñendo en nós a mensaxe da reconciliación.

Aleluia.

Evanxeo     Lc 18, 9-14

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS

Baixou o publicano xustificado para a súa casa,  ao contrario que o fariseo

 

            Naquel tempo, Xesús propúxolles esta parábola dirixíndose a uns que estaban moi seguros de si mesmos, créndose perfectos e desprezando os demais:

            ‑Dous homes subiron  ao templo para orar; un era fariseo e outro recadador de impostos.

            O fariseo, de pé, oraba para os seus adentros deste xeito: "Meu Deus, douche grazas porque non son coma os demais: ladrón, inxusto e adúltero; nin coma ese recadador. Gardo o xaxún dúas veces por semana e pago o décimo de todo canto gaño".

            O recadador, en troques, manténdose a distancia, non se atrevía nin a levantar os ollos  ao ceo, senón que petando no peito dicía: "Meu Deus, ten compaixón de min, que son un pecador".

            Asegúrovos que este baixou reconciliado con Deus para a súa casa e, en cambio, o outro non. Porque a todo o que se teña por moito rebaixarano e a todo o que se rebaixe enaltecerano.

                        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo

Reflexión

Un mundo onde a loita contra a tentación de esmagar e oprimir ao outro é tan grande, necesita de referentes que o fagan ter sempre presente que as persoas somos o centro de todo, o máis importante, a razón e o porqué de todo canto se fai e supón avance e mellora para todos. Tendo isto claro, a realidade vai por un camiño moi distinto. Nunca tanto coma hoxe as desigualdades entre uns e outros foron tan grandes; as diferenzas entre os que teñen moito e os que día a día van perdendo o pouco que teñen son cada vez maiores. Ocórrenos a nós como ocorría no tempo no que se escribiu o libro de Eclesiástico, que lemos como primeira lectura. Diante da indiferenza e o desprezo das persoas, relegadas a segundos, terceiros e cuartos postos no canto dos cartos, as ganancias e as estatísticas favorables, necesitamos para vencer esta actitude morna e tremendamente inhumana, voces que nos esperten do sono que nos fai pasivos e xustificadores de canto pasa. Necesitamos persoas e testemuños que non deixen que adormezan as nosas conciencias e nos convertan en simples robots que aceptan pasivamente o que os que mandan deciden sobre nós, como se foramos ovellas dun rabaño que eles guían e enganan segundo os seus intereses. Fronte de tantos lobos que buscan abusar de nós, necesitamos sentirnos firmes e asentados na forza que recibimos da Palabra de Deus, para clamar e actuar contra os que non prefiren ás persoas, e dentro destas, aos pobres, como compañeiros de viaxe á hora de construír un mundo no que non gañen sempre os mesmos, e os perdedores sexan reducidos a cousas, como se a súa dignidade non valera para nada. Se non nos apuramos, acabará pasando o tempo, quedaremos atrás, e cando queiramos reaccionar, xa será tarde. O Papa Francisco vén insistindo, unha e outra vez, que temos que saír dos pazos das comodidades, para ir facendo barullo. O barullo de quen sabe que as cousas poden ser doutro xeito. Pero para iso é necesario perder os medos e unirnos a cantos, coa mesma esperanza e ilusión, non se conforman nin se resignan, senón que se rebelan contra todo canto supón ver ás persoas oprimidas, enganadas ou estafadas. Do mesmo xeito que o Señor encara aos malvados, que tamén nós saibamos unir forzas para plantarlles cara.

 Este esforzo será o que anime e vaia dando sentido á nosa vida. Porque, se non fose así, teriamos que preguntarnos que pintamos aquí? Para que estamos? Que sentido ten calar e aguantar? Deus non nos quere resignados nin calados, senón activos e denunciando as inxustizas que os que mandan e, pensan que saben, van cometendo contra de nós e dos máis débiles. Como crentes e seguidores de Xesús non podemos nin debemos permitilo. Non é tempo de calar nin de aguantar acatamentos e privilexios de quen sendo igual a cada un/ha de nós, coida que pode pisarnos e esmagarnos se non facemos o que quere e manda. É tempo de rebelarse, para que ao chegar á meta, poidamos pasala coa alegría de ter loitado e traballado polo triunfo. Tal e como nos di Paulo que a el lle espera. Do mesmo xeito, tamén a nós nos agarda a meta do encontro con Deus. Presentarémonos coa vida chea de resignación e as mans baleiras?

Non nos creamos, entón, nin perfectos nin mellores cós demais, e esforcémonos por ir buscando canto nos une, achega e esperanza, para así ir construíndo espazos de encontro dos que saen as forzas para loitar contra da inxustiza e evitar que os de sempre, os que din, mandan, dirixen e impoñen, sexan os que acaben saíndo coa súa. Non fagamos coma o fariseo que se cría xusto e mellor cos demais, e desprezando a quen tiña a seu lado, quería dar leccións de bonhomía. Fagamos da nosa vida, como nos invita Xesús, espazos de colaboración, encontro, respecto para os outros e sinxeleza. Porque dos sinxelos e misericordiosos é o Reinado que nos deixou Xesús.

LECTURAS

XXIX DOMINGO DO TEMPO ORDINARIO -  CICLO C

  

Primeira Lectura     Ex 17, 8-13

LECTURA DO LIBRO DO ÉXODO

Mentres Moisés levantaba a man, vencía Israel

            Naqueles días, viñeron os amalecitas e atacaron Israel en Refidim. Moisés díxolle a Xosué:

            ‑ "Escolle uns poucos homes e sae a loitar con Amalec. De mañá eu estarei no cume do outeiro, coa vara de Deus na man".

Xosué fixo o que lle mandaba Moisés, e foi loitar con Amalec mentres Moisés, Aharón e Hur subían  ao cume do outeiro.

            Cando Moisés erguía as mans, vencía Israel; cando as baixaba, vencía Amalec. As mans de Moisés estaban cansas, e eles colleron unha pedra e puxéronlla de asento,  ao tempo que Aharón e Hur, un por cada lado, lle sostiñan as mans ergueitas.

            As mans de Moisés estiveron ergueitas ata a posta do sol.

Xosué venceu a Amalec e á súa xente, a fío de espada.

                        Palabra do Señor                             R/.  Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL     Sal 120, 1-2. 3-4. 5-6. 7-8

R/. (cf. 2): O noso socorro vén do Señor, que fixo o ceo e mais a terra.

Alzo os meus ollos cara aos montes:

de onde virá  o meu socorro?

O meu socorro vén do Señor,

que fixo o ceo e mais a terra.

El non deixa que esvare o teu pé,

o teu gardián non dorme;

non dorme, non adormece,

o gardián de Israel.

O Señor é o teu gardián,

O Señor é o teu arrimo, está á túa dereita.

Polo día o sol non che fará dano

nin a lúa pola noite.

O Señor gárdate do mal,

El garda a túa vida.

O Señor garda a túa chegada e a túa saída,

agora e por sempre.

Segunda Lectura     2 Tim 3, 14 -- 4, 2

LECTURA DA SEGUNDA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO A TIMOTEO

Perfecto sexa o home de Deus, idóneo para calquera obra boa

            Benquerido irmán:

            Mantente no que aprendiches e no que criches, e que non che esqueza quen cho aprendeu. Porque xa desde neno coñeces as letras santas, que son podentes para che ensinar o  camiño da salvación pola fe en Cristo Xesús.

            Toda a Escritura está inspirada por Deus e é útil para ensinar, para corrixir, para emendar, para educar na xustiza. Dese xeito, o home de Deus tórnase idóneo para calquera obra boa.

            Pídoche diante de Deus e de Cristo Xesús, que ha vir xulgar a vivos e mortos, pola súa vinda gloriosa e polo seu reinado: pregoa a palabra, insiste teimudamente, corrixe, reprende, aconsella con moita paciencia e doutrina.

                        Palabra do Señor                             R/.  Grazas a Deus

ALELUIA     Heb 4, 12

Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.

A palabra de Deus é viva e dinámica,

xulga os proxectos e os pensamentos do corazón.

Aleluia.

Evanxeo     Lc 18, 1-8

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS

Deus faralles xustiza aos seus elixidos que claman a El

 

            Naquel tempo, Xesús propúxolles aos seus discípulos unha parábola acerca da necesidade de orar sempre, sen cansar:

            ‑ Había nunha vila un xuíz que nin temía a Deus nin respectaba o home. Na mesma vila había tamén unha viúva, que acudía a el dicíndolle: "Faime xustiza fronte  ao meu contrario". El, durante moito tempo, non lle fixo caso ningún; pero despois cavilou: "Aínda que non temo a Deus nin respecto o home, como esta viúva me está amolando, voulle facer xustiza, para que non me siga toleando toda a vida".

            E o Señor continuou:

            ‑ Escoitade o que di un xuíz inxusto. E logo Deus non lles vai facer xustiza aos seus elixidos, que claman día e noite, e non vai ter paciencia con eles? Asegúrovos que lles fará xustiza a tempo. Pero cando chegue o Fillo do Home, el atopará fe sobre a terra?

                        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo

Comentario

    Moisés é consciente da realidade na que el e mais o pobo están a vivir, por iso insiste unha e outra vez na necesidade de orar xuntos, de orar con confianza, de orar crendo na forza e no valor da oración. Non se está a referir a unha oración rutineira que leva os beizos para un lado e a mente para outro. El non deixa de dicirlle ao pobo que canto se expresa cos beizos ha saír do profundo do corazón, pois só así a credibilidade de quen reza e do que se reza poderá asentar realmente no cotián da vida de cada persoa. Cando nós rezamos, facémolo tamén así, ou máis ben deixámonos ir polo vieiro da costume, a rutina e as palabras sen sentido nin forza que saen da nosa boca?... Unha vez máis, e respondendo á invitación que desde esta palabra que busca alimentar e dar sentido á nosa vida, esforcémonos por non caer na tentación de cansar e abandonar. Porque só quen insiste e non se deixa vencer polo desánimo, é capaz de entender e albiscar por que os cristiáns falamos de esperanza e non só de ilusión nin de ideas irrealizables. Non terá algo que ver coa aclamación que faciamos no salmo de que o noso auxilio nos vén do Señor?

     Se somos capaces de ir acompasando todo canto imos vivindo e facendo co que rezamos, estaremos acadando o obxectivo ao que nos invita Xesús: non deixarnos levar nin das présas nin da tentación de deixar pasar o tempo sen facer nada; á vez que iremos construíndo o edificio da nosa existencia con bos cimentos; os cimentos que se son capaces de aguantar os envites que a todos nos vai dando a vida, e non perder deste xeito a esperanza que asenta e orienta o sentido e opcións que cada un de nós imos tomando, e que nos axudan a crecer e madurar como persoas e como cristiáns. Deste xeito, iremos respondendo ás diferentes situacións nas que se vai concretando en nós a obra de Deus. Unha obra que deberá ir aprendendo a beber da fonte da realidade –os sinais dos tempos– para dar os mellores froitos de actitudes cristiás vividas sen medo e con gozo, no medio do mundo, e en unión con outras persoas, sexan ou non dos que pensan e fan coma nós. A obra de Deus non é un conxunto de ritos ou prácticas; tampouco un elenco de normas ou imposicións, senón a maneira de facer e vivir de xeito ledo que Deus nos quere, nos acompaña e nos invita a facer o mesmo coas persoas do noso redor e desde as estruturas xustas, solidarias e sempre orientadas ao ben común que nós imos dando na nosa sociedade.

      E todo o desenvolvemento deste proxecto que Deus pon ao noso dispor para que o realicemos non pode quedar nin reducirse a un activismo continuo de facer cousas e desesperarse porque non saen como as tiñamos pensado, senón que ha ser un proxecto construído paseniñamente, sen présas e ben orientado.Un proxecto que necesita non do simple arrouto da acción, senón da forza da oración perseverante, confiada e asentada sobre canto se vai facendo. Porque é aí onde temos que ir descubrindo a forza e a presenza de Deus. Só deste xeito poderemos entender por que cando falamos da oración, falamos do gran puntal que sostén a forza das nosas accións, as debilidades das nosos proxectos e a ilusión desde a que a perseveranza vai facendo que non desesperemos nas dificultades, senón que saibamos agradecer con realismo as nosas limitacións, e a necesidade da forza de Deus e da axuda dos demais. Solos non imos moi lonxe. Xuntos e en comunidade, acadamos metas e superamos atrancos. Perseveremos, sen medo, neste camiño.

Porque debemos dar grazas..

PREGARIA DUN CORAZÓN AGRADECIDO

Ofrézoche hoxe, Pai, o meu corazón agradecido.

Pouco máis teño que ofrecerche,

porque son pouca cousa,

home frouxo e pecador,

ofrézoche o meu corazón agradecido.

Polos pais que me xeraron

no amor e na esperanza sen límite;

pola xente toda que me abriu á vida

nunha longa e lenta sementeira:

ofrézoche o meu corazón agradecido.

Por todos os que falaron de ti

e ao teu fogar me conduciron

co arrastre das palabras vizosas,

co engado dunha vidas maduradas:

ofrézoche o meu corazón agradecido.

Pala auga do bautismo,

polo espírito no que fun confirmado,

polo perdón que me renova,

polo pan saboroso da Eucaristía:

ofrézoche o meu corazón agradecido.

Polo meu traballo diario,

polo diario amor da miña parella,

pala convivencia veciñal,

pala fermosura da nosa Terra:

ofrézoche o meu corazón agradecido.

Por ti mesmo, Pai, por ti mesmo,

que adiviño cada día en min mesmo

e no rostro das persoas e das causas,

por ti mesmo, Pai, por ti mesmo:

ofrézoche o meu corazón agradecido.

LECTURAS

XVIII DOMINGO DO TEMPO ORDINARIO - CICLO C

Primeira Lectura     2 Re 5, 14-17

LECTURA DO LIBRO SEGUNDO DOS REIS

Volvéndose Naamán cara  ao home de Deus, proclamou a súa fe no Señor

 

            Naqueles días, baixou Naamán, o Sirio,  ao Xordán e mergullouse na súa auga sete veces, segundo lle mandara Eliseo o home de Deus. A súa carne tornouse entón coma a dun neno pequeno, e quedou limpo da súa lepra.

            Volveu Naamán con toda a súa compaña onda o home de Deus e presentóuselle, dicindo:

            ‑ "Agora recoñezo que non hai deus en toda a terra, fóra do Deus de Israel. Acepta, pois, un regalo do teu servo".

            Respondeulle Eliseo:

            ‑ "Polo Señor vivo a quen sirvo, que non aceptarei cousa ningunha". E por moito que lle insistiu para que aceptase, el negouse.

            Naamán dixo entón:

            ‑ "Pois logo, permite que o teu servo leve unha carga desta terra, a que poidan cargar dúas mulas, pois o teu servo non ofrecerá holocaustos nin sacrificios a deus ningún, senón só  ao Señor.

                        Palabra do Señor                             R/.  Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL     Sal 97, 1. 2-3ab. 3cd-4

 R/. (cf. 2b): O Señor revela a súa xustiza ante os pobos.

Cantade  ao Señor un cántico novo,

pois fixo marabillas;

a súa destra deulle a vitoria,

o seu brazo santo.

0 Señor dá a coñeces a súa vitoria,

revela a súa xustiza ante os pobos.

Lembrou a súa misericordia e a súa fidelidade

coa casa de Israel.

Os confíns todos da terra percibiron

a vitoria do noso Deus.

Aclama  ao Señor, terra enteira,

rompede a cantar e a tocar.

Segunda Lectura     2 Tim 2, 8-13

LECTURA DA SEGUNDA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO A TIMOTEO

Se nos mantemos firmes, reinaremos con Cristo

            Benquerido irmán:

            Lémbrate de Xesús Cristo, resucitado dos mortos, da semente de David.

            Este é o meu Evanxeo, polo que padezo ata estar preso coma un vulgar criminal. Pero a palabra de Deus non está encadeada.

            Por iso soporto todas as cousas por mor dos escolleitos, para que tamén eles acaden  salvación en Cristo Xesús, coa gloria eterna. Gran verdade é esta:

            Se con el morremos, viviremos con el.

Se con el padecemos,  reinaremos con el.

Se renegamos del, tamén el nos ignorará.

            Pero se lle fallamos na fe, el mantense fiel,

pois non pode renegar de si mesmo.

                        Palabra do Señor                             R/.  Grazas a Deus

ALELUIA   1 Tes 5, 18

Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.

Dade grazas por todo:

tal é a vontade de Deus en Cristo Xesús para con vós.

Aleluia.

Evanxeo     Lc 17, 11-19

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS

Non houbo quen volvera dar gloria a Deus senón este xentil

            Indo Xesús camiño de Xerusalén, mentres pasaba entre Samaría e Galilea,  ao entrar nunha aldea, saíronlle  ao paso dez gafos. Pararon  ao lonxe, e dando voces suplicáronlle:

            ‑ Xesús, Mestre, ten dó de nós.

            El,  ao velos, díxolles:

            ‑ Ídevos presentar aos sacerdotes.

            E aconteceu que cando ían para alá, quedaron limpos. E un deles,  ao se decatar de que estaba curado, volveu loando a Deus con grandes voces. E prostrándose, rostro en terra, aos pés de Xesús, deulle as grazas. Era un samaritano. Xesús dixo:

            ‑ Non foron dez os que quedaron limpos? Onde están os outros nove? Ninguén, fóra dun estranxeiro, volveu para lle dar gloria a Deus?

            E engadiu:

            ‑ Érguete e vaite: salvoute a túa fe.

                        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo

REFLEXIÓN

DESCUBRIR A DEUS: As dúas persoas que se atopan con Deus nas páxinas das lecturas de hoxe son estranxeiras: un sirio e un samaritano. Ningún deles pertencía ao pobo escollido, ningún estaba, aparentemente, nas mellores condicións para ter un encontro con Deus. Porén, os dous souberon ir máis alá dunha lectura superficial do seu acontecemento (a súa curación) para atoparse co feito sempre sorprendente de ter descuberto a Deus. Ese mesmo é o gran reto das persoas sobre a terra, porque non nos enganemos: podemos vivir toda unha vida chamándonos cristiáns e cristiás sen ter descuberto de verdade a Deus. Porque moitas veces temos a tentación de crernos os bos e corremos o risco de non saber descubrir os valores dos demais, tamén dos estranxeiros, dos que non falan, visten, aman, cren ou pensan coma nós, dos que “non son dos nosos”. Cómpre que sexamos máis humildes e tolerantes e menos autosuficientes, porque non temos o monopolio do ben.

UN DEUS SORPRENDENTE: Dez leprosos acoden a Xesús pedindo recobrar a saúde. Todos esperaban un xesto marabilloso, un prodixio. Xesús limítase a dicirlles que fixeran o que tiñan que facer (cumprir a lei e presentarse ao sacerdote). E cando ían de camiño, quedaron limpos. Nove dos leprosos pensaron que como fixeran o que tiñan que facer, pasara o que tiña que pasar; pero o samaritano soubo descubrir na súa curación a man de Deus e volveu onda Xesús para darlle as grazas. Na nosa vida, convencidos de que todo é fatalidade ou destino, perdemos a sensibilidade para descubrir nela esa man e así, cando as cousas van ben, pensamos que é o normal; pero se van mal, facilmente lle botamos as culpas a Deus ou renegamos del. Non somos quen de descubrir a Aquel que sae ao noso encontro para sorprendernos: Moisés descubriuno na silveira, Abrahán nos peregrinos que hospedou na súa tenda, María na mensaxe do anxo… E nós, sabemos ver a Deus na natureza, nos irmáns, no noso traballo, no sorriso dos nenos, nos pequenos praceres da vida… e tamén nos malos ratos?.

QUE NOS SACUDE DA RUTINA: Detrás das formas e das fachadas relixiosas, é moi doado atopar un baleiro que pouco a pouco esteriliza a nosa vida e transforma as nosas comunidades en sombras do pasado ou restos puramente folclóricos. Ao cabo do tempo, todo perde sabor e sentido: recíbense os sacramentos coma un puro trámite social, pero internamente non estamos dispostos a cambiar. Rodeados de palabras, rezos, reunións… perdemos de vista o fundamental: Xesús e o seu Evanxeo. Por iso os nove leprosos reflicten á perfección o estilo relixioso dos países, coma o noso, tradicionalmente cristiáns: é tan grande a superficialidade e a falla de compromiso que xa nada capta a nosa atención, non vivimos nada en profundidade, nada nos empurra a unha renovación. Somos quen de recibir e facer todo cunha completa indiferenza. Logramos un cristianismo cousificado e codificado: todo se fai segundo as tradicións estipuladas, pensadas e dirixidas desde arriba, realizadas mecanicamente, como se só polo feito de facer “cousas piadosas” ou de recibir sacramentos, fose suficiente para medrar e madurar na fe, como se non quedara un lugar para o esforzo e a iniciativa persoais, como se creatividade e fe foran termos opostos, como se non houbese espazo para a revisión e a crítica. Por iso hoxe pode ser un bo día para comprometernos a buscar as pegadas de Deus a través dos feitos ordinarios, para comprometernos a non dar por sabido todo o que se nos ofrece, aínda que nos pareza que o escoitaramos xa mil veces. Aprendamos a descubrir as improvisacións de Deus aínda nos seus agasallos máis frecuentes… e permanezamos sempre en actitude de agradecemento.

Para pensar...

Xesús,

ensínanos a quererlle moito

aos nosos pais, ás nosas nais,

aos nosos fillos, ás nosas fillas,

a todos os nosos.

Que ese amor que lles teñamos

sexa a escola diaria

onde aprendamos a quererte a ti,

por riba de todo.

Ensínanos a cargar coa cruz,

coa nosa e co pedaciño da cruz dos demais

que a nos toca.

Ensínanos a seguirte,

sen medo, sen covardías,

sen volver a vista atrás.

Ensínanos

a perder a vida por ti,

pola xente,

polo teu plan entre a xente,

pola clase traballadora.

Ensínanos a descubrirte e acollerte

na xente que a diario

chega á porta das nosas casas

ou cruza con nós no camiño.

Ensínanos

a darlle aprecio, coma ti,

ás cousas pequenas

que nos fan os veciños

ou que nós lle facemos tamén

a calquera dos máis pequenos.

Xesús,

ensínanos a sermos dignos de Ti.

(Oración para ser digno de Xesús, Un caxato...94-9 )

LECTIO

A vida da fe. O compromiso da fe nunha sociedade plural e cada vez máis secularizada. Crer ou non crer. A cuestión non está en saber se o noso tempo crerá ou non, senón en que crerá. Imos cara a unha relixiosidade na que cada un fabrica os seus deuses ao seu propio gusto, adaptándoos ás necesidades propias. Xa dicía Chesterton para describir o paradoxo actual: «Cando os homes deixan de crer en Deus, non é que non crean en nada. Cren en calquera cousa».

Vivimos tempos difíciles, de profundas crises. Tempos dunha certa escuridade que nos levan a preguntarnos moitas veces pola luz, polo sentido das cousas, pola vida. O primeiro que temos que preguntarnos é se aínda temos fe. Se en determinados momentos da nosa vida a resposta parece fácil, noutros non o é tanto. Que é crer? Por que creo? Temos fe ou unha serie de crenzas?

 

O seguidor de Xesús é convidado a asumir que as interrogantes actuais son unha ocasión para pór de relevo a radical novidade do evanxeo. O crente é convidado a reafirmar que «a fe fai pensar, é portadora de sabedoría e dunha comprensión da realidade de Deus, da humanidade e da historia. A fe pode contribuír a solucionar os grandes retos aos que se enfronta a nosa sociedade... Sen pretender resolver todos os problemas, esta fe cristiá implica unha revelación do home, da súa liberdade e responsabilidade ante

este mundo que hai que pensar e construír». Todas as dificultades reais que temos hoxe para crer,

hannos de conducir a facer un balance da nosa fe, a reencontrar a súa fonte, o seu dinamismo e o seu obxectivo último. Se o crente sente desde a fraxilidade da súa vida a necesidade dunha luz permanente, dun aumento de fe, tecida desde todas as dificultades e escuridades da vida, é que segue necesitando crer na Boa Nova que lle dea razóns para vivir, para atreverse a amar e para esperar o futuro.

A fe. Sempre a fe. Auméntanos a fe, aumentar a luz.

Unha fe que non é un ter, senón unha maneira de ser, unha maneira de acoller unha presenza que, ás veces, preséntese tan próxima, pero que, ao instante, se escabulle.

A fe. Sempre a fe. Tantas cousas!

Acollida e espera, no mesmo corazón do crente unha longa viaxe. «A fe é unha longa viaxe, durante o cal as noites suceden aos días, as luces das albas ás escuridades crepusculares e, a maioría das veces, camíñase a media luz. A fe non é un golpe de varita máxica que acabe cos lentos tanteos da nosa intelixencia e da nosa liberdade. Esta é precisamente a grandeza e a fraxilidade da nosa fe».

«Auméntanos, Señor, a fe»:

que saibamos descubrirche no noso ser, na vida, nos homes, na Igrexa. E que tamén digamos humildemente o da parábola de hoxe: «Somos uns pobres servos, fixemos o que tiñamos que facer».

Lecturas

XVII DOMINGO DO TEMPO ORDINARIO CICLO C

Primeira Lectura     Hab 1, 2-3; 2, 2-4

LECTURA DO LIBRO DE HABACUC

O xusto vive pola súa fe

            Ata que día, Señor, hei de estar pedindo auxilio,

sen que ti fagas caso?

            Ata que día clamarei cara a ti: "Violencia", sen que salves?

            Por que me fas ver a iniquidade e me fas contemplar o crime?

Rapina e violencia diante de min: hai rifas e suscítase a disputa.

            Respondeume o Señor e díxome:

            ‑Escribe a visión e grávaa en taboíñas,

para que se lea de corrido,

pois aínda volverá ser unha visión no seu momento,

falará da fin e non mentirá.

            Se tarda, espéraa, pois virá e non demorará.

            Velaquí: o temerario faise forte,

o seu alento camiña con el,

pero o xusto vivirá pola súa fe.

                        Palabra do Señor                             R/.  Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL     Sal 94, 1-2. 6-7. 8-9

R/.  (8):  Oxalá escoitedes hoxe a voz do Señor!

            Non endurezades os vosos corazóns.

Vinde, cantémoslle  ao Señor,

Aclamemos a nosa rocha salvadora;

acheguémonos á súa presenza dándolle grazas,

aclamémolo con cancións.

Vinde, adorémolo prostrados,

axeonllémonos diante do Señor, que nos creou,

pois el é o noso Deus,

e nós somos o seu pobo, o rabaño que el guía.

Oxalá escoitedes hoxe a súa voz:

non endurezades os vosos corazóns, coma en Meribah,

coma o día de Masah, no deserto,

onde os vosos pais me tentaron:

provocáronme, por máis que tiñan visto os meus feitos.

Segunda Lectura     2 Tim 1, 6-8. 13-14

LECTURA DA SEGUNDA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO A TIMOTEO

Non te avergonces do testemuño do noso Señor

            Benquerido irmán:

            Recórdoche que reavives o don de Deus, que tes recibido pola imposición das miñas mans.

            Porque Deus non nos deu un espírito feble senón forte, agarimoso e sobrio.

            Non teñas vergonza de noso Señor, nin de min, preso por el;  ao contrario, comparte comigo os sufrimentos polo Evanxeo, contando co poder de Deus.

            Mantén como modelo, na fe e no amor de Cristo Xesús, as ben fundadas palabras que me escoitaches.

            E garda o precioso depósito por medio do Espírito Santo, que mora en nós.

                        Palabra do Señor                             R/.  Grazas a Deus

ALELUIA     1 Pe 1, 25

Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.

A palabra do Señor permanece eternamente;

e esta é a palabra que se vos anunciou.

Aleluia.

Evanxeo     Lc 17, 5-10

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS

Se tivésedes fe!

            Naquel tempo, rogáronlle os apóstolos  ao Señor:

            ‑ Auméntanos a fe!

            O Señor respondeulles:

            ‑ Se tivésedes polo menos unha fe coma un gran de mostaza, diriádeslle a esta moreira: "Arríncate e plántate no mar", e seguro que vos obedecía.

            E quen de vós que teña un criado arando ou pastoreando, lle di cando chega da veiga: "Entra axiña e ponte á mesa". Non lle dirá máis ben: "Prepara a cea, viste a roupa de traballo e ponme a comida; e cando eu remate de comer e beber, comerás e beberás ti?" Ou é que aínda lle vai ter que estar agradecido  ao criado por facer o que lle manda?

            Así tamén vós, cando fagades todo o que se vos mande, dicide: "Somos simples servidores: total, non fixemos máis do que tiñamos que facer".

                        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo

Reflexión

Deus non cansa. Cansamos nós. E cansamos moito, tanto que moitas veces esta falta de paciencia desespéranos, desequilíbranos e fainos dicir o que non queriamos. Algo así é o que lle pasaba ao profeta Habacuc. A súa desesperación facíalle perder a confianza en Deus; era incapaz de ver a súa presenza no día a día da súa vida e isto facía que estivera constantemente pedindo contas: ata que día?, por que?.. respóndeme. A súa cegueira impedíalle descubrir, atopar e gozar do encontro con Deus. Oxalá que a nós se nos caian as escamas para non camiñar dando paus de cego! Só así entenderemos por que o salmo nos di: se escoitásedes hoxe a súa voz! Non endurezades o voso corazón!

A clave na que nos fala Paulo é a do testemuño. Só quen é capaz de converter o que cre e reza en vida, é capaz de entender as palabras que lle dirixe a Timoteo. Ser testemuño, ir facendo presente o evanxeo nas cousas de cada día, lévanos a non conseguir responder á tarefa que Xesús, na persoa dos apóstolos, nos encomenda: “ide“. Pero... como ir se non coñecemos? Como ir se non o mostramos cos feitos á hora de consolar a quen o necesita, visitar a quen está enfermo, acompañar a quen está solo...? Son os xestos, non as grandes palabras nin os grandes discursos dogmáticos ou disciplinares, os que fan visible, transparente e verdadeiramente humanizadora a mensaxe de Xesús. A nós correspóndenos, e en nós está o reto de facelo hoxe visible para que, a través de nós, cantos nos vexan poidan dicir: é verdade, coa súa vida transmiten e viven o que cren. Vaiamos tamén nós. Ese é o noso reto hoxe. Sobran palabras, documentos, discursos, pontificais... e faltan xestos firmes de credibilidade e achegamento aos que sofren, están solos e necesitan de mans que os agarimen. E isto nunca pode ser motivo de vergoña, senón de orgullo. O orgullo de ser seguidores de quen puxo o amor por riba das modas e prexuízos do seu tempo!

Entendemos pois por que Xesús, diante da insistencia dos apóstolos de que lles aumente a fe –tamén eles pensaban, como nos pode pasar a nós, que a frescura da fe depende das horas de rezos e non da nosa capacidade de pararnos, escoitar e amar aos demais– responde dicindo que a forza e a fondura da fe non é algo externo que nos conceden desde fóra, senón que implica e esixe a nosa resposta e implicación persoal. Que a fe creza en nós vai depender moito da capacidade que teñamos de vivir a compaixón co irmán. Unha compaixón na súa dobre vertente: ter paixón polo irmán, botando fóra medos e mediocridades; e asemade ter a sensibilidade necesaria e suficiente para acompañar e asumir a dor e a tristura dos que nos necesitan, teñen menos e van sendo deixados de lado polos poderosos. A compaixón define a profundidade da fe de cada un de nós. Teremos que preguntarnos se verdadeiramente somos compasivos nos nosos xestos, nas nosas palabras e na nosa vida. Ser compasivos vivindo a paixón da fraternidade, lévanos a descubrir que na vida o camiño está no servizo, a alegría, o acompañamento e a solidariedade. A paixón, como nos di Xesús, non pode levar a ningún outro sitio máis có amor. Aí está toda a fondura da fe á que nos chama, desde a nosa vida, Xesús. Como non imos intentalo, e que mellor servizo! Amar e ser amados. Aquí está o cumio da fe á que nos chama a palabra que hoxe temos proclamado. Poñámonos ao choio!